บทที่ 89 หมาที่กัดคนเป็น

มองเห็นจงจิ่งห้าว เหอรุ่ยหลินแทบจะวิ่งเข้าไป อ้าแขนจะกอดเขา

จงจิ่งห้าวขยับตัว เธอเร็วมาก พุ่งเข้ากอดอากาศและไม่ได้หยุดฝีเท้า สะดุดสองสามก้าว ข้อเท้าพลิก

“อ๊ะ” เสียงดัง ขาอ่อน ล้มลงไป

กวนจิ้งยืนอยู่ข้างๆ มีโอกาสรับเธอ แต่ไม่ยื่นมือ

เมื่อก่อนตอนที่ยังไม่ได้เป็นคนของตระกูลเหอ เธอยังเอาใจกวนจิ้งบ้าง อย่างไรก็ตามกวนจิ้งเป็นคนที่จงจิ่งห้าวเชื่อใจที่สุด เธอก็ยอมเสียเวลาบนตัวกวนจิ้ง

แต่หลังจากที่เข้าตระกูลเหอ กลายเป็นคุณหนูตระกูลเหอ ทำหน้าทำตาต่อหน้ากวนจิ้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในใจของกวนจิ้งก็ไม่สบายใจ ไม่ชอบเธอเหมือนเมื่อก่อน

ตอนนี้เธอเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่แล้ว

เขาเป็นผู้ช่วย ไม่ใช่คนในโลกเดียวกัน

เหอรุ่ยหลินล้มลงบนพื้น หัวเข่าถลอก ผมที่ตั้งใจทำก็ยุ่งแล้ว ท่าทางดูแย่

เธอเงยหน้ามองจงจิ่งห้าว “อะห้าว”

เธอรับไม่ได้กับการเย็นชาและมองข้ามของเขา

เขาเคยรักเธอ

ตอนนี้ท่าทางของเขา ทำให้เธอมีความรู้สึกผิดหวังเหมือนตกลงจากเมฆลงสู่นรก

เธอรับไม่ได้

มองผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างสั่นเทา “อะห้าว”

น้ำตาคลอในดวงตาของเธอ น้อยใจ เอาใจ

จงจิ่งห้าวเดินด้านหน้าของเธอ ย่อลงมา ยื่นมือไปปัดเส้นผมยุ่งที่บังใบหน้าของเธอ

มองใบหน้าของเธอดีๆ เหมือนจะทะลุใบหน้าของเธอ เข้าไปดูหัวใจของเธอ

“อะห้าว”

“อย่าเรียกฉัน” เขาขัดจังหวะสิ่งที่เหอรุ่ยหลินเรียกเขา

เหอรุ่ยหลินตะลึง รับความจริงไม่ได้เล็กน้อย

“เธอปิดบังความลับกับฉันกี่เรื่องกันแน่?” เสียงของเขาต่ำมาก เหมือนกำลังระงับอะไร

สมองของเหอรุ่ยหลินกลับไปกลับมา เหมือนหนังกำลังเล่นเฟรมต่อเฟรม กำลังคิดความหมายของจงจิ่งห้าว

ทันใดนั้นรูม่านตาของเธอก็หดลงอย่างรวดเร็ว เขาได้ยินการสนทนาของเธอกับหลินซินเหยียน?

“ฉันเปล่า” เธอรีบปฏิเสธ

“เปล่าอะไร?” จงจิ่งห้าวยิ้มเย็น

เมื่อก่อนเธอเคยช่วยเขา มีความเชื่อใจเธอ พบความคิดเล็กๆ ของเธอก็ไม่ได้ไปสืบหา หลายเรื่องเขาก็ไม่อยากไปสืบหา

มีความรู้สึกเล็กน้อย

แต่เธอมักจะฟื้นฟูความรู้ของเขาที่มีเกี่ยวกับเธอได้เสมอ

กำกับด้วยตัวเองถ่ายทำด้วยตัวเอง แม้แต่อุบัติเหตุของหลินซินเหยียนเมื่อปีนั้น ก็เป็นลายมือของเธอ

