บทที่15 ถ้ายังงั้นเด็กคนนี้คือลูกของนายยังงั้นเหรอ

ไป๋จวู่เวยพยายามกดความตื่นตระหนกของตัวเอง ก้มหน้าลงเล็กน้อย แววตาเป็นประกาย “เธออยู่กับนายทั้งวันทั้งคืน ถ้าเกิดว่าเข้ามาเป็นล่ามที่บริษัทอีก ก็จะใกล้ชิดกับนายมากกว่าเดิมอีก ฉันกลัว กลัวว่าพวกเธออยู่ร่วมกันนานเกินไป จะเกิดความรู้สึกต่อกันได้”

ในเมื่อไม่สามารถซ่อนไว้ได้แล้ว ก็ไม่ไปซ่อนมันแล้ว แถมยังพูดออกมาอย่างไม่เสแสร้ง ทำลายความสงสัยของจงจิ่งห้าว ว่าที่เธอทำแบบนี้ก็เพราะว่ากลัวจะเสียเขาไปแค่นั้นเอง

เธอเบิกตาโพลง ในดวงตานั้นชุ่มไปด้วยน้ำ “นายรู้จักฉันไม่ใช่แค่วันสองคน นายรู้ความรู้สึกที่ฉันมีให้นายดี——”

ไป๋จวู่เวยพยายามกลั้นน้ำตาของตัวเอง “ฉันกลัวว่าจะเสียนายไป ดังนั้น——พอเห็นว่าเธอมาสมัครงานที่บริษัท ก็เลยคิดเอาเองแล้วทำไปตามนั้น”

จงจิ่งห้าวขมวดคิ้ว “ฉันเคยบอกเธอแล้วไง ว่าหลังจากผ่านไปหนึ่งเดือน พวกเราจะหย่ากัน”

ไป๋จวู่เวยรู้ไง ถ้าเกิดไม่รู้ว่าหลินซินเหยียนคือผู้หญิงในคืนนั้น เธอก็ยินดีที่จะรอ รอมาหลายปีขนาดนี้แล้ว เธอไม่แคร์แค่เดือนเดียวนี้หรอก แต่ว่าตอนนี้เธอรอไม่ได้อีกแล้ว

เธอไม่มีทางปล่อยให้เธอใกล้จงจิ่งห้าวมากเกินไป!

ไม่ได้！

“หลินซินเหยียน นี่ของโต๊ะสอง เธอถือเข้าไปเสิร์ฟนะ”

หลินซินเหยียนตอบรับ ไม่รู้ว่าเพราะว่าเมื่อคืนไม่ได้นอนดีๆ รึเปล่า วันนี้พอมาทำงาน ก็ต้องยืนทั้งวัน เลยมีอาการเจ็บปวดที่ท้องน้อย

เธอถือถาดไปยังตำแหน่งโต๊ะที่สอง ยังไม่ทันจะเดินไปถึง หลินซินเหยียนก็เห็นไป๋จวู่เวย ตรงหน้าเธอ——

ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเป็นใคร

เธอลังเลอยู่พักหนึ่ง เป็นเวลาสั้นมาก นี่คืองานของเธอ หลบก็หลบไม่พ้นหรอก

บนใบหน้าของเธอยังคงรักษารอยยิ้มอย่างมีมาตรฐาน “อาหารที่คุณสั่งได้รับแล้วค่ะ”

หลินซินเหยียนโค้งตัว แล้วก็หยิบอาหารในถาดออกมา

ตอนที่เธอวางจานลงตรงหน้าของจงจิ่งห้าว ข้อมือของเธอก็ถูกจับไว้ทันที “เธอทำอะไร? ”

เสียงของเขาเย็นชา และเต็มไปด้วยการตั้งคำถาม

สายตาจับจ้องมาที่เธอ เสื้อเชิ้ตสีขาว เสื้อกั๊กสีดำ กระโปรงสั้นที่พันรอบสะโพกเท่านั้น เผยให้เห็นขาเรียวเล็กสีขาวบางๆ

สายตาจับจ้องไปที่เรียวขาของเธอหลายวินาที แล้วสีหน้าก็เริ่มมืดมน

นี่เธอแต่งตัวอะไรของเธอ? เปิดให้ใครดูกัน?

เธอคือผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว แล้วมาทำอะไรที่นี่?

บนใบหน้าของหลินซินเหยียนยังคงรักษารอยยิ้มไว้ “ฉันทำงานอยู่”

จงจิ่งห้าวขมวดคิ้วและโกรธเล็กน้อย ตั้งแต่เมื่อวานจะทำงานแปลก็เรียกเงินจากเขา ตอนนี้ยังมาทำงานแบบนี้อีก ตระกูลหลินตกต่ำมาจนถึงขั้นนี้แล้วจริงเหรอ?

“รบกวนคุณปล่อยฉันหน่อยได้ไหมคะ? ” หลินซินเหยียนไม่คิดว่ามีอะไร เธอหาเงินด้วยสองมือของตัวเอง

ไป๋จวู่เวยจับมือของจงจิ่งห้าวไว้ “อะห้าว หลายคนมองอยู่นะ มีเรื่องอะไร พวกเราออกไปคุยกันข้างนอกเถอะ”

การแต่งงานของจงจิ่งห้าวกับหลินซินเหยียน ไม่มีใครรู้ ไป๋จวู่เวยไม่อยากให้จงจิ่งห้าวทำให้เรื่องนี้กระจ่าง

จงจิ่งห้าวมองดูหลินซินเหยียน ผ่านไปนาน ถึงได้ระงับความโกรธอย่างไม่มีสาเหตุได้ แล้วก็ปล่อยเธอ “ฉันไม่อยากให้เธอทำงานที่นี่”

หลินซินเหยียนรู้สึกเพียงว่าความเจ็บปวดในช่องท้องส่วนล่างของเธอรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เหงื่อหยดเล็กๆ ผุดออกมาจากหน้าผากโดยไม่รู้ตัว เธออยากจะอธิบาย แต่ว่าเรี่ยวแรงของร่างกายของเธอนั้นไม่สามารถอดทนได้ เธอหยิบถาดขึ้นมาและจากไปโดยที่ไม่ได้พูดอะไร

เธอวางถาดลงแล้วก็เดินไปเข้าห้องน้ำ ความรู้สึกนี้ทำให้เธอหวาดกลัว ยังดีที่ไม่ได้มีเลือดออก

เธอออกมาจากห้องน้ำ ยืนอยู่หน้าอ่างล้างมือ ล้างมือไปด้วยพร้อมกบก้มหน้าลูบท้องของตัวเอง “ลูกน้อยเชื่อฟังหน่อย”

หม่ามี๊จำเป็นต้องหาเงิน ต้องมีเงินถึงจะสามารถดูแลแม่และลูกในท้องได้

ไป๋จวู่เวยเดินเข้ามา แล้วก็ได้ยินประโยคนั้นของเธอพอดี สายตาจับจ้องไปที่ท้องของเธอ หน้าก็ซีดลงอย่างช่วยไม่ได้