บทที่ 932 เหมือนเดิมทุกประการ

เจียงโม่หานกำลังท่องเว็บข่าว จงเหยียนซีนั้นเข้าใจเรื่องนี้ผิดไปจริง ๆ เรื่องนี้เจียงโม่หานไม่ได้ตั้งใจแต่อย่างใด เขาเพียงแค่เห็นมีคนแอบถ่ายรูปแต่ไม่ได้ห้ามเท่านั้น

จากนั้นก็เกิดข่าวอย่างวันนี้ขึ้น

เพราะนักข่าวเดี๋ยวนี้เขียนข่าวจะไม่เอนตามเป็นความจริง ดึงดูดคนอย่างไรก็เขียนอย่างนั้น

เขาวางโทรศัพท์ลง ในใจครุ่นคิด ถ้าหากว่าจงเหยียนซีเห็น เธอจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

มุมปากของเขาอดไม่ได้ที่จะผุดรอยยิ้มขึ้น และทันใดนั้นก็เกิดความคาดหวังเล็กน้อย แต่ฉับพลันเขาเปลี่ยนนสีหน้าทันที

เพราะเมื่อสักครู่เขาได้รับข่าวจากหนานเฉิง ว่าบ้านเดิมของเขากับจงเหยียนซีได้ถูกทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว เขาสามารถย้ายเข้าไปอยู่ได้ทุกเมื่อ

กลับไปเผชิญกับสิ่งที่เคยเกิดขึ้นทั้งหมดที่นั่น จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าไม่รู้ควรจะทำอย่างไรดี

สิ่งเหล่านั้นที่เคยถูกเขาจงใจเพิกเฉย แต่กลับชัดเจนอยู่ในความทรงจำ

สิ่งเหล่านั้น ความอ่อนโยนและความอบอุ่นที่เธอเคยมอบให้

ตั้งแต่ที่รูู้สึกได้ว่าหลินลุ่ยซีอาจเป็นไปได้ที่จะเป็นจงเหยียนซี เขาก็พยายามที่จะไปเผชิญกับเรื่องราวในอดีต

รวมไปถึงความรู้สึกที่เมื่อก่อนเขาไม่เคยพบเจอ ที่ถูกซ่อนอยู่ในก้นบึ้งหัวใจจนถูกละเลยเพิกเฉยไป

เขาต้องการเผชิญหน้ากับตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง

เขาพลาดกับเธอครั้งหนึ่งแล้ว หากว่าสวรรค์ให้โอกาสกับเขาอีกครั้ง เขาจะต้องคว้าไว้ให้แน่นอย่างแน่นอน

เขาหยิบเสื้อสูทแล้วลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องทำงาน

วันนี้อากาศช่างดีมาก แสงแดดเจิดจ้า ทำให้หวนคิดถึงผู้หญิงคนนั้นที่สดใสงดงามในชีวิตของเขา

เขาขับรถไปถึงบ้านคฤหาสน์ หนานเฉิง ยังคงอยู่

เพียงเวลาหนึ่งวันสั้นๆ ที่นี่ก็แตกต่างไปจากก่อนหน้านั้นอย่างสิ้นเชิง

ลานสนามหญ้าหน้าคฤหาสน์ได้ถูกตัดให้เรียบ ใบไม้ที่ร่วงหล่นก็ไม่เหลือแล้ว ถูกกวาดจนสะอาดสะอ้าน

หนานเฉิงได้เดินเข้ามา “ผมได้คุมดูคนงานเก็บกวาดทำความสะอาดในตัวบ้านแล้วครับ”

ของในบ้านทั้งหมดไม่มีการเคลื่อนย้าย เช็กดูสิ่งของแล้วล้วนยังวางอยู่ที่เดิม

เจียงโม่หานพยักหน้า “นายกลับไปเถอะ”