บทที่ 945 สุนัขเหมือนเจ้าของ

เครื่องบินบินข้ามท้องฟ้า เหลือทิ้งไว้แค่หมอกสีขาว

จงเหยียนซีไม่ได้บอกใคร แม้แต่จวงเจียเหวินที่ติดต่อกันตลอดก็ไม่บอก เดินทางมาคนเดียว

เธอรู้ว่าพ่อแม่ของเธออยู่ที่ไหน ดังนั้นหลังจากลงจากเครื่องบิน เธอจึงนั่งแท็กซี่ตรงไปยังเป้าหมาย

เธอลงจากเครื่องบินก็ดึกมากแล้ว รู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อย เธอบินกลับประเทศและไม่ได้พักผ่อนเลย ก็ไปจัดการเคลียร์เรื่องเจียงโม่หาน แล้วบินตรงมาที่นี่อีก ตอนนี้เธอรู้สึกหมดเรี่ยวแรงแล้ว

เธอมีความคิดเห็นแก่ตัว จึงจงใจเร่งรีบแบบนี้

ทำให้สีหน้าของเธอดูไม่ดี แบบนี้ พ่อแม่จะได้ไม่ต่อว่า และไม่โกรธเธอ

พอเห็นหน้าซีดๆ ของเธอ พวกท่านก็จะรู้สึกสงสาร เรื่องก่อนหน้านี้จะไม่ถามถึง นี่คือแผนของเธอ

ไม่นานรถก็หยุดจอด จงเหยียนซีจ่ายเงินแล้วลงจากรถ ข้างหน้าเธอมีแม่น้ำสายเล็ก ๆ เปล่งประกายระยิบระยับ ถ้าอยากข้ามฟากไปต้องนั่งเรือ แม่น้ำแห่งนี้มีสะพานให้เดินข้ามไป แต่มันไกลจากที่นี่มาก เธอต้องเดินลัดเลาะไปอีกไกลเพื่อข้ามสะพาน แต่เธอไม่อยากเดินอีกแล้ว

เธอยกมือขึ้นมองดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ สองทุ่มกว่านิดหน่อยแล้ว ในช่วงเวลานี้ยังมีเรือรับส่งอยู่ เธอเคยมาที่นี่ จึงรู้ว่าเรือจะสิ้นสุดกี่โมง

แต่วันนี้ดูเหมือนจะมีผิดคาดนิดหน่อย ไม่มีเรืออยู่ในแม่น้ำเลย

เธอยืนอยู่ริมแม่น้ำ คิดกับตัวเองในใจ คาดการณ์ผิดพลาดแล้ว

เธอถอนหายใจออกมา คงทำได้เพียงเดินข้ามสะพานแล้วเดินอ้อมไปฝั่งตรงข้าม แม้จะเหนื่อยอยู่บ้าง แต่ก็ยังดีกว่ายืนบื้ออยู่ตรงนี้

สองฝั่งของแม่น้ำมีหญ้าเขียวขจีที่ตัดแต่งเรียบร้อยขึ้นจนทั่ว ต้นกล้วยถูกปลูกเรียงรายสองข้างทาง อากาศที่นี่ร้อนกว่าในประเทศมาก

ช่วงกลางคืนในเดือนนี้ในประเทศ เริ่มไม่ร้อนแล้ว แต่ที่นี่ยังร้อนมาก

ก่อนถึงสะพานยังมีระยะทางห่างไกลอยู่บ้าง เธอเดินจนเหงื่อออกมามากแล้ว

เธอหาที่สำหรับนั่งพักผ่อน แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ในสมองของเธอปรากฏใบหน้าของเจียงโม่หานขึ้นมา หัวใจของเธอก็เจ็บไปด้วย

เธอแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง แต่กลับลบเลือนความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขาไม่ได้ เธอรักเขามาสามปี ไม่ใช่สิ จะให้พูดตรงๆ น่าจะนานกว่านั้น เธอตกหลุมรักเขาก่อนจะแต่งงานกับเขาแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่แต่งงานกับเขา

ความรักในครั้งนี้ เธอใช้ความกล้าหาญทั้งหมด และความจริงใจทั้งหมดของเธอแล้ว แต่ท้ายที่สุดกลับจบลงด้วยรูปแบบนี้

เดิมทีเธอคิดจะดูโทรศัพท์ แต่ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์จะดูแล้ว เธอส่ายหัวแรงๆ คิดจะสะบัดความทรงจําที่ยุ่งวุ่นวายออกไปให้หมด

จากนี้ไป ชีวิตของเธอ จะไม่มีเขาอีกต่อไป!

พอเธอลุกขึ้นและคิดจะเดินต่อไป ดูเหมือนจะมีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ในพงหญ้า แกรก แกรก แกรก พงหญ้าขยับไปมา เธอเดินเข้าไป แล้วแหวกพงหญ้าดูโดยพึ่งแสงไฟข้างถนน จึงเห็นลูกสุนัข​เท็ดดี้ตัวเล็กๆ ขนของมันเป็นสีน้ำตาล ดวงตาของมันกลมโต มีปลอกคอสีแดงผูกไว้ที่คอ ดูเหมือนว่ามีเจ้าของ ตอนนี้คงแอบวิ่งออกมาเล่นข้างนอก

เธอเอื้อมมือไปลูบหัวมัน “น่ารักจริงๆ”

เมื่อก่อนเธอก็เคยเลี้ยงสุนัขมาก่อน แต่ของเธอมันมีขนสีขาวเหมือนหิมะ และเป็นสุนัขตัวใหญ่ ตัวใหญ่กว่าเท็ดดี้มาก

ต่อมาเพราะอายุของมันมากแล้ว จึงเสียชีวิตไป เธอจึงไม่เลี้ยงตัวใหม่อีกเลย

เธอไม่ชอบความโศกเศร้าที่ต้องเผชิญกับความตาย

เธอเอื้อมมือออกไปเพื่ออุ้มลูกสุนัขขึ้นมา “เจ้านายของแกอยู่ที่ไหน”

เท็ดดี้ตัวน้อยนิ่งมากและไม่ดิ้นรน เหมือนว่ามันไม่กลัวคนแปลกหน้า ขยับตัวดุ๊กดิ๊กอยู่ในอ้อมแขนของจงเหยียนซีจนเธอหัวเราะ “ทำไมแกถึงเหมือนเด็กทารกแบบนี้ ขี้อ้อนแบบนี้ ไม่กลัวจะถูกจับตัวไป แล้วไม่ได้เจอกับเจ้านายแกอีกหรือไง?”