บทที่ 938 ปรนนิบัติอย่างนุ่มนวล

จงเหยียนซียังตั้งใจกล่าวต่อว่า “ฉันซื้อมา ตัวเองยังเสียดายที่จะทาน ประธานเจียงไม่ยอมรับ เพราะกลัวว่าฉันจะวางยาพิษเหรอ”

เจียงโม่หานรับมา “คุณจริงใจขนาดนี้ผมจะปฏิเสธได้อย่างไร”

ทั้งสองคน เธอรู้จักฉัน ฉันรู้จักเธอ แต่กลับไปเปิดโปงซึ่งกันและกัน

และก็ลองใจกันอยู่อย่างนี้ อีกคนต้องการจะรั้งไว้ อีกคนต้องการจะทวงคืนความเจ็บปวดที่เคยได้รับ

“ใช้อันนี้” จงเหยียนซียื่นช้อนไปให้เขาอย่างใส่ใจแล้วกล่าวว่า “ในเมื่อคุณรู้ว่านี่เป็นน้ำใจจากฉัน อย่างนั้นคุณก็จะต้องทานให้หมดนะ”

เจียงโม่หานกล่าว “ถ้าผมทานหมดแล้วผมสามารถจีบคุณได้ไหม”

จงเหยียนซี “……”

เธอปฏิเสธทันใด “คุณไม่ใช่สเป๊กของฉัน”

“คุณชอบสเป๊กแบบไหน”

จงเหยียนซีมองเขาหัวจรดเท้า จากนั้นก็บรรยายรูปร่างของกู้เสียนออกมาหนึ่งรอบ “เหมือนกับแฟนของฉัน อายุน้อย รูปหล่อ รูปร่างพอดี สำหรับคุณสูงเกินไป อีกอย่าง ฉันไม่ชอบคนที่เคยแต่งงานแล้ว ฉันยังผุดผ่อง”

เจียงโม่หาน “……”

เวลานี้ เขาไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น

“ฉันรู้ว่าคุณคือ……”

“ประธานเจียง” จงเหยียนซีจงใจขัดจังหวะการพูดของเขา เธอไม่อยากจะเปิดเผยความจริงนี้ เผชิญหน้ากับเขาด้วยฐานะจงเหยียนซี เธอคงจะไม่สามารถมีจิตใจที่สงบแบบนี้ได้

เกรงว่าจะทำให้มีแต่ความรุนแรง และถามเขาอย่างบ้าคลั่ง

เธอไม่อยากจะเป็นแบบนั้น

ไม่ใช่ว่ายังไม่ยอมตัดใจ แต่เป็นเพราะแม้แต่โมโหก็ไม่อยากแล้ว

“รีบทานเค้กมะม่วงเถอะ” เธอยิ้ม

เจียงโม่หานเม้มปาก เขาไม่เข้าใจทำไมตัวเองถึงได้กลายเป็นผู้ถูกกระทำไปเสียอย่างนั้น ก่อนหน้านี้เขายังคุมเกมอยู่เลย

ถ้าหากว่านี่เป็นการลงโทษจากเธอ อย่างนั้นเขาก็จะน้อมรับไว้

เขาทานเค้กมะม่วงจนหมดภายใต้สายตาของจงเหยียนซี ตอนที่เขาทานไปครึ่งหนึ่งนั้น เขาก็เริ่มมีปฏิกิริยาอาการแพ้แล้ว ผิวหนังเริ่มคัน หัวใจเริ่มเต้นแรง เพียงแต่เขาพยายามฝืนยับยั้งความไม่สบายของตัวเองไว้

“ประธานเจียงไม่สบายหรือเปล่าคะ” ต่อให้เจียงโม่หานจะฝืนยับยั้งอย่างไร สีหน้าของเขานั้นยิ่งดูก็ยิ่งแย่ นับประสากับจงเหยียนซีที่รู้สถานการณ์ดี

เธอนั้นจงใจถามขึ้น

จงเหยียนซีกล่าวอย่าง‘เป็นห่วง’ “ฉันจะเปิดห้องให้คุณพักผ่อนสักครู่นะ”

เมื่อพูดจบก็ลุกยืนขึ้น

เจียงโม่หานอยากจะปฏิเสธ แต่คิดว่าเธอกำลังเป็นห่วงตัวเอง จึงไม่ได้รั้งเธอไว้

เพียงแต่ ตอนนี้รู้สึกทรมานมาก รู้สึกเสื้อผ้าบนร่างตัวเองนั้นเกะกะมาก ต้องการที่จะฉีกออกแล้วเกาแรง ๆ คันยุกยิก คันไปหมดทั้งตัวจนทรมาน

ไม่นานจงเหยียนซีก็ได้เปิดห้องเสร็จ แล้วพยุงเขา “ฉันประคองคุณไปพักผ่อนนะ”

เจียงโม่หานคว้าข้อมือของเธอไว้ “ผมคิดว่าที่ห้องคุณดีที่สุดแล้ว”

“ห้องฉันรกมาก ไปพักผ่อนห้องข้าง ๆ จะดีกว่า” จงเหยียนซีประคองเขา

เวลานี้เจียงโม่หานไม่ได้สังเกตเห็นความคิดแอบแฝงของจงเหยียนซี รู้สึกเพียงว่าเธอนั้นกำลังเป็นห่วงตัวเอง ข้างในจึงรู้สึกดีใจ ต่อให้จะคันไปถึงตับไตไส้พุง ก็กลายเป็นว่าไม่รู้สึกทรมานขนาดนั้น

ห้องถูกเปิดไว้ข้างๆ ไม่นานถึงไปแล้ว จงเหยียนซีประคองเธอขึ้นเตียง “ฉันคิดว่าคุณไม่สบายมาก ฉันจะเรียกคนมาดูแลคุณสองคนนะ”

“ไม่ต้อง……”

“ทำไมล่ะ ฉันเห็นคุณไม่สบายมาก ฉันได้ช่วยคุณเรียกแล้ว” จงเหยียนซียิ้ม

เจียงโม่หานเห็นรอยยิ้มของเธอแล้วรู้สึกผิดปกติ

แต่แล้ววินาทีต่อไป สิ่งที่เขารู้สึกก็เกิดขึ้น ที่ประตูมีหญิงสาวสองคนสวมชุดเซ็กซี่ สะสวยเดินเข้ามา

ใบหน้าของเขาจึงขรึมทันที “คุณทำอะไร”

“ให้พวกเธอปรนนิบัติคุณไง”

จงเหยียนซียิ้มอย่างสะใจ