บทที่ 939 นายเป็นคนของใคร

หญิงสาววแม้ว่าจะกลัวแต่ก็ยืนนิ่งไม่ขยับ เธอมองเวลาแวบหนึ่ง เธอเพิ่งจะอยู่ในห้องแค่เกือบสองชั่วโมงเท่านั้น

เธอกลัวจะไม่ได้ค่าจ้าง

เจียงโม่หานเวลานี้ไม่เพียงแต่ร่างกายทรมานเท่านั้น เขายังโมโหจนเจ็บปวดใจ

เขาคิดไม่ถึงว่าจงเหยียนซีจะทำกับเขาแบบนี้

เขาหลับตาลง ข่มความโกรธเอาไว้ แล้วลุกขึ้นมาคว้าแก้วที่อยู่บนโต๊ะตีไปที่ศีรษะของหญิงสาวผู้นั้น หญิงสาวหลบไม่ทันจึงถูกตีเข้าอย่างจัง

ร้องเสียงโอดโอ๊ยแล้วกุมศีรษะไว้ ส่วนหญิงสาวที่ถูกเตะล้มกองไปกับพื้นก็ได้ลุกขึ้น ไม่กล้าที่จะเข้ามาใกล้ หันไปพูดกับหญิงสาวที่กุมศีรษะว่า “พวกเราไปกันเถอะ ค่าจ้างนี้คงได้ยาก เห็นชัดเจนว่าชายคนนี้มีความรุนแรง!"

ผู้หญิงที่กุมศีรษะของเธอไม่เต็มใจ แต่เมื่อสบสายตากับเจียงโม่หานที่แดงก่ำเนื่องจากความโกรธ จึงต้องยอมแพ้

เจียงโม่หานคิดว่าพวกเธอยังไม่อยากจากไป นั่งอยู่บนเตียง จ้องมองไปที่หญิงสาวสองคนอย่างดุดัน “อยากตายเหรอ”

หญิงสาวสองคนนี้ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นอีก สักพักเก็บข้าวของเสร็จแล้วก็ออกไป ครั้นแล้วเมื่อพวกเธอเปิดประตูห้อง ก็เห็นดวงตาหลายคู่ต่างจ้องมองมาทางพวกเธอ

“เกิด เกิดอะไรขึ้น” หญิงสาวทำหน้างง

ส่วนสื่อที่อยู่หน้าประตูก็ถ่ายภาพรัวๆใส่พวกเธอ คิดในใจประธานเหิงคังกรุ๊ปมีรสนิยมพิเศษ? เรียกมาพร้อมกันถึงสองคนในขณะเดียวกันแล้ว แต่ละคนยังจะได้รับบาดเจ็บอีก นี่เล่นกันมันขนาดไหนถึงขั้นได้รับบาดเจ็บขนาดนี้ สื่อเหล่านี้รู้สึกว่าตัวเองมีเรื่องให้เขียนแล้ว

ยิ่งกำเริบ หญิงสาวสองคนนี้ไม่สามารถสนองความอยากรู้ของพวกเขาได้อีก และก็ยิ่งต้องการเห็นเจียงโม่หานในเวลานี้

ประธานคนนี้คนที่ไม่เคยยอมให้สัมภาษณ์ อีกทั้งยังเย็นชา เวลานี้ที่อยู่บนเตียงจะมีท่าทางอย่างไร คิดๆแล้วก็รู้สึกตื่นเต้นจัง และกล้องก็ค่อยๆยื่นเข้าไปในห้อง

เจียงโม่หาน “……”

เขาใช้แรงจับผ้าปูที่นอนที่อยู่ใต้ร่างตัวเอง ไม่สนใจว่าร่างกายจะทรมานแค่ไหน ก็พยายามลุกขึ้นด้วยแรงทั้งหมดที่มี กวาดสายตามองคนที่อยู่หน้าประตูอย่างเยือกเย็น สุดท้ายตกกระทบไปที่ร่างของหญิงสาวที่อยู่ปลายสุดทางระเบียงทางเดิน

คนเหล่านี้คงน่าจะเป็นเธอที่เรียกมา

เจียงโม่หานถึงแม้จะโมโห แต่สิ่งที่ทิ่มแทงจิตใจเขาที่สุดคือการหาผู้หญิงมาให้!

