บทที่ 918 มอบกายให้ผม

“คนของผมเหรอ” เจียงโม่หานคิดได้อย่างรวดเร็วว่าวันนี้หนานเฉิงไม่อยู่บริษัท หรือว่าเป็นเขา

“หนานเฉิงไปหาคุณเหรอ”

จงเหยียนซีหัวเราะเยาะ “คุณอย่าบอกนะว่าคุณไม่รู้!”

เจียงโม่หานพูดตรงๆ “ผมไม่รู้จริงๆ ไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรกับคุณ ถึงทำคุณโกรธขนาดนี้ ถ้าเป็นความผิดของเขาจริง ผมจะให้เขาไปขอโทษคุณ”

เวลานี้จงเหยียนซีก็เริ่มรู้สึกแล้วว่าตัวเองอาจจะหุนหันพลันแล่น เธอโกรธจนลืมตัวไป

เจียงโม่หานแม้จะเป็นคนเย็นชาไร้ความรู้สึก แต่ไม่ใช่คนที่กล้าทำไม่กล้ารับ

“เขาบอกว่าอยากให้ฉันไปบริษัทคุณ เพื่อรายงานความคืบหน้าของแผนงานโครงการ เพราะตกลงกันไว้หนึ่งเดือน ดังนั้นการขอฉันแบบนี้ ฉันจึงไม่พอใจมาก”

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ ผมขอโทษคุณแทนเขาด้วย ตกลงกันไว้หนึ่งเดือน เราไม่ควรไปเร่งคุณอีก”

เจียงโม่หานพูดอย่างจริงใจ

จงเหยียนซีอยากจะพูดอะไรอีก “ในเมื่อเป็นเรื่องเข้าใจผิด งั้นก็แค่อยากให้ประธานเจียงควบคุมคนของคุณให้ดี คราวก่อนหลิงเวย คราวนี้หนานเฉิง หรือว่าคนข้างกายประธานเจียง นั้นล้วนแล้วแต่ไร้มารยาท”

“จะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก” เจียงโม่หานไม่รู้จริงๆ ว่าหนานเฉิงทำแบบนี้ทำไม

แถมยังทำลับหลังเขาอีก

“หวังว่าประธานเจียงจะควบคุมคนของตัวเองได้ ฉันแค่มาทำงาน ไม่อยากพัวพันกับพวกเรื่องยุ่งเหยิงโดยไร้เหตุไร้ผล”

พูดจบเธอก็ลุกขึ้นยืน “ฉันคงต้องไปแล้ว”

เจียงโม่หานลุกขึ้นยืนตาม “ผมจะไปส่งคุณ”

จงเหยียนซีปฏิเสธ “ไม่ต้อง”

“รู้สึกว่าคุณหลินจงใจหลีกเลี่ยงผมนะ” เจียงโม่หานพูดต่อ “เราเป็นหุ้นส่วนกัน คุณหลินไม่ต้องเกรงใจหรอก”

จงเหยียนซี “………”

เธอคิดหาข้อแก้ตัว “ฉันมีแฟน เขาใจแคบมาก ไม่ชอบให้ฉันใกล้ชิดกับผู้ชายอื่น”

พูดจบเธอก็ก้าวเดินจากไป

เจียงโม่หานไม่ได้บังคับ เพียงแต่มองตามหลังเธอไปเงียบๆ แล้วล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหาหนานเฉิง

ไม่นานสายก็เชื่อมต่อ

“อยู่ไหน” เขาถาม

“ข้างนอกครับ”

“สามสิบนาที ฉันจะไปรอนายที่ออฟฟิศ” พูดจบเขาก็วางสายไป เอาโทรศัพท์มือถือเก็บเข้ากระเป๋า สายตาตกลงไปยังกาแฟที่ไม่ได้ดื่ม ก่อนจะค่อยๆ ลดสายตาลงพาให้คนอ่านความคิดในตอนนี้ของเขาไม่ออก

เขาก้าวออกจากร้านกาแฟด้วยสีหน้าเย็นชา

คนขับรถเห็นเขาออกมา จึงรีบกุลีกุจอเปิดประตูด้านหลัง เวลานี้เขาได้ยินเสียงผู้หญิงดังมา จึงเงยหน้าขึ้นมอง เห็นจงเหยียนซีกำลังฉุดดึงกู้เสียน

เท้าของเขาหยุดนิ่ง ไม่ได้ขึ้นรถในทันที

จงเหยียนซีเดินออกจากร้านกาแฟ ยังไม่ได้ไปในเดี๋ยวนั้น แต่ไปที่บริษัทของกู้เสียนอีกรอบหนึ่งเพื่อถามว่ากู้เสียนเข้ามาหรือยัง พนักงานต้อนรับบอกว่ามาแล้ว

ดังนั้นเธอจึงไปที่ออฟฟิศของกู้เสียน แต่กู้เสียนนั้นใจกำลังโกรธ ไม่ยอมพูดกับเธอ

เมื่อเห็นเธอมา จึงลุกขึ้นและคิดจะไปทันที แต่จงเหยียนซีดึงเขาไว้ “คุณโกรธฉันเข้าใจ แต่คุณจะไม่ให้ฉันอธิบายเลยเหรอ”