บทที่ 84 ผู้หญิงในเสียงบันทึก

เธอเน้นคำว่าเหมือนกันมาก

“ดังนั้นท่านอยากพูดอะไรเหรอ?”

ดวงตาดำเหมือนหมีกของจงจิ่งห้าวหดลง ค่อยๆ เข้มขึ้น

มือของป้าหยูที่จับภาพถ่าย บีบแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“คุณได้ไปแอบมีลูกนอกสมรสอยู่ข้างนอกหรือเปล่า—"

“ไม่มี” ป้าหยูยังพูดไม่จบ ก็ถูกจงจิ่งห้าวปฏิเสธ

เขาเคยแตะผู้หญิงคนเดียว

ไม่มีทางที่จะมีผู้หญิงท้องลูกของเขา

ลูกนอกสมรส? เป็นไปได้อย่างไร

“ป้าหยู กลางคืนเราไม่กินอาหารแล้วเหรอ?” มองห้องครัวที่ว่างเปล่า โต๊ะอาหารถูกเช็ดจนใสเหมือนกระจก สามารถสะท้อนร่างของคน ไม่มีอะไรเลย

ถ้าเป็นปกติ ตอนนี้ป้าหยูน่าจะกำลังทำอาหารอยู่ในห้องครัว หรือเตรียมอาหารเสร็จแล้ว วันนี้ผิดปกติเล็กน้อย

กิน?

มุมปากของป้าหยูกระตุก “ยังมีอารมณ์กิน?”

“……”

“ไก่ก็บิน ไข่ก็แตก ไม่เหลืออะไร ดีใจแล้ว?” ป้าหยูพูดและนำภาพถ่ายวางไว้ที่เดิม และไม่ได้ข้ามไป เธอตัดสินใจที่จะตาม

จงจิ่งห้าวขมวดคิ้ว วันนี้ได้รับแรงกระตุ้นอะไรเหรอ?

“ดูบ้านนี้ เหมือนบ้านที่ไหน บ้านใหญ่ แต่ว่ามีคนไหม? มีป้าแก่ๆ ที่ทำเป็นแต่งานบ้านคนหนึ่ง กับคนโสดอายุสามสิบกว่าคนหนึ่ง มีเงินแล้วทำอะไรได้?” ป้าหยูปิดลิ้นชัก โกรธในใจ ไม่อยากให้เขากินจริงๆ

แต่ว่า เธอทำไม่ได้

ไปเตรียมอาหารในห้องครัว

จงจิ่งห้าวมองแผ่นหลังที่ไม่พอใจของป้าหยู ดึงลิ้นชักออก หยิบภาพถ่ายใบนั้นออกมา เพราะว่าเขาไม่ชอบถ่ายรูป แม้แต่ภาพนี้เขายังไม่เคยเห็น ถ้าวันนี้ป้าหยูไม่นำออกมา เขาก็ลืมแล้ว

เขาจับภาพถ่ายไว้แล้วดูดีๆ ดวงตาคู่นี้ หน้าใบนี้...

ครืดๆ ……

โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเขาดังขึ้น เหมือนว่าในหัวของเขามีใบหน้าหนึ่งแวบเข้ามา กำลังจะรวมกับในภาพแล้ว จู่ๆ ก็ถูกเสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นขัดจังหวะ

เขาวางภาพถ่ายลง ปิดลิ้นชัก หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดรับสาย กวนจิ้งโทรมาคุยเกี่ยวกับงาน

เขาคุยกับกวนจิ้ง ปลดกระดุมของเสื้อแล้วเดินไปทางห้องนอน

หมู่บ้านคอนโดจินเซ่อก่างวาน

จวงจื่อจิ่นทำอาหารเย็นเสร็จ ขณะที่เตรียมเดินไปเรียกหลินซีเฉินออกมากินข้าว หลินซินเหยียนห้ามเธอไว้ “ให้เขาปิดประตูสำนึกผิด ไม่ยอมรับผิด ห้ามให้เขากินข้าว”

“เขาเป็นเด็ก หลอกนิดหน่อยก็พอแล้ว ไม่ให้กินจริงๆ เหรอ” จวงจื่อจิ่นไม่เห็นด้วย วัยกำลังโต ไม่ให้กินข้าวได้ยังไง

“ไม่สำนึกผิด ห้ามให้เขากิน” หลินซินเหยียนไม่อธิบาย แต่ท่าทางแน่วแน่

บางอย่างละเลยได้ แต่เรื่องนี้ จะปล่อยไปแบบนี้ไม่ได้

เขายังเป็นเด็ก ก็ดูของเละเทะแบบนั้น โตขึ้นจะยิ่งกว่านั้น?

“เหยียนเหยียน...” จวงจื่อจิ่นยังอยากพูด

ท่าทางของหลินซินเหยียนแน่วแน่ ไม่ยอมฟัง ไม่กฎเกณฑ์ให้เขาตอนนี้ อนาคตจะสอนยากกว่าเดิม

เธออุ้มหลินลุ่ยซี “ไป เราไปกินข้าวกัน”

จวงจื่อจิ่นยืนอยู่ที่เดิมดูเหมือนกำลังคิดทบทวนคำพูดของหลินซินเหยียน มีที่ว่างให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมหรือไม่

หลินซินเหยียนหันกลับมามองจวงจื่อจิ่น ให้คำตอบเธอ “ครั้งนี้ฉันจริงจังมาก ท่านไม่ต้องคิดจะช่วย”

จวงจื่อจิ่นเดินมา ถามเสียงเบา “เสี่ยวซี ทำอะไรผิดกันแน่ ทำให้เธอโกรธขนาดนี้?”

ในใจของจวงจื่อจิ่นไม่ค่อยเชื่อว่าหลินซีเฉินจะทำความผิดใหญ่โตอะไร เด็กคนนั้นฉลาดและเชื่อฟัง

ครั้งนี้หลินซินเหยียนโกรธขนาดนี้ เธอแปลกใจมาก

นึกถึงสิ่งที่ลูกชายดู เรื่องที่ทำ หลินซินเหยียนพูดไม่ออก “คุณแม่ท่านไม่ต้องถามแล้ว รีบไปกินข้าวเถอะค่ะ”

หลินซินเหยียนนั่งอยู่หน้าโต๊ะ อุ้มลูกสาวไว้ในอ้อมกอด ป้อนข้าวให้เธอ

เห็นได้ชัดมากว่าหลินซินเหยียนไม่อยากพูด จวงจื่อจิ่นไม่ได้ถามต่อ

กินอาหารเสร็จจวงจื่อจิ่นเก็บกวาด หลินซินเหยียนพาลูกสาวไปเล่นในหมู่บ้าน

เพิ่งเข้ามาอยู่ ก็ต้องเข้าใจสิ่งแวดล้อมที่นี่