เขาค่อยๆเดินผ่านไป เข่าค่อนข้างจะอ่อนกำลัง แต่ก็พยายามทำให้ตัวเองปกติที่สุด

สื่อต่าง ๆ ตามถ่ายรูปของเขาเพื่อให้ได้ข่าวของวันนี้ แค่หญิงสาวสองคนที่เสื้อผ้ายับยู่ยี่ก็เพียงพอที่ทำให้พวกเขาเขียนข่าวได้ร้อนแรงแล้ว

จงเหยียนซีไม่อยากจะคุยกับเจียงโม่หานตอนนี้ ต้องการที่จะเดินจากไป แต่กลับถูกเขาคว้าข้อมือเอาไว้ “ผมคิดว่าหญิงสาวสองคนที่คุณหามาไม่ได้ทำให้ผมตื่นเต้นสนใจเลยสักนิด คุณขึ้นเองเลยดีกว่าไหม”

จงเหยียนซีหน้าถอดสี

จ้องเขม็งเขาด้วยความโกรธ “คุณ……”

เจียงโม่หานหัวเราะ “ถึงอย่างไรวันนี้ผมก็อับอายขายขี้หน้าหมดแล้ว ไม่จำเป็นต้องรักษาอะไรอีก”

คำพูดของเขายังไม่ทันพูดจบ มือก็ดึงจงเหยียนซีเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนแล้วกอดไว้แน่น และล็อกศีรษะของเธอไว้ จากนั้นประทับรอยจูบลงไป

“อุ้บ——”

จงเหยียนซีต้องการจะขัดขืน

เวลานี้เจียงโม่หานก็ไม่รูว่าไปเอาแรงมาจากไหน แขนโอบกอดเธอราวกับคีมคีบเหล็ก เธอจึงดิ้นไม่หลุด

แชะ ๆ

รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงถ่ายรูป

เหมือนกับเรื่องราวมีการหักเห

เมื่อเถียนฉีเฟิงได้สติก็รีบเดินมาข้างหน้า และเตือนสื่อเหล่านั้นว่า “ห้ามถ่าย!”

“ทำไมถึงห้ามถ่าย” เจียงโม่หานปล่อยตัวจงเหยียนซี แล้วมองไปยังผู้คนแล้วประกาศขึ้น “นี่เป็นแฟนของผม อาศัยโอกาสนี้ในการแนะนำให้กับทุกคนได้ทราบ หลินลุ่ยซี คุณหลิน เป็นแฟนของผมเจียงโม่หาน”

จงเหยียนซี “……”

“ฉันไม่ใช่!” จงเหยียนซีจ้องเขาด้วยความโกรธ “ผู้ชายที่สกปรกแบบคุณ ฉันไม่ชอบ!”

“ผมเคยนอนกับคุณคนเดียว จะสกปรกได้อย่างไร” เจียงโม่หานชี้ไปยังหญิงสาวสองคนที่อยู่หน้าประตู “เป็นคุณที่พยายามยัดเยียดหญิงสาวสองคนนี้มาทำให้ร่างกายของผมสกปรก”

เดิมทีคิดว่าเป็นแค่ข่าวซุบซิบนินทา ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าพัวพันทางความรู้สึกอย่างชัดเจน

เป็นการเปิดเผยความรู้สึกของเจียงโม่หาน

เถียนฉีเฟิงปฏิกิริยาตอบสนองเร็ว ให้จงเหยียนซีเข้าไปในห้องก่อน ส่วนสื่อนั้นเขาจะจัดการเอง