บทที่ 911 พาคนมาสั่งสอนเขาสักที

เขาเอาแฟลชไดรฟ์ USB ข้างในออกมา แล้วโยนกล่องทิ้งลงถังขยะ

พิจารณาดูไปสักพัก ก่อนเขาจะดันแฟลชไดรฟ์ USB เข้าไปในคอมพิวเตอร์และเปิดโฟลเดอร์ เขาอยากดูว่าใคร และส่งอะไรมาให้เขา!

ขณะที่เขาขยับเมาส์ ไฟล์วิดีโอก็เปิดขึ้น ไม่นานภาพก็ปรากฏออกมา เป็นภาพที่เขาออกจากวิลล่า

หลังจากไปไม่นาน ก็มีคนสองคนเข้ามา ปลอมตัวในนามเขาหลอกให้จงเหยียนซีเซ็นข้อตกลงการหย่า

แววตาของเขาเข้มขึ้น

สองคนนี้คือสองคนที่หลิงเวยหามางั้นเหรอ

มือของเขากำหมัดแน่นโดยพลัน

จงเหยียนซีหยิบปากกาขึ้นมาแล้วก้มหน้าลง และเซ็นข้อตกลง

แม้ไม่เห็นสีหน้าของเธอ แต่สามารถรู้สึกได้ถึงความสิ้นหวังในเวลานั้นของเธอผ่านวิดีโอได้

หัวใจของเขาถูกบีบรัดทันที ตอนนั้นเขาไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก ผ่านมาหนึ่งปีย้อนกลับไปดูภาพในเวลานั้น หัวใจเขาทั้งอึดอัดทั้งเจ็บปวด

การเห็นเธอถูกจับตัวไปกับตา กับแค่ได้ยินว่าเธอถูกฆาตกรรม ความรู้สึกมันต่างกัน

ในตอนนั้นความตื่นตระหนกของเธอ ความเคียดแค้นของเธอ ความสิ้นหวังและความหวาดกลัวของเธอ เขาสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนผ่านทางหน้าจอนี้

ดวงตาของเขาเป็นสีแดง ทันใดนั้นเขาก็ผุดลุกขึ้น สองมือปัดสิ่งของบนโต๊ะตกพื้นกระจายระเนระนาด

เลขาได้ยินเสียงจึงเปิดประตูเข้ามา ทันทีที่เห็นพื้นเละเทะ ก็กลัวจนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประตู ไม่กล้าขยับเขยื้อน

เจียงโม่หานเคร่งขรึมสงบนิ่งมาโดยตลอด น้อยมากที่จะทำอะไรที่มันเกินเหตุ นี่เป็นครั้งแรกที่เลขาเห็นเขาโกรธจัด

เขาตะคอกเสียงหนัก “ออกไป!”

เลขาถอยออกไปทันทีและปิดประตู

เจียงโม่หานกุมหัวใจ ทรุดกลับลงไปบนเก้าอี้ เหมือนมีชิ้นส่วนที่ขาดหายไป ความเจ็บปวดที่ว่างเปล่า

เขานั่งอย่างโดดเดี่ยวมาเป็นเวลานาน ก่อนจะเอาโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายภายใน ให้เลขาเรียกหนานเฉิงเข้ามา

ผ่านไปไม่นานหนานเฉิงก็เข้าประตูมา เห็นความเละเทะบนพื้นในห้อง แล้วเงยหน้าขึ้นมองเขา “ประธานเจียง”

“หนานเฉิง”

เจียงโม่หานเงยหน้าขึ้น “นัดคนคนหนึ่งให้ฉันหน่อย”

หนานเฉิงพยักหน้า “คุณอยากพบใครครับ”

“อธิบดีกรมตำรวจ”

“…ได้ครับ” หนานเฉิงลังเลครู่หนึ่ง เพราะเขารู้ว่าทำไมเจียงโม่หานถึงต้องการให้หลิงเวยตาย

ไม่อยากเชื่อว่าคนที่ฆาตกรรมจงเหยียนซีคือหลิงเวย

เขารู้จากปากของหลี่เฉิงเจี๋ย เนื่องจากการกระทำของเจียงโม่หาน เกินความคาดหมายของเขา

หลังจากออกจากกรมตำรวจเมื่อวาน เขาไปหาหลี่เฉิงเจี๋ย

“คุณนายเสียไปแล้ว ไม่สู้ให้โอกาสหลิงเวยดีกว่า...”

เจียงโม่หานเลื่อนสายตาขึ้นมอง ถามเสียงเย็นชาว่า “เธอฆ่าคนตาย เป็นฆาตกร ฉันจะปล่อยเธอไปได้ยังไง”