บทที่ 83 เหมือนกันสุดๆ

หลินซีเฉินชอบกินกุ้ง จวงจื่อจิ่นยิ้มแล้วตามใจมาก “ได้ ซื้อเลย”

“หนูก็จะเอา” หลินลุ่ยซีชอบตามน้ำที่สุด พี่ชายเอาอะไร เธอก็จะเอาอันนั้น ไม่ว่าเธอชอบหรือไม่ พี่ชายเอา เธอก็เอา

“ได้ ซื้อหมดเลย” จวงจื่อจิ่นชินแล้ว เธอเป็นแบบนี้

ป้าหยูมองหลินซีเฉินแล้วมองหลินลุ่ยซีที่พูด เบิกตากว้าง เด็กสองคนนี้ทำไมดูดีขนาดนี้ และดวงตาสดใสขนาดนี้ เหมือนจงจิ่งห้าวตอนเด็กมากๆ

“กุ้งนี้ ฉันรู้ว่าร้านไหนสด” ป้าหยูเดินมา มองเด็กสองคน “นี่คือ..."

จวงจื่อจิ่นก็ไม่แปลกที่มีคนเข้ามาคุย เมื่อก่อนแค่เธอพาพวกเขาสองคนออกไป มักจะมีคนมองพวกเขาบ่อยๆ หรือเข้ามาคุย

เธอคุ้นชินแล้ว

“หลานของฉันค่ะ”

“หน้าตาดีมากเลย” ป้าหยูไม่อยากละสายตาจากเด็กสองคนนี้ หน้าตาทำให้คนชอบมาก

จวงจื่อจิ่นยิ้ม ใช่สิ เด็กสองคนนี้เป็นแรงจูงใจที่ทำให้เธอมีชีวิตต่อไป ดูแลพวกเขาแทนลูกสาว ก็คือภารกิจชีวิตที่เหลือของเธอ และเป็นเรื่องที่เธอมีความสุขที่สุด

“สวัสดีครับคุณย่า” ปากของหลินซีเฉินหวานมาก

“สวัสดีเช่นกันค่ะ” ป้าหยูลูบหัวของเขา “นายชื่ออะไรเหรอ?”

“ผมชื่อหลินซีเฉินครับ”

“ชื่อเพราะจัง” ป้าหยูคิดในใจว่าเด็กคนนี้หน้าตาดีแล้วชื่อยังเพราะ

“ทำไมคุณย่าไม่ถามหนูคะ?” หลินลุ่ยซีเสียใจเล็กน้อย มองป้าหยูตาปริบๆ

เธอถามพี่ชาย ไม่ถามเธอ เพราะเธอไม่ดูดีเท่าพี่ชายเหรอ?

“ไม่ได้ไม่ถามหนู” ป้าหยูยิ้ม เด็กคนนี้น่ารักเกินไปแล้ว อายุน้อยขนาดนี้ ก็รู้จักหึงพี่ชายแล้ว

“หนูชื่ออะไรคะ?” ป้าหยูยิ้มตาหยี ถามเธอ

“หนูชื่อหลินลุ่ยซี หนูและพี่ชายใช้นามสกุลขอหม่ามี๊” หลินลุ่ยซีพูดอย่างดีใจ

ป้าหยูชะงัก ใช้นามสกุลตามแม่ของพวกเขา?

“เมื่อกี้คุณบอกว่า กุ้งของร้านไหนสดนะคะ?” จวงจื่อจิ่นขัดจังหวะของป้าหยู เด็กทั่วไปจะใช้นามสกุลพ่อ แต่เมื่อได้ยินว่าใช้นามสกุลตามแม่ ก็จะซักถามเรื่องของบ้านเขา

เธอไม่ชอบให้คนอื่นมาคิดเรื่องของครอบครัวพวกเขา

“อ้อ” ป้าหยูชี้ไปไม่ไกล “ร้านนั้น ฉันพาพวกเธอไป ฉันเป็นลูกค้าประจำ ไม่โกงน้ำหนักของพวกเธอ”

ป้าหยูเดินนำทางอย่างกระตือรือร้น

จวงจื่อจิ่นเข็นรถเข็นเดินตาม

ถึงร้าน ป้าหยูทักทายพ่อค้า “วันนี้กุ้งสดไหม?”

“สดๆ คุณดูสิ” พ่อค้าใช้ตาข่ายตักกุ้งขึ้นมา กุ้งห่างจากน้ำ ดิ้นไปมา มีชีวิตชีวามาก

“คุณเป็นลูกค้าประจำ ไม่ได้กินกุ้งร้านเราเป็นครั้งแรก รู้ว่าสดหรือไม่” พ่อค้าพูดเก่งมาก “คุณมาซื้อ ผมให้ราคาต่ำที่สุดกับคุณ เก็บคุณครึ่งกิโลสี่สิบหก เป็นยังไง? ถ้าเป็นคนอื่นน้อยกว่าหกสิบผมไม่ขาย”

“ให้ฉันหนึ่งกิโล” ป้าหยูเด็ดเดี่ยวมาก การ์ดที่จงจิ่งห้าวให้เธอเป็นไม่จำกัดวงเงิน

เธอมีเงิน

เธอไม่ใช่คนฟุ่มเฟือย ปกติมักจะต่อราคา เพียงแต่เธอรู้จักกับพ่อค้าร้านนี้ ร้านอื่นต่ำกว่าหกสิบก็ไม่ขายจริงๆ

เธอซื้อแต่กุ้งร้านเขา รู้ว่าเขาไม่โกหก

“หนึ่งกิโลสามขีดน่าจะ..."

“110.4”

พ่อค้าขายกุ้งยังคิดไม่ออก หลินซีเฉินก็พูดออกมาแล้ว

พ่อค้าชะงัก กดเท่ากับ บนเครื่องคิดเลขปรากฏเลข110.4ไม่ผิด

“เด็กน้อยอายุเท่าไรแล้ว? ฉลาดขนาดนี้” พ่อค้าหัวเราะ ครั้งแรกที่เห็นเด็กที่หน้าตาดีขนาดนี้ และยังฉลาดมาก

“ผมอายุห้าขวบครับ” หลินซีเฉินไม่ได้ภูมิใจกับคำชมของพ่อค้า การคิดเลขแบบนี้ง่ายมากๆ

พาอค้ายื่นปลาให้ป้าหยู “ญาติบ้านคุณเหรอ ใครกันแน่ที่โชคดี มีลูกที่สมบูรณ์ขนาดนี้”

ป้าหยูรับกุ้งมา ไม่ดีใจกับคำพูดของพ่อค้าอย่างแปลกประหลาด เพราะเด็กที่ดูดีขนาดนี้ไม่ใช่ญาติของเธอ

สีหน้าหมองลงแล้วยื่นเงินให้เขา “อะ”