บทที่ 910 กลิ่นเหม็นมาก

จงเหยียนซีถึงกับรู้สึกว่าคำพูดนี้ให้ความรู้สึกอบอุ่น?

นี่คือการเห็นเธอเป็นเพื่อนด้วยความจริงใจ ถึงได้ยืนอยู่ฝั่งเธอ คิดเพื่อเธอ

และลองครุ่นคิดดูว่าก่อนหน้านี้เธอคบหาเพื่อนแบบไหนกัน

จู่ๆเธอก็ก้มหน้าลง หัวเราะเยาะตัวเอง

กู้เสียนไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไรไป ทั้งยังก้มหน้าราวกับว่าอารมณ์หม่นหมอง จึงนึกว่าเธอโมโหเลยเอ่ยถามว่า “เธอโกรธหรือ”

“เปล่า อีกอย่างทำไมฉันจะต้องโกรธด้วยล่ะ?” จงเหยียนซีเงยหน้ามองมา เห็นเรือนร่างที่เปลือยเปล่าของเขาแล้ว ก็เบนสายตาหลบไปทางอื่น “รีบสวมเสื้อผ้าเร็วเข้า อีกครู่หนึ่งจะมีคนมาส่งอาหารเช้า สภาพแบบนี้ของนาย...”

ไม่รอให้จงเหยียนซีเอ่ยจบ กู้เสียนก็ตัดบทเธอ “สภาพแบบนี้ของฉันมันทำไมกัน? ดูดีกว่าหนุ่มน้อยหน้าตาดีในโทรทัศน์อยู่มากนะ ดาราพวกนั้นสวยแต่รูป จูบไม่หอม มองได้แต่ใช้งานไม่ได้ เลิกเสื้อผ้าขึ้นมา ก็ไม่แน่ว่าจะมีแต่เนื้อย้วยๆ เธอดูสิว่าฉันแข็งแรงขนาดไหน?”

จงเหยียนซีลุกขึ้น “นายจะสวมเสื้อผ้าหรือไม่ ไม่สวมฉันจะเข้าไปใช้ห้องน้ำแล้ว?”

กู้เสียน “...”

นี่มันท่าทีอะไรของเธอกัน?

หรือว่าเขาจะน่าเกลียดจริงๆ?

เขาก้มหน้ามองตัวเอง ไม่น่าเกลียดจริงๆนะ

“เรือนร่างแข็งแรงของนายเก็บเอาไว้ให้แฟนสาวในอนาคตจะได้ไหม?” จงเหยียนซีผลักเขาไปทีหนึ่ง “เก็บเรือนร่างอันยอดเยี่ยมของนายให้ดีเสียเถอะ”

กู้เสียนเดินยิ้มเข้าไปในห้อง “ใช่ ต้องซ่อนเอาไว้ ให้คนเห็นแล้วตกหลุมรัก ฉันไม่ชอบถูกคนตามจีบ”

จงเหยียนซี “...”

นี่มันจะหลงตัวเองเกินไปแล้ว คุณอากวนไม่หลงตัวเองเหมือนเขาขนาดนี้

เขาเป็นลูกชายของคุณอากวนจริงๆหรือ

จุดนี้ทำให้เธอรู้สึกสงสัย

“เหยียนซี” ประตูห้องที่ปิดอยู่ถูกเปิดออกกะทันหัน กู้เสียนยื่นหน้าออกมา “เสื้อผ้าที่ถอดเมื่อวาน ฉันสวมมันไม่ลงจริงๆ มันยังมีกลิ่นเหล้า เหม็นมาก”

จงเหยียนซี “...”

“นายหมายความว่าอะไร” เธอกอดอก

“แหะๆ เธอช่วยไปซื้อให้ฉันหน่อยเถอะ? ถือโอกาสช่วยฉันซื้อกางเกงในผู้ชายมาด้วยตัวหนึ่ง” กู้เสียนยิ้มหล่อ

จงเหยียนซีหยิบหมอนที่อยู่บนโซฟาขึ้นมาแล้วโยนไป “นายไม่ใส่ นายก็แก้ผ้าแล้วกัน ถึงอย่างไรฉันก็มีเสื้อผ้า อีกครู่หนึ่งฉันจะไปข้างนอก”

“พวกเราไม่ใช่เพื่อนกันหรือ เธอขี้เหนียวขนาดนี้เลย?”

“ขอโทษด้วย ฉันใจกว้างไม่ไหว”

ซื้อกางเกงใน?

เชื่อเลยว่าเขาจะคิดออกมาได้

สุดท้ายกู้เสียนก็สวมเสื้อผ้าชุดเมื่อวานที่ถอดออกมา

ทั้งสองคนเก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว อาหารเช้าของโรงแรมก็ขึ้นมาส่ง

เมื่อผ้าม่านภายในห้องถูกเปิดออกก็สว่างมาก เปิดหน้าต่างเพื่ออากาศที่สดชื่น ทั้งสองคนนั่งกินอาหารเช้าที่หน้าโต๊ะ พลางพูดคุยกัน

“เธอมีดาราชายที่ชอบไหม” กู้เสียนถาม

จงเหยียนซีเอ่ย “ไม่มี”

“เธอนี่น่าเบื่อจริงๆ”

จงเหยียนซี “???”

“นายมีดาราสาวที่ชอบ?” จงเหยียนซีถามกลับ

“มีสิ”

“ใคร?”