บทที่ 946 ไปพักที่บ้านผมสักคืนก่อน

เด็กหญิงออดอ้อนได้น่ารักมาก จงเหยียนซีไม่อาจต้านทานได้ เธอจึงอุ้มเด็กสาวขึ้นมา

เด็กสาวยกแขนเล็กๆ ขาวเนียนกอดรอบคอของเธอ แล้วยิ้มแฉ่ง

เด็กคนนี้คุ้นเคยกับคนเกินไปแล้ว ไม่กลัวคนแปลกหน้าเลย นิสัยแบบนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่

ถึงแม้จะน่าเอ็นดู แต่บนโลกนี้ไม่ได้มีแต่คนดีเท่านั้น ยังมีคนไม่ดีอยู่อีกมากมายด้วย

ถ้าถูกนักค้ามนุษย์ลักพาตัวไป ชีวิตของเธอคงถูกทำลาย

สะพานหินมีรูปแบบโค้ง จงเหยียนซีอุ้มเธอถึงจนสุดของสะพาน ตอนที่เธอเดินลง ข้อเท้าของเธอก็พลิกกะทันหัน ทำให้เกิดอาการปวดที่ข้อเท้า จนร่างกายของเธอเซไปเล็กน้อยเธอรีบจับราวสะพานที่อยู่ด้านข้างไว้

“คุณเป็นอะไรไปคะ” เด็กสาวตกใจ มือทั้งสองข้างรัดรอบคอของเธอไว้แน่น กลัวว่าเธอจะถูกอีกฝ่ายทิ้งไว้ข้างหลัง

เมื่อตะกี้เกือบล้มลงไปแล้ว

จงเหยียนซีเพิกเฉย แล้วพยายามเดินด้วยเท้าที่พลิกของเธอ แต่ว่าแค่เธอออกแรงก็จะรู้สึกเจ็บมาก เจ็บจนเดินไม่ไหว

“วางหนูลงเถอะค่ะ เดี๋ยวคุณจะพาหนูล้มไปด้วย” เด็กสาวดิ้นตัวเล็กน้อย

จงเหยียนซีพูดเสียงเบาแรง “อย่าเพิ่งขยับ”

เธออุ้มเด็กสาวด้วยมือข้างเดียวไม่มั่นคง ถ้าอุ้มไม่ไหวจนตกลงไป แล้วล้มลงไปล่ะ

เด็กสาวเหมือนจะเข้าใจเธอ จึงทำตัวนิ่งไม่ขยับ

จงเหยียนซีก้มตัววางเธอลง

เด็กสาวสองเท้ายืนมั่นคงบนบันได แล้วพูดว่า “เดี๋ยวหนูไปเรียกคนมาช่วยนะคะ”

หลังจากพูดจบ ก่อนที่จงเหยียนซีจะตอบ เด็กสาวก็เดินลงบันไดด้วยขาสั้นๆ นั้นแล้ววิ่งไปแล้ว

เธอมองตามร่างเล็กนั้น แล้วอดที่จะยกยิ้มออกมาไม่ได้ เด็กคนนี้ทำไมถึงใจร้อนขนาดนี้

ร่างของเด็กสาวหายลับไปจากสายตาในไม่ช้า เธอไม่ได้รออยู่โดยเปล่าประโยชน์ แต่จับราวบันไดค่อยๆ เดินลงไปช้าๆ พยายามไม่ลงแรงลงที่ข้อเท้าข้างที่พลิกไปของเธอ

หลังจากเดินลงสะพานหินแล้ว เธอก็เดินกะเผลกไปทางบ้านของเธอโดยห่างออกไปไม่ไกล

เธอใช้เวลาสักพัก แต่โชคดีที่เธอเดินมาถึงแล้ว แต่ประตูทุกบานถูกปิดสนิท

มีเพียงไฟบนถนนและที่หน้าประตูเท่านั้นที่ยังเปิดสว่างอยู่ ภายในบ้านมืดสนิท ดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่เลย

จงเหยียนซียืนตะลึง

คนล่ะ?

เธอเดินไปเคาะประตู แต่ไม่มีใครตอบกลับมา

“…”

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

เธอรีบหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมาเพื่อโทรติดต่อจวงเจียเหวิน

โทรศัพท์ไม่ได้รับสายในทันที ตอนที่โทรศัพท์ดังเป็นครั้งที่สอง ถึงมีคนรับสาย

เธอรีบถามอย่างร้อนใจ “พ่อแม่ล่ะ”

จวงเจียเหวินงุนงง “ที่บ้านไง”

“ไฟในบ้านไม่เปิด อยู่ที่บ้านอะไรล่ะ”

จวงเจียเหวิน“...”

“ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน” เขาถาม

จงเหยียนซีตอบโดยไม่ลังเล “ที่พวกท่านอาศัยอยู่ไง”

แบบนี้จวงเจียเหวินถึงได้เข้าใจ “คุณไปเมืองไทยเหรอ”

“ใช่แล้ว”

จวงเจียเหวินหมดคำพูด “จะไป ทำไมถึงไม่บอกกันสักคำ?”

จงเหยียนซีนั่งบนพื้นหญ้า ก้มหน้าก้มตานิ่งเงียบ