บทที่ 90 เป็นหนี้บุญคุณ ใช้ร่างกายคืน

จงจิ่งห้าวขยับร่างเข้ามา เธอขยับถอยโดยไม่ได้ตั้งใจ ด้านหลังเป็นพิงเบาะไม่มีพื้นที่ให้เธอมาก

ไม่นานอกที่แข็งแกร่งของเขาก็กดลงบนตัวของเธอ แทบจะแนบสนิท เธอสามารถรู้สึกถึงอุณหภูมิร่างกายของเขา แข็งทื่อไปทั้งตัวไม่กล้าขยับ

จงจิ่งห้าวลูบผมที่อยู่ข้างหูของเธอ ริมฝีปากขยับชิดใบหน้าของเธอ น้ำเสียงต่ำ พูดลากเสียง “ใช้ฉันเสร็จ ก็จะไป ไม่ให้ค่าตอบแทนเหรอ?”

“……”

ขณะนี้ หลินซินเหยียนเสียใจเล็กน้อย ใช้เขาเพื่อแก้แค้นเหอรุ่ยหลิน

จงจิ่งห้าวขยับตัวออกเล็กน้อย สวมเข็มขัดนิรภัยให้เธอ กระบวนการทั้งหมด หลินซินเหยียนไม่กล้าต่อต้านอีก

เพราะเธอใช้เขาจริงๆ

จงจิ่งห้าวขยับตัวกลับ สตาร์ทเครื่องยนต์ ขับรถออกจากที่นี่

หลินซินเหยียนพิงกระจกรถ คิดในใจครู่หนึ่ง ถึงจะเปิดปากพูด “เมื่อกี้ ปราศจากความยินยอมของนาย ก็ใช้นาย ฉันประมาทเอง นายต้องการเท่าไร?”

“……”

จงจิ่งห้าวอยากตะคอกใส่เธอ เขาขาดเงินเหรอ?

“ฉันไม่ต้องการเงิน”

หลินซินเหยียนไม่สงบแล้ว “แล้วนายอยากได้อะไรเป็นค่าตอบแทน?”

เขาหันไปจ้องเธอตรงๆ ดวงตนที่ทำมีความอ่อนโยน ยังมีความขี้เล่น “หรือว่า หนี้บุญคุณ ใช้ร่างกายคืน?”

“……”

ตอนนี้หลินซินเหยียนมีเพียงความคิดเดียว รีบหนีจากเขา

ทำไมเมื่อก่อนเธอพบ ว่าเขาไร้ยางอายขนาดนี้

เป็นอันธพาลเหรอ?

จงจิ่งห้าวยิ้ม สายตามองผ่านดวงตาของเธอ “ด่าฉันในใจใช่ไหม?”

หลินซินเหยียนทำหน้าเครียดทันที เมื่อกี้เธอพูดความคิดในใจออกมาเหรอ?

เขาได้ยิน?

เธออธิบายอย่างติดขัด “ไม่ ไม่ได้ด่านาย”

จงจิ่งห้าวยกมุมปาก ไม่พูดต่อ

หลินซินเหยียนไม่มั่นใจ เปลี่ยนเรื่องคุยอย่างระมัดระวัง “เราจะไปไหน?”

“ฉันหิว” เขาไม่หรี่ตา

“……”

หลินซินเหยียนเหงื่อไหลไปทั้งตัว ไม่กล้าพูดอีก

รู้สึกว่าตัวเองพูดอะไร จะถูกเขาบิดเบือนไปหมด

“คิดอะไร?” จงจิ่งห้าวหันไปมองเธอ

รู้สึกว่าสีหน้าของเธอไม่ปกติ จากนั้นเหมือนจะเข้าใจอะไร หัวเราะเบาๆ “ไม่กินเธอ กินข้าว”

“……”

หลินซินเหยียนหน้าแดงถึงหูทันที เมื่อกี้เธอคิดลึกแล้ว

คิดลึกก็ช่างเถอะ

ยังถูกคนดูออก

ขายหน้าถึงมหาสมุทรแปซิฟิกแล้ว

เธอก้มหน้า แทบจะแทรกแผ่นดินหนี

สายตาของจงจิ่งห้าวหยุดลงบนแก้มแดงๆ ของเธอ ยกยิ้มมุมปาก

ไม่นานเขาก็จอดรถที่หน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง

หลินซินเหยียนมองผ่านกระจกไปด้านนอก เป็นร้านอาหารจีน

เธอปลดเข็มขัดนิรภัย เปิดประตูลงรถ จงจิ่งห้าวยืนรอเธอหน้ารถ “อาหารจีนร้านนี้ไม่เลว”

หลินซินเหยียนอืมเบาๆ ไม่กล้ามองไปที่เขา

เหมือนคิดอะไรออก เธอเงยหน้าอย่างแรง “มื้อนี้ ฉันเลี้ยง”

จงจิ่งห้าวเดินมา วางแขนไว้บนไหล่ของเธอ ทำตามท่าทางของเธอ พูดอย่างคลุมเครือ “อาหารมื้อเดียวก็คิดจะส่งฉันได้?”

ลมหายใจของเขา เป่าผมที่อยู่ข้างหูของเธอ

เหมือนลวนลาม

หลินซินเหยียนหันหน้าเล็กน้อย เสียใจในใจ

ถ้ารู้ผลเร็วกว่านี้ เธอไม่มีทางยั่วยุเขาเพื่อแก้แค้นเหอรุ่ยหลิน

เธอรู้สึกเหมือนหาเรื่องใส่ตัว

ทำให้เหอรุ่ยหลินโกรธไม่น้อยก็จริง

แต่ตัวเธอเองล่ะ?

อยู่ในจุดที่ถูกเขาลวนลาม

“ยืมชื่อนายเฉยๆ อาหารหนึ่งมื้อก็พอแล้ว” หลินซินเหยียนกดไหล่ลง ไม่มีที่เกาะ แขนของจงจิ่งห้าวไม่เอาลงไม่ได้

“ไปเถอะ”

หลินซินเหยียนเดินเข้าไปก่อน

เธอพบว่าต่อหน้าจงจิ่งห้าว ตัวเองมักจะเป็นฝ่ายถูกกระทำ