เมื่อก่อนเขาดูถูกเธอแล้ว คิดว่าเธอมีเพียงความคิดเล็กๆ คิดไม่ถึงว่าที่แท้จิตใจโหดเหี้ยมขนาดนี้

“ฉันไม่ ฉันไม่เคยทำร้ายหลินซินเหยียน เธอ เธอพูดจาเหลวไหล” น้ำตาของเหอรุ่ยหลินนองหน้า ยื่นมือไปจับแขนของจงจิ่งห้าว “อะห้าว นายต้องเชื่อฉัน”

เขาแค่หยุดสายตาไว้บนใบหน้าของเธอสองสามวินาที ริมฝีปากหนาวเย็นนอนเป็นเส้นตรง ไม่เปิดปากพูด แต่แกะมือของเธอออก

เหอรุ่ยหลินไม่อยากคลายออก แต่ว่าจงจิ่งห้าวแรงเยอะมาก เธอแทบจะไม่มีพื้นที่ให้ดิ้นรน ถูกแกะออกง่ายมาก

“อะห้าว” เหอรุ่ยหลินกอดขาของเขา “ฉันเปล่าจริงๆ เชื่อฉันสิ ถ้าผิด ก็เพราะฉันรักนาย รักนายก็ผิดเหรอ?”

เฮอะๆ

จงจิ่งห้าวหัวเราะเย็นชา เหมือนกำลังหัวเราะเยาะตัวเอง เสียงเบามาก “เธอไม่ผิด ฉันผิดเอง”

ไม่ควรทำหน้าที่เป็นความรัก

“ไม่ใช่ ไม่ใช่” เหอรุ่ยหลินส่ายหัวอย่างเอาเป็นเอาตาย “นายไม่ผิด ฉันก็ไม่ผิด คนที่ผิดคือหล่อน!”

เธอหันหน้าด้วยความโกรธแล้วชี้หลินซินเหยียนที่กำลังเดินลงจากขั้นบันได “หล่อนนั่นแหละ หล่อนเป็นดอกทอง!”

“เธอนั่นแหละ……”

ฉินยาจะเถียงกลับ ถูกหลินซินเหยียนห้ามไว้ ไม่จำเป็นต้องขัดแย้งทางวาจา

ตอนนี้ที่หล่อนกลัวที่สุดก็คือกลัวเสียจงจิ่งห้าวไป

ตีงูต้องตีที่เจ็ดนิ้ว จงจิ่งห้าวเป็นเจ็ดนิ้วของหล่อน

หลินซินเหยียนสวมรองเท้าส้นสูง เดินลงจากขั้นบันได เดินไปทางจงจิ่งห้าวทีละก้าว เธอยื่นมือไปปัดผมข้างหู ขยิบตา ยื่นมือไปวางบนไหล่ของจงจิ่งห้าว เรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “สามี”

หลินซินเหยียนรู้สึกอยากอ้วก ชื่อเรียกนี้ไม่น่าฟังจริงๆ

ยังไงก็ยังไม่ได้ทำเอกสารการหย่า เธอเรียกแบบนี้ก็ไม่ถือว่าเรียกมั่ว

ที่สำคัญคือสามารถทำให้เหอรุ่ยหลินโกรธ

ดูสิ เหอรุ่ยหลินโกรธจนหน้าแดง เหมือนกุ้งที่สุกแล้ว

จงจิ่งห้าวหลุบตาลงเล็กน้อย มองแขนของหลินซินเหยียนที่วางอยู่บนไหล่ของตัวเอง แขนของเธอเรียวยาว ผิวขาว ใกล้เกินไปเขาเห็นขนอ่อนๆ บนแขนเธอ

เป็นครั้งแรก ที่หลินซินเหยียนเป็นคนที่เข้าใกล้เขาก่อน

และยังเรียกอย่างใกล้ชิดขนาดนี้

ในใจของเขาก็มีความสุขไม่น้อย