บทที่ 858 ลูกเป็นหนี้ของพ่อแม่

ใบหน้าของผู้บัญชาการซ่งแดงขึ้นด้วยความโกรธ

ซ่งหย่าซินรับไม่ได้

“พ่อ ฉันต่างหากที่เป็นลูกสาวของคุณ ทำไมคุณถึงปกป้องคนนอกแบบนี้ ฉันเป็นลูกแท้ๆของคุณ หรือเขา?!” ถึงตอนนี้ซ่งหย่าซินยังคงไม่เข้าใจความหมายของผู้บัญชาการซ่ง ชี้ไปที่เสิ่นเผยซวนแล้วถาม

ผู้บัญชาการซ่งกำอกแน่นและโกรธจัด ทำไมฟังอะไรไม่เข้าเลย !

“คุณต้องการทำให้ผมโมโหจนตายใช่ไหม?” ผู้บัญชาการซ่งหอบอย่างหนัก

ซ่งหย่าซินร้องไห้ น้ำตาเต็มบนใบหน้าของเธอ "คุณปกป้องเขาทุกอย่าง แต่คุณไม่เคยสนใจลูกสาวของคุณเลย ตั้งแต่เล็กจนโต คุณเคยดูแลฉันไหม? มันไม่สายเกินไปหน่อยเหรอที่จะมาสั่งสอนฉันในตอนนี้?!”

ผู้บัญชาการซ่งเดินถอยหลังไปหลายก้าว และล้มลงบนโซฟา เขาปฏิเสธไม่ได้ เขายุ่งมาก ลูกสาวของเขาได้รับการดูแลโดยภรรยาของเขา และนิสัยก็เป็นไปตามภรรยาของเธอ ไม่มีเหตุผลเลย

"ความผิดของผม เป็นความผิดของผม" ผู้บัญชาการซ่งเจ็บปวดใจ

ตอนเด็กๆไม่มีเวลาสอนสั่ง แต่ตอนนี้เธอโตขึ้นแล้ว ไม่เชื่อฟังเขาแล้ว

เขารู้สึกเสียใจทีหลังมาก

เสียใจที่ไม่ได้เคียงข้างเธอและสอนสั่งเธอ

“พ่อ” ซ่งหย่าซินตกใจ และรีบเข้ามาปลอบประโลม สีหน้าของผู้บัญชาการซ่งดูน่าเกลียดกลัวว่าเขาจะหายใจไม่ออก

ผู้บัญชาการซ่งอายุมากแล้ว และอยู่ในตำแหน่งผู้บัญชาการมาอย่างยาวนาน ตั้งใจทำงานและได้รับความเคารพจากผู้คน แม้หลังเกษียณ อดีตเพื่อนร่วมงานก็ทักทายเขาอย่างอบอุ่น ตอนนี้.. .

ลูกสาวเขาเป็นแบบนี้ เขาจะมีหน้าไปเจอผู้คนได้ยังไง!

เขาหอบหืดอย่างหนักมองดูลูกสาวของเขา “คุณพูดถูก ผมให้กำเนิดคุณ แต่ไม่เคยเลี้ยงดูคุณเลย และตอนนี้คุณทำผิด ต้องโทษผม ต้องโทษผม”

“ผมเป็นพ่อของคุณ ผมก็ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่คุณทำผิดด้วย คุณไม่ต้องการขอโทษ ผมจะพูดขอโทษแทนคุณเอง!” ผู้บัญชาการซ่งหันศีรษะและมองไปที่เสิ่นเผยซวน “เพราะผมสอนลูกสาวได้ไม่ดีเอง...”

“พ่อ อย่าไปขอโทษเขา เขาคิดว่าเขาเป็นผู้บัญชาการก็สามารถไม่เคารพคุณงั้นเหรอ?ที่ เขามีวันนี้ คุณได้ช่วยเขาไปมากแค่ไหน ตอนนี้เขากลับคิดเล็กคิดน้อย ไม่มีความกตัญญูกตเวทีเลย ก็ไม่ใช่คนดีอะไรเช่นกัน!"

“คุณ…” สีหน้าที่โกรธจัดของผู้บัญชาการซ่งเขียว และสีหน้าที่ดูแย่เหมือนจะสลบไปในทันใด

เสิ่นเผยซวนถอนหายใจ เขาทนไม่ได้ที่จะใจร้ายกับอดีตหัวหน้าของเขา ลูกสาวของเขาทำให้เขาเกลียดเข้าไส้ และเขาไม่สามารถเพิกเฉยต่อมันได้

“ผู้บัญชาการซ่ง ผมไม่โกรธแล้ว”

ผู้บัญชาการซ่งคว้ามือของเสิ่นเผยซวน ลมหายใจเฮือกที่แน่นอยู่ตรงอกของเขาอยู่นาน หลังจากผ่านไปนาน เขาก็พูดว่า "ผมขอโทษ"

ลูกสาวของผมไม่ได้ทำผิดแค่เรื่องนี้

ในใจเขารู้ดี

“ หย่าซิน คนเราต้องมีเหตุผล คุณบอกมาซิว่า เสิ่นเผยซวนทำอะไรผิดต่อคูณ?ไม่ชอบ คุณบังคับได้ไหม?คุณทำผิดพลาดมากกว่าหนึ่งครั้ง และผมไม่อยากดุคุณ อย่างที่คุณพูด ผมดูแลคุณน้อย ผมไม่มีสิทธิ์ ส่วนมากเพราะรักคุณ จึงได้พยายามทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น”