บทที่19 ทั้งๆ ที่ไร้สาระแต่ยังอาลัยอาวรณ์

หลินซินเหยียนรู้สึกว่าเขาแปลกประหลาด

เขาคบกับไป๋จวู่เวยไม่ใช่เหรอ?

แล้วอีกอย่างเธอกับเหอรุ่ยเจ๋อ ก็ไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบที่เขาคิด ทำไมเขาต้องเข้ามาก้าวก่ายด้วย?

“ฉันไม่ได้ยุ่งกับคุณ ถ้ายังงั้นก็ขอรบกวนให้คุณไม่เข้ามาก้าวก่ายเรื่องส่วน——”

เธอยังไม่ทันจะพูดจบ จู่ๆ ริมฝีปากของเธอก็ถูกปิดกั้น

ทุกถ้อยคำอยู่ที่ปลายลิ้น แต่ว่ากลับพูดไม่ออก

“อื้อ——”

หลินซินเหยียนตอบสนอง แล้วก็ผลักเขาออก

จงจิ่งห้าวที่ได้สติกลับมาอีกครั้ง ก็ถอยไปด้านหลัง

เขามองผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ!

เมื่อกี้เขาทำอะไรลงไป？

ไป๋จวู่เวยเป็นคนริเริ่มเอง เขายังไม่ได้มีความปรารถนาที่อยากจะอยู่ใกล้เธอเลย

พอเห็นผู้หญิงคนนี้ปิดริมฝีปากสีชมพูของตัวเองไม่หยุด สมองของเขาก็ว่างเปล่าไปชั่วขณะ เขาสูญเสียการควบคุมของตัวเองแล้วทำสิ่งที่ทำให้เขาเองประหลาดใจ!

หลินซินเหยียนนั้นนอกจากคืนนั้นแล้ว ไม่เคยมีพฤติกรรมใกล้ชิดกับผู้ชายคนไหนเลย เธอเขินอาย และช็อก

“คุณ คุณมีสิทธิอะไร? ” หลินซินเหยียนรู้สึกว่าตัวเองถูกล่วงละเมิด

เธอขายตัวเอง แต่ว่าไม่ใช่ผู้หญิงที่สามารถทำอะไรก็ได้

เขามีสิทธิอะไร？

จงจิ่งห้าวหันหน้าไป หันหลังให้กับเธอ “เธอคือภรรยาของฉัน”

เพราะฉะนั้นทำแบบนี้มันก็ไม่เกินไปหรอก！

หลินซินเหยียนเบิกตาโพลง นี่ นี่มันเป็นการเถียงแบบข้างๆ คูๆ!

“พวกเราไม่ใช่สามีภรรยากัน เป็นเพียงแค่การทำธุรกิจเท่านั้น!” เสียงของหลินซินเหยียนสั่น

เธอกลัวการสัมผัสใกล้ชิดสนิทสนมกับผู้ชาย

คืนนั้นก็เป็นฝันร้ายของเธอพอแล้ว!

เธอปฏิเสธความสนิทสนมระหว่างชายและหญิง

หลินซินเหยียนโมโหมากเกินไป ก็เลยไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติของจงจิ่งห้าว ความสงบและใจเย็นของเขานั้น มันก็เป็นแค่การเสแสร้งให้เธอเห็นแค่นั้นเอง

ถ้าเกิดว่าหลินซินเหยียนใจเย็นพอ แล้วมองอย่างละเอียดก็จะพบว่าหูของจงจิ่งห้าวนั้นแดง

“ต่อให้มันเป็นการทำธุรกิจร่วมกัน แต่ว่าเธอก็ไม่ได้บอกว่า ในช่วงเวลาของการเป็นสามีภรรยากันนั้น ห้ามทำในเรื่องที่สามีภรรยาทำกัน” เขาค่อยๆ หันหน้ามา แล้วก็มองไปที่หลินซินเหยียนที่เกือบจะพังทลาย

เขาขมวดคิ้วเข้าหากัน

จูบของเขามีพิษถึงขนาดทำให้พังทลายขนาดนี้เลยเหรอ?

หรือว่า เธอเก็บความบริสุทธิ์ไว้ให้ผู้ชายคนนั้นยังงั้นเหรอ?

เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้เธอ “ผู้ชายคนเดียว แม้แต่ผู้หญิงที่ตัวเองชอบยังปกป้องไม่ดี เขาเป็นผู้ชายประสาอะไรกัน? มีอะไรควรค่าให้เธอรัก? มีอะไรให้เธอต้องปกป้องความบริสุทธิ์ไว้เพื่อเขา? ”

หลินซินเหยียนไม่เข้าใจเหตุผล คำพูดพวกนี้ของเขามันหมายความว่ายังไงกัน?

หรือว่าเขากำลังพูดถึงเหอรุ่ยเจ๋ออยู่?

ตอนที่หลินซินเหยียนกำลังอยากจะอธิบายนั้น จงจิ่งห้าวที่กลับมาสงบเหมือนเดิม ก็เดินไปที่โต๊ะทำงานแล้วก็นั่งลง เอนหลังอย่างเกียจคร้าน แล้วก็วางมือข้างหนึ่งลงบนโต๊ะ สีหน้าดูเฉยเมยเป็นอย่างมาก เหมือนกับว่าการกระทำที่ใกล้ชิดเมื่อกี้นี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

“ที่ดินที่อ่าวรีพัลส์เบย์ฉันสามารถให้เธอได้ แต่ว่า——”เขาหยุดอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่ใช่ให้เปล่านะ”

หลินซินเหยียนกำมือแน่น ควบคุมไม่ให้มันสั่นไม่ได้ ความคิดนับพันอยู่ในใจ ท้ายที่สุดเธอก็พยายามกดความรู้สึกต่อพฤติกรรมเจ้าชู้ของจงจิ่งห้าวไว้

เธอพูดอย่างสงบว่า “คุณต้องการอะไร? ”

จงจิ่งห้าวหรี่ตา เสียงดูส่าย “ตอนนี้ยังคิดไม่ออก เดี๋ยวพอคิดออกแล้วจะบอก”

เกรงว่านี่จะเป็นเรื่องที่หุนหันพลันแล่นที่สุดที่เขาเคยทำตั้งแต่เกิดมา

เกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิด!

ไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของเขา！

หลินซินเหยียนเม้มปาก เธอแค่อยากแย่งสิ่งพวกนั้นคืนมาจากหลินกั๋วอัน แต่ว่ามันไม่ง่ายเลย ถ้าเกิดว่าสามารถมีแต้มต่อเพื่อมาต่อรองกับหลินกั๋วอันได้ ก็คงจะดี

แต่ว่า——

“ฉันไม่ได้ให้เธอฆาตกรรมหรือว่าลอบวางเพลิง และก็ไม่ได้ให้ทำอะไรที่มันผิดศีลธรรม” ราวกับว่าจงจิ่งห้าวมองความกังวลของเธอออก ก็เลยพูดยั่วยวน

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “โอเค”

ตอนนี้เธอไม่มีอะไรทั้งนั้น แล้วจะกลัวอะไรกัน?