บทที่16 สืบเรียบร้อยแล้ว

วันนั้นหลินซินเหยียนกอดอยู่กับเขา

ไม่ใช่ลูกเขาแล้วจะลูกใครกัน?

เหอรุ่ยเจ๋อรู้สึกเจ็บหัวใจ ถ้าเกิดเธอมาหาเขาในวันที่เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตอนนี้เธอก็คงไม่ต้องมาตกอยู่ในที่นั่งลำบากแบบนี้หรอก

ในสายตาของจงจิ่งห้าว เหอรุ่ยเจ๋อนั้นกำลังยอมรับอยู่ เขาหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า “เธอยังอายุน้อย——”

“นายจะไปเข้าใจอะไร?!” เหอรุ่ยเจ๋อตะคอก ดวงตาของเขาเริ่มแดงก่ำ เขารู้ว่าจงจิ่งห้าวอยากจะพูดอะไร ไม่มีอะไรมากไปกว่าจะบอกว่าหลินซินเหยียนไม่รักตัวเองหรอก

คำพูดที่ว่าอายุแค่นี้ก็ท้องแล้ว ใช้ชีวิตไม่ระมัดระวังอะไรแบบนั้น!

แต่เขารู้สิ่งที่เธอต้องผ่านมาไหม?

เหอรุ่ยเจ๋อมองจงจิ่งห้าวหัวจรดเท้า สูทที่ดูมีราคานั่น เกรงว่าน่าจะราคาเท่าเงินเดือนหนึ่งปีของคนทั่วไปเลยสินะ

“คุณชายผู้สูงศักดิ์อย่างนาย เคยผ่านประสบการณ์ความทุกข์ยากรึเปล่า? เคยสัมผัสถึงความรู้สึกที่ไม่มีอะไรจะกินรึเปล่า? รู้จักการที่ต้องถูกบีบบังคับให้จนตรอกไม่มีทางเลี่ยงไหม? นายไม่รู้!นายไม่รู้เหรอกว่าเธอมีชีวิตยังไงจนมาถึงทุกวันนี้……”

หลินซินเหยียนจับเหอรุ่ยเจ๋อไว้ แล้วก็ส่ายหน้าให้เขา เธอไม่ต้องการการเห็นใจ ไม่ต้องการให้ใครมาสงสาร เธอแค่อยากจะมีชีวิตอยู่ ดูแลแม่และลูกในท้องให้ดีก็พอแล้ว

“นายพาฉันไปโรงพยาบาลหน่อย” ตอนนี้เธอแทบจะยืนไม่ไหวอีกแล้ว

“โอเค” เหอรุ่ยเจ๋อก้มตัวลงเพื่ออุ้มเธอ

หลินซินเหยียนมองไปที่จงจิ่งห้าวที่กำลังงงงวย ราวกับว่าคาดไม่ถึงกับคำพูดของเหอรุ่ยเจ๋อ “ขอโทษด้วยนะ ฉันไม่ทำงานไม่ได้ แต่ว่าคุณวางใจได้เลย ฉันจะไม่ให้คนอื่นรู้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของฉันกับคุณ ไม่ให้คุณต้องเสื่อมเสีย”

จงจิ่งห้าวขมวดคิ้ว แววตาดูคลุมเครือ ทันทีหลังจากนั้น สายตาของเขาก็จ้องมองไปที่ใบหน้าของเธอ ผู้หญิงคนนี้——

คนนอกไม่รู้สถานการณ์ของหลินซินเหยียนในตอนนี้ แต่ว่าเหอรุ่ยเจ๋อที่กำลังอุ้มเธออยู่นั้นรับรู้ได้ ตอนนี้ร่างกายของเธอสั่นไม่หยุด เหอรุ่ยเจ๋ออุ้มเธอไปขึ้นรถ แล้วปลอบใจว่า “ไม่ต้องกลัว เลือดไม่ออก แสดงว่าไม่ได้เป็นอะไร”

เหอรุ่ยเจ๋อก็ขึ้นรถด้วยความเร็วสูงสุด พาเธอไปโรงพยาบาล

จงจิ่งห้าวจ้องมองรถที่ขับไปไกล หัวของเขายังย้อนกลับไปคิดคำพูดของเหอรุ่ยเจ๋อเมื่อกี้นี้ หลินซินเหยียนนั้นมีความลับอะไรกันแน่?

การกระทำหลายอย่างของเธอนั้นแปลกจริงๆ

เพื่อที่จะรู้ให้กระจ่างว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหากวนจิ้ง

“ไปสืบเกี่ยวกับหลินซินเหยียนมาหน่อย”

“สืบอะไรเหรอครับ？”

“ทั้งหมด”

พอพูดจบจงจิ่งห้าวก็วางสาย

“อะห้าว”ไป๋จวู่เวยวิ่งออกมาจากร้านอาหาร แล้วก็ดึงแขนของเขา “นายยังโกรธเรื่องที่ฉันไม่ให้หลินซินเหยียนเข้ามาทำงานที่บริษัทอยู่อีกเหรอ? ฉันรู้แล้วว่าฉันผิด ฉันแค่รักนายมากไป——”

“เปล่า พวกเรากลับไปกันเถอะ”น้ำเสียง สีหน้าของเขา เรียบเฉยไม่มีขึ้นมีลงเลย

ไม่มีใครสามารถมองทะลุอารมณ์ที่ถูกซ่อนอยู่ได้

ไป๋จวู่เวยรู้สึกไม่สบายใจ

เมื่อกี้เขาโทรหาใครกัน？

ที่โรงพยาบาล

หลินซินเหยียนถูกส่งเข้าห้องผ่าตัด

เหอรุ่ยเจ๋อรออยู่ด้านนอก การรอคอยมักทรมานเสมอ เขามองเข้าไปที่ห้องผ่าตัดเป็นครั้งคราว

น่าจะผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง ประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก หลินซินเหยียนถูกเข็นออกมา เหอรุ่ยเจ๋อรีบเดินเข้าไปทันที “เธอเป็นยังไงบ้างครับ? ”

หมอใส่หน้ากากอนามัย “เพราะว่าทำงานหนักเกินไป ร่างกายส่งสัญญาณการแท้งบุตร ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้ว แต่ว่าต้องระวังตัวและพักผ่อนให้เพียงพอ ไม่ยังงั้นครั้งหน้าอาจจะไม่โชคดีแบบนี้”

“ผมเข้าใจแล้วครับ” เหอรุ่ยเจ๋อเข็นเธอเข้าไปในห้องผู้ป่วย

หลินซินเหยียนมองเหอรุ่ยเจ๋อ แล้วก็พูดออกมาจากใจจริง “ขอบคุณนายจริงๆนะ ที่คอยช่วยเหลือฉันเสมอเลย”