บทที่ 822 อย่างนั้นมันจะขมยิ่งกว่าเดิม

เสิ่นเผยซวนเอ่ยออกมา “ดีใจมาก”

เสื้อผ้าที่อยู่บนร่างของซางหยูถอดออกไปจนหมดแล้ว ตอนนี้บนร่างของเธอไม่มีเสื้อผ้าอยู่แล้ว ถูไถไปที่อมกอดของเขาไปอย่างซุกซน ขยิบตาพลางเอ่ยถามออกไป “ดีใจมาก? แสดงออกมาให้ฉันดู”

เสิ่นเผยซวนมองไปที่เธอ รูม่านตาเปลี่ยนมามีสีดำสนิท มีความรู้สึกบางอย่างกำลังขับเคลื่อนอยู่ แต่ก็ได้ควบคุมเอาไว้ “เมื่อกี้เพิ่งตากฝนมา...อย่าซน”

ครั้งที่แล้วกลับไปซางหยูให้เขานอนบนโซฟา ทั้งสองคนไม่ได้อยู่ด้วยกัน ตอนนี้มายั่วเย้าเขา เขาจะทนไม่ไหวเอาได้

ในทันใดนั้นเองซางหยูก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เบิกตากว้างออกมา “ทำยังไงดี? โทรศัพท์กับกระเป๋าตังค์ของฉันหายไปหมดแล้ว กระเป๋าตังค์ฉันยังมีบัตรธนาคารที่คุณให้ฉันอยู่ด้วย รหัสก็ยังง่ายเสียขนาดนั้น จะถูก...”

“ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ผมจะไปแจ้งหายที่ธนาคาร ส่วนโทรศัพท์พรุ่งนี้ผมจะไปซื้อใหม่ให้คุณอีกเครื่อง” น้ำเสียงของเสิ่นเผยซวนจริงจัง “คุณมาถึงแม้ว่าผมจะดีใจ แต่ครั้งหน้าอย่าเป็นอย่างนี้อีก จะต้องแจ้งผมมาก่อน ไม่อย่างนั้นคุณผู้หญิงเพียงลำพังมันอันตรายเกินไป”

“คุณกำลังเป็นห่วงฉันเหรอ?” ซางหยูเงยหน้าขึ้นไป

เสิ่นเผยซวนหลุบตาลง ปลายนิ้วถูบนแก้มของเธอ ผิวของเธอยังเย็นอยู่บ้าง “แน่นอนอยู่แล้ว คุณเป็นภรรยาของผมนี่”

สายตาของซางหยูทอดมองไปยังสายตาของเขาที่มีความอ่อนโยนออกมามากยิ่งขึ้น ยกริมฝีปากขึ้นมาเบาๆ โอบรัดลำคอของเขาแล้วเอาริมฝีปากประชิดเข้าไป

ริมฝีปากทั้งสองแนบชิดกัน เสิ่นเผยซวนลังเลขึ้นมา สายตาที่อ่อนโยนกวาดมองใบหน้าของซางหยู หัวใจของเขาสั่นรัวออกมาเล็กน้อย ภายใต้รูรับแสงที่ไม่ได้สว่างเลย ความสวยน่ารักอันเป็นเอกลักษณ์ที่ไม่เห็นในยามปกติไปบ้างของซางหยู เสิ่นเผยซวนเห็นเธอที่อยู่ใกล้กันมากๆ อดไม่ได้ที่จะตอบสนองกลับไปอย่างรุนแรง

ทั้งสองคนโอบกอดกันไปอย่างร้อนแรง

ผ้าห่มที่ปกคลุมอยู่บนร่างของซางหยู ค่อยๆร่วงลงไปช้าๆ เผยผิวที่ขาวเนียนละเอียดออกมา เพียงแต่มันได้แฝงไปด้วยความเย็นอยู่บ้างเล็กน้อย

เธอพาร่างแนบเข้ากับเสิ่นเผยซวนแน่น อย่างนี้มันจะสามารถอบอุ่นขึ้นมาได้สักหน่อย

การหายใจของเสิ่นเผยซวนติดขัดขึ้นมามากขึ้นเรื่อยๆ เรียกชื่อเธอไปด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

ซางหยูตอบกลับไปอย่างนิ่มนวล “ฉันคิดถึงคุณ...” เสียงพูดเพิ่งจะหลุดออกไปก็ได้จามออกมาอย่างไม่ถูกเวล่ำเวลา น้ำลายพ่นลงไปบนหน้าของเสิ่นเผยซวนไปหมด

สีหน้าของเธอได้แดงออกมาทันที แล้วก็รีบเข้าไปเช็ดหน้าให้เขาเสียให้วุ่น “ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ...”

บรรยากาศที่ดีอย่างนี้ ก็ได้ถูกเธอจามทำลายบรรยากาศไปเสียแล้ว

ตัวเธอเองรู้สึกอารมณ์เสียไปหมด

เสิ่นเผยซวนจับมือที่กำลังเช็ดหน้าให้ตนไปอย่างตะลีตะลานเอาไว้ ยิ้มพลางเอ่ยออกมา “ไม่เป็นไร”

เขาเอาผ้าห่มพาดลงไปบนร่างของซางหยูใหม่อีกครั้ง ประคองเธอนอนลงไป “คุณนอนสักงีบ ผมออกไปข้างนอกสักหน่อย”

“ฉันไม่เป็นไร... ฮัดชิ้ว——” คำพูดของซางหยูยังไม่ทันได้พูดจบก็ได้จามออกมาอีกครั้ง

เสิ่นเผยซวนแตะหน้าผากเธอดู ดูเหมือนว่าจะไม่แน่ใจนัก จึงใช้หน้าผากกดลงไปวัดอุณหภูมิของเธอ จากนั้นคิ้วของเขาก็ได้ขมวดออกมาเล็กน้อย “คุณคงจะไข้ขึ้นแล้ว”

ตัวซางหยูเองก็ได้ยกมือขึ้นมาแตะดูด้วยเหมือนกัน “ไม่หรอกมั้ง?”

เธอรู้สึกไม่ร้อนเลย

เสิ่นเผยซวนลุกขึ้น “ตัวคุณเองสัมผัสออกมาไม่ได้หรอก”

เขาดึงผ้าห่มเอาไว้ให้เรียบร้อย “ผมออกไปซื้อยามาสักหน่อย คุณนอนพักให้ดีๆ”

ซางหยูเอ่ยออกมา “ไม่ต้องหรอกฮัดชิ้ว...”