บทที่ 829 ฉันไม่ได้ป่วย

ตอนที่ซูจ้านมาถึงสถานที่แห่งนั้นป้าจี๋ยังคงกำลังสอบถามคนที่เดินไปมาอยู่ในสวนสาธารณะไปด้วยความร้อนใจ ท่านย่าเธอเป็นคนทำหายไป เธอกลัวที่จะต้องแบกรับความรับผิดชอบ ร้อนใจจนแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว

ซูจ้านเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว “ที่นี่หาหมดแล้ว?”

“ใช่ค่ะ หามาหมดแล้ว ไม่เจอเลย แข้งขาท่านก็เดินไม่สะดวกจะให้อยู่ๆก็หายไปง่ายๆได้ยังไงกันน่ะ?” ภายในใจของป้าจี๋รู้สึกไม่สงบเป็นอย่างมาก เอ่ยออกมาอย่างกังวล “แข้งขาท่านไม่ดี จะหายไปเร็วอย่างนั้นได้ยังไงกันน่ะคะ?”

“ท่านหายไปนานแค่ไหนแล้ว?” ซูจ้านถาม

“ไม่ถึงชั่วโมงค่ะ” ป้าจี๋กลัวว่าจะเกิดเรื่อง จึงได้บอกซูจ้านไปเลยทันที เวลาไม่ได้นานเลย

ผู้ใหญ่หายตัวไปไม่ถึง24ชั่วโมงแจ้งความไปก็จะไม่ถูกดำเนินคดีให้ด้วย “พวกเราแยกกันหา ป้าลองกลับบ้านไปดู ถ้าเจอก็ติดต่อมา”

ป้าจี๋เอ่ยออกมา “ได้ค่ะ ดิฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”

ซูจ้านยังคงค่อนข้างที่จะสงบนิ่งอยู่ สั่งเสร็จแล้วป้าจี๋ก็ไปหาเจ้าหน้าที่ที่เป็นคนดูแลที่ตรงนี้ สวนสาธารณะมีกรรมสิทธิ์การดูแลโดยหมู่บ้าน ทางเข้าออกได้ติดตั้งกล้องวงจรปิดเอาไว้ทั้งหมด เขาไปตรวจดูที่มอนิเตอร์ดู

ได้ข่าวมาว่าที่หมู่บ้านถ้าคนหายไป ก็จะช่วยกันหาอย่างกระตือรือร้นอย่างมาก ป้าจี๋บอกว่าท่านย่าหายไปได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง มีเวลาที่แน่นอนการตรวจดูมอนิเตอร์ของในช่วงเวลานี้มันก็ไม่ยากเลยด้วย

เพียงไม่นานก็เจอเงาร่างของท่านย่า

ช่วงเวลาที่ป้าจี๋ไปซื้อขนมถ้วยฟูท่านย่าก็ได้เคลื่อนรถเข็นออกไปจากสวนสาธารณะไปเอง ตอนนี้สามารถตัดสินได้แล้วว่าท่านย่าไม่ได้อยู่ในสวนสาธารณะ ซูจ้านจึงออกไปหาข้างนอก

สองสามคนที่เป็นผู้ดูแลที่ตรงนั้นก็ได้ช่วยกันตามหา

“พวกเราแยกกันหา” ซูจ้านเอ่ยพูดออกไป “แข้งขาของท่านไม่สะดวกนัก เดินไปได้ไม่ไกล”

พวกเขาสามสี่คนได้แยกย้ายกันตามหา

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงก็ไม่เจอร่องรอยของท่านย่าเลย คนที่ดูแลที่ตรงนั้นคนหนึ่งได้พูดออกมาว่า “ท่านย่าไปที่ไหนแล้วหรือเปล่า? ไม่อย่างนั้นแล้วอยู่ดีๆแล้วทำไมจู่ๆถึงได้ออกจากสวนสาธารณะไปเองได้กัน?”

คำพูดของคนนี้เหมือนกับได้เตือนสติซูจ้าน แถวๆนี้ก็ไม่มีเลย จะต้องไปที่ไหนสักแห่งแน่เลย แต่ว่าท่านย่าก็ไม่ได้ไปมาหาสู่กับใครเลย ญาติพี่น้องเมื่อก่อนหน้านี้เองก็แทบจะไม่ได้ไปมาหาสู่กันไปหมดแล้ว เพราะเรื่องพ่อแม่ของเขา ไม่มีอยู่แล้วท่านย่าจะไปบ้านใคร

ตอนนี้ไม่มีที่ให้หาแล้ว เขาเองก็ทำได้แค่เพียงลองเสี่ยงโชคไปดูว่าโชคจะเข้าข้างหรือเปล่า เขาไปที่ที่พวกเขาเคยอยู่กันเมื่อก่อน เป็นที่ที่อยู่ตอนที่เขายังเรียนไม่จบ หมู่บ้านที่พักอยู่ในตอนนี้เป็นที่ที่เขาซื้อมาหลังจากที่หาเงินได้จากการทำงานเป็นทนายแล้ว

ที่นี่มันเก่าทรุดโทรมมากแล้ว คนที่พักอยู่ที่นี่ก็มีไม่เยอะ สายไฟยุ่งเหยิง เสื้อผ้าแขวนอยู่ที่ด้านนอกหน้าต่าง ชุดชั้นใน ถุงเท้าไม่มีความระเบียบเรียบร้อยอะไรเลย

ซูจ้านมาถึงบ้านดูแล้วก็ไม่มี เขาถือภาพของท่านย่าที่อยู่ในโทรศัพท์ไปสอบถามว่ามีใครเห็นบ้าง ทุกคนต่างก็บอกว่าไม่เห็นกันทั้งนั้น

ยืนยันจนแน่ใจแล้วว่าท่านไม่ได้อยู่ที่นี่เขาก็ขึ้นรถไป เขาเริ่มร้อนใจขึ้นมามากขึ้นเรื่อยๆ ที่นี่ไม่มี จะยังสามารถไปที่ไหนได้อีกล่ะ?

เขาสตาร์ทรถ ตอนที่เลี้ยวรถกลับไปนั้นเอง ก็ได้ผ่านทางโรงเรียนเก่าที่เขาเคยเข้าเรียน ที่นี่เป็นเขตโรงเรียนเก่าที่ได้ทิ้งร้างไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขาเหมือนจะเห็นท่านย่าอยู่ที่หน้าประตูเหล็กบานใหญ่

เขาหยุดรถหันกลับไปมอง เห็นชัดเจนแล้วว่าตรงหน้าประตูก็คือท่านย่า เขาก็รีบลงจากรถเดินเข้าไปทันที

“คุณมาถึงที่นี่ได้ยังไง?” ภายในใจของซูจ้านรู้สึกโล่งใจขึ้นมา รู้สึกดีใจที่ได้เจอท่าน แต่ก็โกรธท่านที่ออกมาเองโดยที่ไม่มีบอกกล่าวกันเลยสักคำ ทำให้คนอื่นเขากังวลกันไปอย่างไม่มีเหตุผล

ท่านย่าหันหน้ากลับมา ยิ้มพลางเอ่ยออกมาว่า “แกเลิกเรียนแล้ว? ฉันมารับแกเลิกเรียนไง”

“คุณกำลังพูดอะไรอยู่?” ซูจ้านขมวดคิ้วออกมา พวกเขาออกมาจากที่นี่มาตั้งนานแค่ไหนแล้ว?

“ฉัน...” ท่านย่าได้เปลี่ยนมางงงวยขึ้นมาทันที “ฉันจะทำอะไรแล้วนะ?”