บทที่ 940 คนเราจะดูเพียงภายนอกไม่ได้

จงเหยียนซีถูกเถียนฉีเฟิงหยอกให้หัวเราะขบขัน

เถียนฉีเฟิงก็หัวเราะตาม แต่ในใจกลับคิด จะขัดใจใครก็ได้ แต่จะขัดใจผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ หากใจร้ายขึ้นมา ก็จะไม่ไว้หน้าไหนใครก็ตาม

ณ โรงพยาบาล

เจียงโม่หานฟื้นตื่นขึ้นมาในช่วงบ่ายของวันถัดไป

หนานเฉิงเฝ้าอยู่ข้างกายเขาตลอดเวลา

แต่แล้วเมื่อเขาฟื้นขึ้นมา การกระทำแรกคือกวาดตามองไปทั่วห้อง ไม่เห็นจงเหยียนซีจิตใจก็รู้สึกเศร้าห่อเหี่ยว “เธอไม่มาเหรอ”

หนานเฉิงตกใจ สักพักก็เข้าใจว่าเขาหมายถึงใคร

“เธอไม่ได้มาเลย”

เจียงโม่หานลุกขึ้นนั่ง หันหน้าไปมองนองหน้าต่าง แล้วกล่าวเบาๆ “ช่วยผมไปจัดการทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลหน่อย”

หนานเฉิงลังเลแล้วกล่าว “ก่อนที่จะออกจากโรงพยาบาล ท่านดูข่าวก่อน”

เจียงโม่หานหันไปมองเขา พอจะรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร จึงรับโทรศัพท์ของเขามา ด้านบนเป็นข่าวเรื่องที่เขาอยู่ที่โรงแรม

พาดหัวข่าวว่า 【ประธานแห่งเหิงคังกรุ๊ปพา‘หญิงสาวสองคน’ขึ้นโรงแรม】พร้อมภาพประกอบของหญิงสาวสองคนที่เสื้อผ้ายับยู่ยี่ยืนอยู่ที่หน้าประตู

เพียงแค่หัวข้อข่าวนี้ก็ดึงดูดให้สนใจแล้ว

บวกกับคำอธิบายในเนื้อหา ทำให้คนคิดไปถึงไหนต่อไหน

ด้านล่างมีความคิดเห็นมากมายที่ต่างว่ากันว่า คนเราจะดูเพียงภายนอกไม่ได้

ก่อนหน้านี้ภาพลักษณ์ที่ทุกคนมองเจียงโม่หานคือ เป็นผู้ชายสูงใหญ่ ตรงไปตรงมา เย็นชา ทีนี้ได้ถูกข่าวนี้ทำให้เสียๆหายๆ

แต่นี่ยังไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญคือเพราะข่าวนี้ของเขาทำให้หุ้นบริษัทเกิดการผันผวนและมีแนวโน้มลงดิ่ง

ใบหน้าของเจียงโม่หานไม่มีความรู้สึกใด ๆ นี่น่าจะเป็นเป้าหมายของเธอ

“วันนี้ผมได้รับโทรศัพท์จากคุณหลิน เธอบอกว่า ยังมีเงินทุนก้อนสุดท้ายที่ใช้ลงทุนในการซื้อกิจการ” หนานเฉิงจ้องมองเขา ครั้งนี้พวกเราเสียหายอย่างใหญ่หลวง”

เจียงโม่หานเลิกผ้าห่มออก ไม่ได้เสียใจเพราะเงินที่ขาดทุน แล้วกล่าว “ผมติดค้างเขา”

หนานเฉิงอ้าปาก เหมือนอยากจะพูดอะไร แต่กลับไม่สามารถพูดออกมาได้”

“เรื่องที่ผมให้นายไปสืบไปถึงไหนแล้ว” แววตาลุ่มลึกของเขาจ้องมองออกไปไกล ๆ ผ่านกระจกไปที่ไหนสักแห่งหนึ่งโดยที่ไม่ได้โฟกัส

หนานเฉิงเม้มปากไม่บอกตรง ๆ อันที่จริงสืบมาได้พอประมาณแล้ว เรื่องที่ผ่านมานานขนาดนี้ ความจริงแล้วไม่ได้สืบง่ายขนาดนั้น แต่ด้วยการติดตามกวนจิ้งอย่างลับๆ ภายใต้การนำทางของเขาทำให้ได้เบาะแสมา

เขาจงใจปรากฏตัวให้เจียงโม่หานเห็น ก็เพื่อต้องการให้เขารู้สาเหตุที่แท้จริงของอุบัติทางรถยนต์

ไม่ต้องการให้เขาเกลียดผิดคน

เขาคิดว่าเป็นความผิดของคนตระกูลจง เขาคิดว่าเงินก้อนนั้น คือเงินที่ซื้อชีวิตคน แต่ความจริงแล้วเป็นแค่เงินชดเชยสำหรับพวกเขา คนที่อยู่ในอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้นล้วนเดียงสาไม่รู้อีโหน่อีเหน่ทั้งนั้น

เขาไม่ควรไปเกลียดคนที่รอดชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้น

กวนจิ้งต้องการให้เขารู้ความจริง

ถึงได้วางแผนนี้ขึ้น

ดังนั้นหนานเฉิงจึงสืบหาข้อมูลได้มาไม่ยาก

แต่ว่าตอนนี้เขายังคิดไม่ได้ว่าจะบอกเจียงโม่หานอย่างไรดี

“เรื่องเกิดขึ้นนานเกินไป ดังนั้นการสืบหาจึงค่อนข้างยาก” หนานเฉิงกล่าวโกหก

เจียงโม่หานไม่ได้สงสัยอะไร อย่างไรก็ตาม มันนานมากแล้วและเขารู้ว่าต้องใช้เวลาในการค้นหา

เขากล่าวขึ้นอีกครั้งว่า “ช่วยผมทำเรื่องออกจากโรงพยาบาล และเตรียมชุดสะอาดให้ผมหนึ่งชุด”

หนานเฉิงตอบครับ จากนั้นก็ออกจากห้องไป

หลังจากเจียงโม่หานออกจากโรงพยาบาลแล้ว เขาไม่ได้ไปที่บริษัทเพื่อจัดการกับงานที่สะสมในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา แต่กลับไปหาจงเหยียนซี

ในเมื่อชัดเจนแล้ว เขาจึงอยากจะคุยกับเธอดี ๆ

แต่แล้วจงเหยียนซีกลับไม่ได้อยู่โรงแรม

โทรศัพท์ก็ปิดเครื่อง เจียงโม่หานหาคนไม่เจอ สุดท้ายจึงได้แต่กลับไปจัดการงานที่บริษัท

เถียนฉีเฟิงไปที่เหิงคังกรุ๊ป

เพื่อไปพบเขา เจียงโม่หานรู้ว่าเขาเป็นคนของจงเหยียนซี

“ผมมาที่นี่เพื่อเป็นตัวแทนของคุณหลิน” เถียนฉีเฟิงลากเก้าอี้มานั่งที่ด้านหน้าโต๊ะ