บทที่ 865 ลูกน้อยหายไปแล้ว

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในวันทำพิธีศพนั้นท้องฟ้าปกคลุมไปด้วยเมฆ มืดมนเป็นอย่างมาก

ผู้ชายที่มาเข้าร่วมพิธีศพล้วนสวมชุดสูทสีดำล้วน ผู้หญิงที่มาเป็นเพื่อนสามีก็สวมชุดกระโปรงสีดำ หรือชุดสูทสีดำล้วนและแต่งหน้าอ่อนๆ

ครั้งนี้มีผู้มาเข้าร่วมค่อนข้างมาก เทียบกับพิธีศพของเฉิงยู่ซิ่วแล้ว ผู้ที่มาเข้าร่วมนั้นไม่น้อยกว่าหนึ่งเท่า

พวงหรีดตั้งเรียงกันตั้งแต่ห้องโถงยาวไปจนถึงถนน หลินซินเหยียนกับจงจิ่งห้าวยืนอยู่หน้าประตูห้องโถง ทั้งสองคนล้วนแต่งกายด้วยชุดไว้ทุกข์สีดำสนิท และกำลังโค้งตัวคำนับผู้ที่มาไว้ทุกข์ที่นี่

“คนตายไปแล้วก็ไม่สามารถฟื้นกลับมาได้อีก ขอแสดงความเสียใจด้วย” หลี่จิ้งกับเหวินชิงมาด้วยกัน ก่อนจะเข้าไปในห้องโถง เห็นหลินซินเหยียนมีสีหน้าไม่ค่อยดี จึงจับมือเธอ พลางเอ่ยว่า “พวกคุณต้องดูแลสุขภาพด้วย”

หลินซินเหยียนเอ่ย “ฉันจะดูแลค่ะ”

เธอไม่ได้แต่งหน้า เส้นผมก็ใช้ยางรัดผมรวบไว้หลังศีรษะง่ายๆ หลังหูข้างซ้ายทัดดอกไม้สีขาวเล็กๆดอกหนึ่ง เธอกับจงจิ่งห้าวโค้งให้พวกเขาด้วยกัน หลี่จิ้งถอนหายใจเล็กน้อย เดินตามเหวินชิงเข้าไปด้านใน ห้องโถงใหญ่มาก เคร่งขรึมและน่าเกรงขาม

พวกเขาเดินไปจนถึงกึ่งกลางของห้องโถงแล้วก็หยุดลง จุดธูปไว้อาลัยด้วยความโศกเศร้า

จุดไฟที่ธูปแล้ว เหวินชิงก็มองไปยังรูปภาพขาวดำปักดอกไม้สีดำที่วางอยู่ด้านหน้าตัวอักษรที่เขียนว่าหลุมฝังศพ ชั่วขณะหนึ่งที่รู้สึกมึนงง นัยน์ตาแดงระเรื่อ เขาจำท่าทางของจงฉีเฟิงที่แต่งงานกับน้องสาวตัวเองได้อย่างชัดเจน เขาสวมชุดที่ใช้ในพิธีการสีดำทั้งร่างยืนอยู่ในห้องโถงจัดงานแต่งงานด้วยท่าทางสูงส่งและสง่างาม ทั้งหล่อเหลาและเงียบขรึม เมื่อยืนอยู่กับน้องสาว เหมาะสมกันมาก เพียงแต่โชคชะตากลั่นแกล้งผู้คน

เพียงพริบตาเดียว ก็อายุมากแล้ว

ตอนนี้เขารู้สึกเสียใจในภายหลังที่ตอนนั้นให้น้องสาวแต่งให้กับเขา ทำร้ายชีวิตของทั้งสองคน ไม่ใช่สิ ชีวิตของคนสามคน และก็เกือบจะทำร้ายคนรุ่นถัดไปด้วย เขามองรูปภาพ ในใจก็เอ่ยกับเขาว่า “ฉีเฟิงเอ๋ย ฉันทำผิดต่อนาย นายจากไปแล้ว เกรงว่าอีกไม่อีกฉันก็จะไปพบนาย ถึงตอนนั้นค่อยสารภาพความผิดทั้งหมดที่ฉันทำต่อหน้านายอีกครั้ง”

นับตั้งแต่ที่ได้รู้ความจริง สุขภาพเขาก็ไม่ดีมาโดยตลอด ทั้งหมดล้วนพึ่งพาให้หลี่จิ้งดูแลอย่างเอาใจใส่

“เรียบร้อยแล้ว ไปเถอะ” หลี่จิ้งเอ่ยเตือนเหวินชิงเสียงเบา ด้านหลังยังมีคนอีกมากมาย

เหวินชิงพยักหน้า โค้งตัวสามครั้ง ก้าวไปด้านหน้าแล้วชูธูปขึ้น ตอนที่ไปปักธูปก็เอ่ยเสียงเบาว่า “พักผ่อนให้สบายเถอะ”

“ผู้ตายได้ตายไปแล้ว คนที่มีชีวิตอยู่ต้องทะนุถนอมสุขภาพ” ผู้ว่าการธนาคารถังพาหลี่ฉีลุ่ยมาด้วยกัน

หลี่ฉีลุ่ยที่ปกติแต่งกายไม่สนใจใครก็สวมชุดสูทสีดำได้อย่างเหมาะสมเช่นกัน

คนทั้งคู่แสดงความเสียใจและไว้อาลัยต่อพวกเขาสามีภรรยา

ใกล้เที่ยงจงหยุนเฉียงถึงได้มาแสดงการไว้อาลัย ข้างกายมีหญิงสาวที่ให้หลินซินเหยียนเรียกเธอว่าอาสะใภ้ วันนี้คนเยอะ ก็ประพฤติตัวเรียบร้อยไม่น้อย ไม่มีเรื่องหรือการกระทำใดๆ

พิธีไว้อาลัยจะดำเนินจนถึงบ่ายสองโมงถึงจะสิ้นสุด หลินซินเหยียนและจงจิ่งห้าวยืนตั้งแต่เช้าจนถึงบ่าย ฉินยายกน้ำมาสองแก้ว ให้พวกเขาดื่มสักหน่อย ยืนอยู่ตลอดแบบนี้ ไม่ต้องเอ่ยถึงกินข้าว กระทั่งน้ำก็ไม่ทันได้ดื่มสักอึก

บ่ายสามโมงสิบนาที ฝังลงดิน

รถยนต์สีดำทั้งขบวนราวกับมังกรสีดำตัวหนึ่งขับผ่านตัวเมืองไปยังชานเมืองอย่างช้าๆ

เมื่อถึงสวนมรกตถึงได้จอดนิ่งอยู่ริมถนนอีกครั้ง