บทที่299 แกล้งเมา

“ซูจ้าน!” ฉินยาเรียกเขา แต่นาทีนี้รถได้ซิ่งไปไกลแล้ว เหลือไว้แค่กลิ่นควันรถยนต์ที่เหม็นฟุ้ง

เธอล้วงมือถือออกมาโทรหาเขา ซูจ้านกำลังขับรถอยู่ มือถือของเขาได้เชื่อมต่อกับบรูทูธในรถไว้ พอมีสายเรียกเข้า หน้าจอแสดงผลในรถก็ได้เชื่อมต่ออัตโนมัติ เขาดูสายเรียกแว๊บนึง พบว่าเป็นฉินยาโทรมา

เขากดปุ่มรับสาย “ฮัลโหล คุณรอผมที่ออฟฟิศแป๊บนึงนะ เดี๋ยวผมก็กลับมาแล้ว”

“คุณจะไปไหนคะ?” ฉินยากำมือถือไว้แน่น “กลับมาตอนนี้เลยได้มั้ย?”

“ผมมีธุระครับ……”

“คุณมีธุระอะไร? เรื่องงาน หรือเรื่องส่วนตัวคะ?” ฉินยาถามอย่างร้อนรนใจ

ในใจลึกๆเธอกลัว กลัวคนที่เขาไปเจอคือหลิวเฟยเฟย

ซูจ้านเม้มปาก จากนั้นได้พูดโกหก “เรื่องงานครับ”

“โอเคค่ะ ฉันรอคุณที่ออฟฟิศ ถ้าคุณไม่กลับมา ฉันก็จะไม่กลับ” ฉินยาพูดจบก็ได้วางสายทิ้ง

ซูจ้านจอดรถที่ข้างถนน แล้วโทรหาสายเรียกเข้าของเมื่อครู่

ในผับ

หลิวเฟยเฟยนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ ดูมือถือที่ดังไม่ยอมหยุดแล้วหรี่ตาเล็กน้อย จากนั้นได้กรอกเหล้าเข้าปากอีกกรึ๊บนึง

บาร์เทนเดอร์ได้ยื่นมาอีกแก้วนึง “คุณจะรับมั้ยครับ?”

หลิวเฟยเฟยยิ้ม “ขืนฉันรับสาย ก็ล่อเหยื่อมาไม่ได้แล้วน่ะสิ”

“ล่อเหยื่อมา?” ไม่นานเขาก็เข้าใจ “ก็คือผู้ชายคนที่เมื่อครู่คุณให้ผมโทรหา บอกว่าคุณเมาเหล้าคนนั้นเหรอครับ?”

หลิวเฟยเฟยมองเขาด้วยหางตาทีนึง จากนั้นได้เงินตบสามร้อยหยวนใส่บนโต๊ะ “เดี๋ยวคนมา นายอย่าเผยพิรุธออกมาเชียวล่ะ”

บาร์เทนเดอร์หยิบเงินมาใส่เข้ากระเป๋า แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “วางใจครับ ครั้งหน้ามีอะไรให้ผมรับใช้ ก็มาหาผมได้เลยนะครับ ขอแค่ราคาเหมาะสม อยู่เป็นเพื่อนทั้งคืนก็ได้เหมือนกันครับ”

“อย่าโลภ” หลิวเฟยเฟยมองบาร์เทนเดอร์ด้วยหางตาทีนึง

ซูจ้านได้รับสายๆนึง บอกว่าหลิวเฟยเฟยอยู่ในผับเมาไม่รู้เรื่องแล้ว เขาหาวิธีติดต่อได้จากมือถือของเธอ จึงได้โทรหาเขา

ในผับมีทั้งคนดีและคนเลวอยู่ปะปนกัน ผู้หญิงตัวคนเดียวเมาไม่รู้เรื่องอยู่ในผับ ง่ายมากที่จะเกิดเรื่อง เพราะฉะนั้นเขาถึงได้ออกมาอย่างรีบร้อน แต่เมื่อครู่หน้าตาของฉินยาดูไม่ดีเลย

เขาอยากออกเงินให้คนที่โทรมาหาเขาส่งหลิวเฟยเฟยกลับไป แต่ตอนนี้ไม่มีคนรับสายเลย

เขาไม่รู้จะเลือกยังไงในชั่วขณะ ใจนึงก็กลัวหลิวเฟยเฟยอยู่ที่ผับจะเกิดเรื่อง ใจนึงก็เป็นห่วงฉินยา

เขารู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ความคิดต่อสู้กันอยู่ครู่นึง สุดท้ายเขาได้สตาร์ทรถไปที่ผับต่อ หลิวเฟยเฟยอยู่ที่ผับไม่ปลอดภัย ฉินยาอยู่ที่ออฟฟิศของเขาไม่เจออันตรายอะไรหรอก

อีกอย่าง เดี๋ยวรอเขากลับมา เขาก็จะสารภาพเรื่องของหลิวเฟยเฟยกับเธอ

ที่จริงเขารู้ว่าตั้งแต่เมื่อคืน อารมณ์ของฉินยาก็ดูผิดสังเกตมากแล้ว สาเหตุหลักเพราะการปรากฏตัวของหลิวเฟยเฟย

ตอนนี้เขาแต่งงานแล้ว เขาอยากรักษาชีวิตคู่นี้ไว้ เขาอยากใช้ชีวิตต่อไปกับฉินยา

เขาอยู่กับฉินยาแล้วรู้สึกอบอุ่น มักจะมีความรู้สึกของบ้านเสมอ

รถจอดลงที่หน้าผับ เขาเปิดประตูลงจากรถ จากนั้นเดินเข้าไปอย่างไว

สายตาที่มืดสลัว มีผู้คนอยู่ไม่กี่คน แต่เนื่องจากสาเหตุของเวลา ตอนนี้ที่ผับเงียบเหงามาก ไม่นานเขาก็เห็นร่างเงาของหลิวเฟยเฟย เธอหมอบอยู่บนเคาน์เตอร์บาร์ ซูจ้านเดินมาอย่างไว

ในมือเธอยังถือแก้วเหล้าไว้ ดูท่าทางเมาหนักมาก

“คุณมารับคุณผู้หญิงท่านนี้หรือเปล่าครับ?” บาร์เทนเดอร์เขย่าขวดเช็คเกอร์พร้อมมองหน้าซูจ้าน

ซูจ้านมองเขาแว๊บนึง “คุณเป็นคนโทรศัพท์มา?”

บาร์เทนเดอร์สะดุ้งไปครู่นึง จากนั้นได้พูดว่า “ใช่ครับ ผมเห็นคุณผู้หญิงท่านนี้เมาแล้ว จึงได้หยิบมือถือที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์บาร์ของเธอมาโทร เบอร์ที่โชว์อยู่ก็คือเบอร์ที่ผมโทรครับ ตั้งแต่ที่เธอนั่งดื่มเหล้าอยู่ที่นี่ ก็จ้องดูเบอร์นี้ตลอด ผมคิดว่านี่คงจะเป็นคนที่เธอรู้จัก ก็เลย……”