บทที่298 ข้อห้ามที่สุดระหว่างสามีภรรยากันคือการปิดบัง

จงจิ่งห้าวกลับมาที่ห้องนอน หลินซินเหยียนนั่งอยู่ที่ขอบเตียง และหันหลังให้กับเขาอยู่

“กลับไปมั้ยคะ?”

จงจิ่งห้าวยืนอยู่ข้างประตู ไม่ได้เดินเข้ามา คอยมองร่างเงาเธออย่างเงียบๆ สุดท้ายก็ไม่ได้ปริปากถามว่าระหว่างเธอกับยู่ซิ่วมีความลับอะไรใช่หรือเปล่า

เพราะถ้าเธออยากจะพูด ก็พูดตั้งแต่แรกแล้ว ไม่ปิดบังเขาจนถึงตอนนี้หรอก

“ถ้าคุณอยากไป ผมก็จะให้คุณได้สมปรารถนา” เสียงของเขาเรียบเฉยมาก

หลินซินเหยียนลุกขึ้น และหันไปมองเขา “ฉันแค่ไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของคุณกับครอบครัวแข็งกระด้างเกินไป”

จงจิ่งห้าวไม่ได้ตอบ “ดึกมากแล้ว รีบนอนเถอะ”

หลินซินเหยียนเดินมา “คุณโกรธเหรอคะ?”

จงจิ่งห้าวมองหน้าเธอ ผ่านไปตั้งนานถึงพูดออกมาคำนึง “เปล่า”

ต้อนรับปีใหม่ ภาพที่สวยงามคึกคัก หน้าประตูของบ้านทุกหลังจะติดกลอนคู่ไว้ และแขวนโคมไฟสีแดงไว้ เต็มไปด้วยด้วยกลิ่นไอของตรุษจีน

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินซินเหยียนได้ไปที่ร้านเที่ยวนึง เพราะตรุษจีนแล้ว จะหยุดช่วงตรุษจีนให้ทุกคน อาศัยช่วงเวลานี้พักผ่อนดีๆ

ฉินยาดูไม่มีชีวิตชีวาเลย เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม่พูดจา เมื่อคืนหลินซินเหยียนได้รับสายจากซูจ้าน เป็นห่วงกลัวว่าพวกเขาสองคนจะงอนกัน จึงเดินมานั่งที่ข้างกายเธอ “เธอกับซูจ้านโอเคมั้ย?”

ฉินยาเศร้าหมอง พร้อมพูดอย่างเรียบเฉย “ก็โอเคค่ะ”

เธอไม่อยากบอกว่าตัวเองกับซูจ้านมีปัญหา ตอนนั้นเธอเป็นคนสมัครใจแต่งงานกับเขาเอง ตอนนี้มีปัญหา เธออยากแก้ไขเอง

หลินซินเหยียนตบไหล่เธอ “มีอะไรให้พี่ช่วย ก็บอกมาเลยนะ”

ฉินยาพูดพร้อมยิ้ม “โอเคค่ะ”

ขณะนี้ ไอรอนได้เดินมา “ฉินยา ด้านนอกมีผู้หญิงคนนึงมาหาเธอ”

ผู้หญิง?

ใคร?

“คงจะเป็นลูกค้ามั้ง คนอื่นระบุมาว่าหาเธอ ฉันจะตัดหน้าก็คงไม่ได้มั้ง” ไอรอนขยิบตาใส่เธออย่างคลุมเครือ

มีคนระบุมาว่าจะหาเธอ แสดงว่ายอมรับผลการออกแบบของเธอ

ฉินยาลุกขึ้น “งั้นฉันไปดูหน่อย”

“ไปเถอะ” หลินซินเหยียนโบกมือ

ฉินยามาถึงชั้นล่าง เสื้อผ้าในตู้โชว์ล้วนปิดหมดแล้ว กลัวช่วงวันหยุดนี้จะมีฝุ่นเกาะ ตอนที่เปิดร้าน จะต้องทำความสะอาดทุกวัน

หลิวเฟยเฟยนั่งอยู่บนโซฟาของห้องรับแขก ได้ยินเสียงฝีเท้า เธอหันไปเห็นฉินยาเดินมา

ตอนที่ฉินยาเห็นว่าเป็นเธอ ฝีเท้าได้ลังเลไปครู่นึง แต่ไม่นานก็ได้ฟื้นฟูกลับคืนมาเป็นธรรมชาติ เห็นได้ชัดว่าการปรากฏตัวของผู้หญิงคนนี้โผล่มา คือมาใช้อำนาจบารมีใส่เธอ มากดข่มเธอที่มาทีหลัง

ถึงจะแพ้คน ก็แพ้ความทรงพลังไม่ได้

เธอรักษารอยยิ้มบนใบหน้าไว้ “สวัสดีค่ะ คุณมาสั่งตัดเสื้อผ้าหรือเปล่าคะ?”

หลิวเฟยเฟยก็ยิ้มแฉ่ง “ฉันว่าสถานะของฉันคุณก็คงจะรู้แล้ว คุณว่างมั้ยคะ? ฉันเป็นคนเลี้ยงเอง เราไปดื่มกาแฟสักแก้วกันมั้ย?”

ฉินยาปฏิเสธอ้อมๆ “ขอโทษด้วยค่ะ ฉันยังมีงานต้องทำ คงไม่มีเวลาไปดื่มกาแฟกับคุณหรอกค่ะ”

“คุณกำลังกลัวฉัน” หลิวเฟยเฟยจงใจยั่วยุ

ฉินยาขมวดคิ้ว “ฉันกลัวคุณอะไรคะ?”

“ถ้าคุณไม่กลัวฉัน ทำไมแค่กาแฟแก้วเดียวก็ไม่ยอมไปดื่มกับฉันคะ?”

“เราไม่สนิทกัน ทำไมฉันต้องไปดื่มกาแฟกับคุณด้วยคะ?” ฉินยาย้อนถาม

“ใช่ เราเคยเจอกันไม่กี่ครั้ง แต่คุณอย่าลืมสิคะฉันเป็นแฟนของซูจ้าน……”

“แฟนเก่าค่ะ” ฉินยาย้ำเตือน

หลิวเฟยเฟยยิ้มอ่อนๆ “เอาเถอะ ถึงเป็นแฟนเก่า แต่เราเคยรักกัน ตอนนี้คุณเป็นภรรยาของเขา เราเคยครอบครองผู้ชายคนเดียวกัน จะไม่มีความเกี่ยวข้องได้ยังไงคะ?”

“คุณอยากพูดอะไร สามารถพูดออกมาตามตรงได้ค่ะ” ฉินยายังคงปากแข็งอีกเช่นเคย

สำหรับผู้หญิงคนนี้ ในใจเธอต่อต้านและหวาดกลัว

“ก็ได้” หลิวเฟยเฟยนั่งกลับมาที่โซฟา “คุยที่ไหนก็เหมือนกันหมด”

ฉินยามองหน้าเธอ “คุณอยากพูดอะไรคะ? พูดความรักสมัยก่อนของคุณกับซูจ้านเหรอคะ? ต้องขอโทษด้วยค่ะ ฉันไม่อยากฟัง ถ้าคุณไม่ได้มาสั่งตัดเสื้อผ้า งั้นต้องขอโทษด้วยค่ะ ฉันต้อนรับคุณไม่ได้ อีกอย่าง ร้านเราก็หยุดแล้ว ถ้าคุณจะมาตัดเสื้อผ้าก็เชิญมาหลังตรุษจีนค่ะ”