บทที่ 904 เลอะเลือน

หนานเฉิงผลักประตูเดินเข้ามา

หลี่เฉิงเจี๋ยลุกขึ้นยืน “ดูท่าทางประธานเจียงก็ไม่มีอะไรอยากจะถามผมแล้ว อย่างนั้นผมไปก่อนล่ะ”

เจียงโม่หานไม่ได้แสดงให้เห็นว่าเห็นด้วยหรือปฏิเสธ จึงถือว่าเป็นการอนุญาตโดยปริยาย

รอจนหลี่เฉิงเจี๋ยออกไปแล้ว หนานเฉิงก็ถามว่า “เขาพูดอะไรหรือ”

“เรื่องที่ผมให้คุณตรวจสอบเป็นอย่างไรบ้าง” เจียงโม่หานตอบไม่ตรงคำถาม ตอนนี้เขายิ่งอยากรู้ว่ามีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับหลินลุ่ยซีคนนี้หรือไม่

หนานเฉิงส่ายหน้า “ข้อมูลที่หาได้โดยพื้นฐานนั้นเหมือนกับประวัติส่วนตัวของเธอครับ”

ส่วนอย่างอื่นล้วนหาไม่พบ

“เหมือนกัน?” เห็นได้ชัดเจนว่าเจียงโม่หานไม่เชื่อ เขาหรี่ตา “คุณไปสถานีตำรวจกับผม”

หนานเฉิงหลุบตาลงเล็กน้อย ตอบว่าครับโดยไม่ถามอะไรอีก

พวกเขาออกจากบริษัท หนานเฉิงเปิดประตูรถ มองเจียงโม่หานผ่านกระจกมองหลัง ความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นนั้นมีมาโดยตลอด ผู้ชายคนนั้นพูดอะไรกับเขาในห้องทำงานกันแน่

จงเหยียนซีไม่ได้ฆ่าตัวตายจริงๆหรือ

เช่นนั้นตายได้อย่างไร

“ประธานเจียงผู้ชายคนนั้นเป็นใครหรือครับ” หนานเฉิงถาม

เจียงโม่หานสีหน้าเย็นยะเยือก ก้นบึ้งนัยน์ตาแอบซ่อนความเดือดดาลที่ยากต่อการสังเกตเห็น

เขาเหลือบตาขึ้นมองช้าๆ “คุณรู้สึกว่าเธอจะฆ่าตัวตายไหม”

หนานเฉิงไม่รู้สึกถึงนัยยะในทันที ทว่าก็รับรู้ได้อย่างรวดเร็วว่าเขาหมายถึงอะไร

ผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว หัวข้อสนทนานี้ก็เป็นหัวข้อต้องห้ามมาโดยตลอด ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงเรื่องนี้ต่อหน้าเขา

คราวนี้ จู่ๆเอ่ยถึงเพราะคำพูดของผู้ชายคนนั้น?

เขาครุ่นคิด “ผมไม่ทราบครับ”

เขาไม่ทราบชัดเจน

“ก่อนหน้านี้ผมคิดว่า เธออาจจะทำเพราะว่าผมทำให้เธอเสียใจมากเกินไป...”

เมื่อเอ่ยถึงตอนท้าย น้ำเสียงเขาก็แหบพร่า “หนานเฉิงผมเคยเสียใจในภายหลัง”

หนานเฉิงเม้มริมฝีปาก เขารู้ถึงความทุกข์ทรมานของเขาในหนึ่งปีนี้ เขาล้วนทราบดี

มีบางเรื่องที่ทำไปแล้ว ก็ไร้ซึ่งหนทางในการชดเชย

คราแรกเขาก็เคยพูดไปว่าไม่สู้ปล่อยวาง

แต่เขาในตอนนั้น มองไม่เห็นอะไรในสายตาทั้งนั้น

มุ่งมั่นที่จะแก้แค้นเพียงอย่างเดียว

ในวันนี้ไม่ว่าอะไรเขาก็ล้วนมีหมด แต่ว่า เขากลับไม่มีความสุข

บนใบหน้าก็ไร้ซึ่งรอยยิ้ม

บนโลกใบนี้ไม่มีคำว่าเสียใจในภายหลัง

“มันผ่านไปแล้ว ก็ไม่ต้องไปคิดถึงมันแล้วครับ” หนานเฉิงเอ่ยปลอบ

เขาคิดออกเพียงแค่ประโยคเดียว เรื่องดำเนินมาจนถึงขั้นนี้แล้ว ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้แล้ว เสียใจก็ไม่มีประโยชน์อะไร

รถยนต์จอดอยู่หน้าประตูสถานีตำรวจ

หนานเฉิงลงจากรถไปเปิดประตูรถให้เขา รอจนเขาเดินมาถึงหน้าประตูรถ เจียงโม่หานก็เปิดประตูรถเรียบร้อยแล้ว ความอ่อนแอที่ปรากฏบนรถเมื่อครู่นี้ถูกเก็บซ่อนเอาไว้จนไม่เห็นเงาแล้ว ตอนนี้เขามีท่าทางเย็นชาเป็นอย่างมาก

หนานเฉิงเอ่ย “ก่อนหน้านี้ผมโทรศัพท์มาแล้ว”

เขาตอบอืมเรียบๆครั้งหนึ่ง “ไปเถอะ”

หนานเฉิงเดินไปข้างกายเขา ก้าวเท้าเข้าไปด้านใน

หนานเฉิงได้ติดต่อคนล่วงหน้าแล้ว จึงเลี่ยงกระบวนการอันยุ่งยากไปได้ไม่น้อย ในไม่ช้าก็ถูกจัดการให้พบหน้า

ห้องประชุมของสถานีตำรวจ ภายในห้องไม่มีคน มีเพียงแค่คนที่เฝ้าอยู่หน้าประตู บนมือหลิงเวยถูกใส่กุญแจมือเอาไว้

เมื่อเห็นว่าเจียงโม่หานมาเยี่ยมตัวเอง ก็ตื้นตันใจเสียจนหน่วยตาแดง

“โม่หาน...”