บทที่18 โชว์ความรักตรงนี้

ในใจก็เริ่มมีไฟลุกโชน ไฟนี้มันเกิดขึ้นอย่างแปลกประหลาด แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่

“พวกเธอมาโชว์ความรักอะไรกันที่นี่?!”เสียงของเขาเยือกเย็น

เสียงนี้——

ถึงแม้ว่าจะไม่ได้อยู่ด้วยกันมานาน แต่ว่าหลินซินเหยียนแค่ฟังดูก็รู้แล้วว่าเสียงนี้เป็นของใคร ร่างกายก็แข็งทื่อขึ้นทันที เธอหันหน้าไป แล้วก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

เขายืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าดูน่ากลัว “สิ่งที่ฉันพูดไปครั้งที่แล้ว เธอหูทวนลมรึยังไงกัน? ”

หลินซินเหยียนถอนตัวออกจากอ้อมแขนของเหอรุ่ยเจ๋อทันที เมื่อกี้เพราะว่าเป็นกังวลกับจวงจื่อจิ่น ก็เลยไม่ทันสังเกตเรื่องการสัมผัสกับเหอรุ่ยเจ๋อ

“ฉัน——”

หลินซินเหยียนกำลังอยากจะอธิบาย แต่ว่าก็ถูกเหอรุ่ยเจ๋อจับข้อมือเอาไว้ เขามองจงจิ่งห้าว “พวกคุณแค่แต่งงานกันเดือนหนึ่งเท่า แล้วก็เป็นการแลกเปลี่ยนที่ต่างคนต่างได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ คุณมีเหตุผลอะไรที่ต้องเข้ามายุ่งเรื่องส่วนตัวของเธอด้วย? ”

พอรู้เรื่องราวของหลินซินเหยียนทั้งหมด เหอรุ่ยเจ๋อก็ปวดใจและสงสารเธอ ดังนั้นตอนนี้ก็เลยอยากจะทะนุถนอมเธอ ดูแลเธอ

สายตาของจงจิ่งห้าวจ้องไปที่ข้อมือของหลินซินเหยียนที่เหอรุ่ยเจ๋อจับเอาไว้ เพียงชั่วครู่ ก็มีเสียงหัวเราะเยาะที่เต็มไปด้วยการเหน็บแนมดังขึ้น “นายปล่อยให้ผู้หญิงที่ตั้งท้องลูกของตัวเอง แต่งงานกับคนอื่น ตอนนี้จะมาแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของยังงั้นเหรอ? ”

รอยยิ้มที่เย้ยหยันที่อยู่ที่ริมฝีปากของเขา ก็หุบไปในทันที ดวงตาคมดุจดาบคม พังทลายเกราะป้องกันของเหอรุ่ยเจ๋อจนสิ้น “นายถือเป็นผู้ชายประสาอะไร? ”

หัวใจของหลินซินเหยียนสูบฉีดอย่างรุนแรง รู้สึกอับอายและทำอะไรไม่ถูก

นี่เขานึกว่าลูกในท้องของเธอคือลูกของเหอรุ่ยเจ๋อ เธอมีความรู้สึกขอบคุณ และเคารพต่อเหอรุ่ยเจ๋อมาโดยตลอด จะกล้าเอาความสกปรกของตัวเองไปแปดเปื้อนเขาได้ยังไงกัน?

เธอสะบัดมือที่เหอรุ่ยเจ๋อจับไว้ออก แล้วก็มองไปที่จงจิ่งห้าว “ถ้าคุณอยากจะว่าฉัน ก็ว่าฉัน ขอร้องอย่าเอาคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย”

การปกป้องของหลินซินเหยียน อยู่นอกเหนือความคาดหมายของจงจิ่งห้าว!

รักกันจริงๆ ！

แต่ว่าในสายตาของเขานั้น มีทั้งความรู้สึกตลกและโมโห

ตอนนี้เธอเป็นภรรยาของเขา แต่เธอแสดงความรักต่อผู้ชายคนอื่นต่อหน้าเขา!

ความโกรธที่อธิบายไม่ถูกเกิดขึ้นในอกของเขา!

