บทที่ 866 ผมจะให้ในสิ่งที่คุณต้องการ

เสิ่นเผยซวนก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ เมื่อได้รับโทรศัพท์จากซางหยูก็รีบมาในทันที

ตอนนี้เขาก็ตื่นตระหนกเช่นกัน

“อย่ามัวเสียเวลาเลย พวกเราต้องรีบกลับไปเดี๋ยวนี้” เสิ่นเผยซวนเอ่ย

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ” หลินซินเหยียนเพียงแค่สังเกตเห็นได้ว่าเหมือนจะเกิดเรื่องยุ่งๆขึ้น แต่ไม่ได้ยินคำพูดของเสิ่นเผยซวนที่กระซิบข้างหูจงจิ่งห้าว

“พวกเรากลับกันก่อนเถอะ” จงจิ่งห้าวเอ่ย

หลินซินเหยียนพยักหน้า สีหน้าเธอค่อนข้างซีด เห็นได้ชัดว่าตรอมใจเป็นพิเศษ ไม่กี่วันที่จงฉีเฟิงจากไป เธอก็ไม่ค่อยได้กินข้าว และพักผ่อนได้ไม่เพียงพอ สีหน้าท่าทางจึงดูแย่เป็นอย่างมาก

ตอนที่ลงบันได เป็นเพราะฝนตกพื้นจึงลื่น เธอไม่ทันระวังเหยียบบริเวณริมขอบมากเกินไป เท้าเลยเคล็ด ร่างกายเอียงล้มลงไป โชคดีที่จงจิ่งห้าวเห็นแล้วรับเธอเอาไว้ได้ทัน จึงไม่ได้ล้มลงบนพื้น

ตัวเธอเองก็สะดุ้งตกใจ ภาพเบื้องหน้ามืดเล็กน้อย “ฉันไม่เป็นไรค่ะ”

เธอเอามือตบหน้าผาก

จงจิ่งห้าวโอบเอวเธอเอาไว้ขณะเดินออกจากสวนมรกต เขาเปิดประตูรถแล้วประคองเธอให้ขึ้นไปนั่งบนรถ จากนั้นก็อุ้มเด็กทั้งสองคนเข้าไป

“ซูจ้าน ฉินยา”

จงจิ่งห้าวมองไปทางพวกเขาสองคน “พวกนายช่วยพาพวกเขากลับไปยังคฤหาสน์หน่อย”

“คุณจะไปไหนหรือคะ” หลินซินเหยียนลดกระจกลง พลางเอ่ยถาม

“ผมกับเผยซวนมีธุระเล็กน้อย” จงจิ่งห้าวสีหน้าสงบนิ่ง เอ่ยกับเธอ “ผมเกรงว่าตอนที่พวกคุณกลับบ้านแล้วจะเกิดความสะเทือนใจ ไปพักที่คฤหาสน์สักสองวันก่อนเถอะ”

หลินซินเหยียนเอ่ย “ลูกน้อยยังอยู่ที่บ้าน ฉันไม่วางใจค่ะ”

เธออยากกลับไป

มือของจงจิ่งห้าวกำแน่นในทันที ลมหายใจปั่นป่วนพลุ่งพล่าน แต่บนใบหน้ายังคงไร้คลื่นอารมณ์ใดๆ “วันนี้ไปที่คฤหาสน์ก่อนเถอะ”

เอ่ยจบแล้วก็ไม่ให้เวลาหลินซินเหยียนปฏิเสธ “พาลูกทั้งสองคนไปพักผ่อนให้ดี ฉินยา รบกวนเธอช่วยดูแลหน่อย”

“นายวางใจเถอะ” ฉินยาโค้งตัวขึ้นรถ

ซูจ้านเอ่ยว่า “พวกนายมีธุระเรื่องอะไรกัน ฉันไปกับพวกนาย...”

“นายก็ไปที่คฤหาสน์ด้วย” ล้วนมีแต่ผู้หญิงกับเด็กอยู่ที่คฤหาสน์ เขาไม่วางใจ จึงให้ซูจ้านตามไปด้วย

ซูจ้านเอ่ย “อย่างนั้นก็ได้”

หลังจากพวกเขาขึ้นรถไปแล้ว จงจิ่งห้าวกับเสิ่นเผยซวนก็รีบมุ่งหน้าตรงกลับบ้านในทันที

ซางหยูร้อนใจจนร้องไห้แล้ว

เดินไปเดินมาอยู่ในห้องรับแขก

เมื่อเห็นพวกเขากลับมาก็วิ่งมาหาทันที เมื่ออ้าปากก็ขอโทษไม่หยุด “ขอโทษนะ ขอโทษนะคะ...”

“อย่าเพิ่งเอ่ยขอโทษเลย ลูกน้อยหายไปได้อย่างไรกัน” เสิ่นเผยซวนยื่นมือไปเช็ดน้ำตาบนใบหน้าให้เธอ

“ฉันอยู่ดูแลลูกน้อยที่ชั้นบนตลอดเวลา ไม่มีใครมาทั้งนั้น แต่ประมาณก่อนหน้านี้หนึ่งชั่วโมง ฉันลงมาดื่มน้ำที่ข้างล่างแล้วขึ้นไป ลูกน้อยก็หายไปแล้ว” ซางหยูเอ่ยอย่างเร่งรีบ

“คิดดูให้ละเอียดว่าไม่มีใครเข้ามาเลยหรือ” เสิ่นเผยซวนสอบถาม

เขากลัวซางหยูตื่นตระหนกมากเกินไปแล้วจะหลงลืมผู้น่าสงสัยไป

ซางหยูตื่นตระหนกมาก เธอดูแลลูกน้อย ลูกน้อยก็หายไปแล้ว นี่เป็นความรับผิดชอบของเธอ ถ้าหากว่าหาลูกน้อยไม่เจอ เธอจะเผชิญหน้ากับหลินซินเหยียนและจงจิ่งห้าวได้อย่างไร?

“ไม่ ไม่มี...” ซางหยูไม่เห็นว่ามีใครมา

จงจิ่งห้าวมองซางหยูแวบหนึ่ง รู้ว่าตอนนี้เธอตื่นตระหนกมาก ถามไปก็ไม่ได้อะไร จึงเดินตรงเข้าไปในห้องหนังสือ หน้าประตูบ้านมีกล้องวงจรปิด น่าจะสามารถเห็นว่ามีใครเข้าออกที่นี่บ้าง

เมื่อเปิดคอมพิวเตอร์ หน้าจอก็ดำมืด เห็นได้ชัดว่าถูกทำลายลงแล้ว