แต่ว่าสิ่งที่เหอรุ่ยเจ๋อพูดนั้นก็ถูกต้อง การแต่งงานของพวกเขาเป็นเพียงแค่การแลกเปลี่ยนเท่านั้น เขาไม่มีคุณสมบัติอะไรไปตำหนิ เพียงแต่ว่าเขาไม่อยากเห็นพวกเขาสองคนอยู่ด้วยกันเท่านั้นเอง

“ที่ดินที่อ่าวรีพัลส์เบย์ ถ้าเกิดว่าเธอยังต้องการ ก็มาหาฉัน” พูดจบเขาก็หันหลัง แล้วก็เดินออกไป

หลินซินเหยียนเหม่อลอยไปหลายวินาที ไม่คิดเลยว่าที่เธอทิ้งโอกาสนี้ไปแล้ว เขากลับมาให้เธออีกครั้ง

เรื่องนี้สำหรับเธอแล้ว เป็นสิ่งล่อใจที่ใหญ่มากๆ

ถ้าเกิดว่าได้สิทธิในการซื้อขายที่ดินผืนนั้น เธอก็มีแต้มต่อเพื่อจะเจรจาต่อรองกับหลินกั๋วอัน

ไม่ใช่ถูกหลินกั๋วอันกดขี่อยู่แต่เพียงฝ่ายเดียว

“เหยียนเหยียน” เหอรุ่ยเจ๋อรู้สึกเป็นกังวล ดูเหมือนว่าคำพูดของจงจิ่งห้าวจะทำให้เธอเอาไปใส่ใจ

หลินซินเหยียนส่ายหน้า “ฉันไม่ได้เป็นไร”

หลังจากผ่านไป20นาที จวงจื่อจิ่นก็ถูกเข็นออกมาจากห้องผ่าตัด จวงจื่อจิ่นเป็นลมไปเพราะความโกรธ

ตอนนี้เธอเหลือลูกสาวเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น พอได้ยินคนอื่นดูถูกลูกสาวของตัวเองแบบนั้น จวงจื่อจิ่นก็รู้สึกรับไม่ไหว บวกกับสิ่งที่อยู่หน้าประตูนั้น ทำให้เธอรับไม่ได้

“ผู้ป่วยได้รับการกระทบกระเทือนทางจิตใจ ไม่สามารถรับการกระตุ้นได้ พยายามอย่าปล่อยให้เธอมีอารมณ์แปรปรวน” หลังจากส่งเธอเข้าไปในห้องผู้ป่วยแล้ว หมอก็อธิบาย

หลินซินเหยียนพยักหน้า“ขอบคุณค่ะคุณหมอ”

หลินซินเหยียนรู้ว่าการตายของน้องชายนั้นกระทบเธออย่างมาก ถ้าเกิดว่ายังไม่มีเธออยู่ เกรงว่าตอนนั้นแม่อาจจะตามน้องชายไปแล้วก็ได้

เธอนึกว่าให้แม่อยู่ไกลสถานที่ที่ทำให้ปวดใจแบบนั้นแล้วจะดีขึ้น

แต่ไม่เคยคิดเลยว่า เธอจะได้รับการกระตุ้นจากเรื่องของตัวเอง

เพียงแค่ คนที่รู้ว่าเธอตั้งท้องนั้นมีไม่เยอะ แล้วใครเป็นคนทำกัน?

แล้วอีกอย่างทำไมถึงต้องทำแบบนั้น?

เป้าหมายคืออะไร？

เหอรุ่ยเจ๋ออ่านความคิดของเธอออก ก็เดินเข้ามา “ที่นั่นอยู่ไม่ได้แล้ว ฉันจะหาที่อยู่ให้เธอใหม่แล้วกัน”

หลินซินเหยียนพยักหน้า สถานที่นั้นมันอยู่ต่อไปไม่ได้แล้วจริงๆ เพื่อที่จะไม่ให้แม่ของเธออารมณ์แปรปรวน

“ฉันอยากจะรู้ให้ได้ ว่าพวกนั้นใครเป็นคนทำ” หลินซินเหยียนรู้สึกว่าเรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่ว่ามีคนจงใจทำ