บทที่354 อยากจะพูดอะไรกับฉัน

คนขับรถได้ยินดังนั้นจึงเปลี่ยนเส้นทาง

หลินซินเหยียนนั่งเงียบๆ ในใจก็เอาแต่คิดถึงเรื่องของฉินยา ถ้าส่งฉินยาไปแล้ว ยังไงซูจ้านก็ต้องตามหาเธอ

แต่ตัวเธอเองก็ยังสนับสนุนฉินยาอยู่ดี ไม่ว่าซูจ้านจะพูดอะไร เธอก็จะไม่หักหลังฉินยาเด็ดขาด

เมื่อผ่านเรื่องครั้งนี้ไป ความรู้สึกนึกคิดของเขาที่มีต่อเรื่องพวกก็คงเติบโตขึ้นแล้วล่ะ ตั้งสองคนต่างต้องการเวลาที่จะสงบสติของตัวเอง แล้วจัดการความสัมพันธ์ในระยะเวลานี้

ในเมื่อใจของเธอไม่คิดทุกอย่างไว้หมดแล้ว ใจที่อยากจะส่งฉินยาของเธอก็ยิ่งหนักแน่นขึ้นกว่าเดิมเข้าไปอีก

เพียงเวลาไม่นาน คนขับรถก็ได้ขับมาถึง ro dessert houseแล้ว

เมื่อเธอจ่ายเงินเสร็จก็ลงจากรถ

เมื่อมองผ่านกระจกร้านเข้าไป หลินซินเหยียนก็เห็นเฉิงยู่ซิ่วพาลูกทั้งสองคนมาด้วย พวกเขานั่งกินเบเกอรี่อยู่ใกล้หน้าต่าง เธอจึงผลักประตูกระจกเดินเข้าไป

" หม่ามี๊ " เมื่อหลินซีเฉินเห็นเธอเข้ามาก็รีบทักทายเธออย่างเร็วไว

เฉิงยู่ซิ่วหันหน้ามาตามเสียง มาเห็นเธอ ก็ยิ้มพลางพูด" ChocolateTataของที่นี่รสชาติไม่เลวเลยนะ ฉันสั่งให้เธอชุดหนึ่งแล้วล่ะ "

หลินซินเหยียนนั่งลง พร้อมพูดขอบคุณ

เฉิงยู่ซิ่วยิ้ม " จะขอบคุณอะไรฉันกันล่ะ เห็นฉันเป็นคนนอกกันหรือยังไง "

หลินซินเหยียนยิ้มรับเล็กน้อย ก่อนจะใช้ช้อนตักChocolateTataเข้าปาก ในนั้นมีกลิ่นนมที่เข้มข้น แต่ไม่มีความเลี่ยน แล้วก็ไม่หวานจนเกินไป แล้วก็มีกลิ่นอายของความเป็นนมและเนยอยู่กลายๆ รสชาติไม่เลวเลยทีเดียว

ขนมหวานที่นี่ขึ้นชื่อมาก ข้างหลังก็ยังเป็นสวนสนุกอีก เหมาะแก่การพาเด็กมาด้วยจริงๆ

เมื่อกินขนมเสร็จแล้ว หลินลุ่ยซีก็ลากหลินซีเฉินไปมา " พี่ชาย ไปเล่นเป็นเพื่อนหนูหน่อยสิ "

หลินซีเฉินถอนหายใจอย่างไม่สบอารมณ์ เหมือนกับว่าไม่รู้จะทำยังไงกับน้องสาวตัวเองดี เลยทำได้แค่ตอบตกลงไป " ก็ได้ "

เฉิงยู่ซิ่วเลยให้คนขับรถตามไปด้วย " เธอดูเด็กสองคนนั้นไว้นะ "

คนขับรถพยักหน้ารับ ก่อนจะตามเด็กน้อยสองคนเข้าไปในสวนสนุก

เพราะมีเพียงกระจกใสกั้นอยู่ ดังนั้นถึงจะนั่งอยู่ตรงนี้ก็สามารถมองเห็นได้

หลินซินเหยียนลืมน้ำผลไม้เข้าไปอึกหนึ่ง ก่อนจะถาม" ที่เรียกฉันมามีเรื่องอะไรเหรอคะ "

" ถึงไม่มี ก็เรียกเธอมาไม่ได้เหรอ " เฉิงยู่ซิ่วแค่รู้สึกว่าพักนี้ พวกเธอไม่ได้คุยกันนานแล้ว เลยถือโอกาสที่เป็นช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์พอดี นานๆ ทีเธอจะพาพวกเด็กๆ ออกมาเที่ยว ก็เลยเรียกหลินซินเหยียนให้มาด้วยกัน

หลินซินเหยียนยิ้มพลางพูด " ไม่ใช่ค่ะ "

ปกติแล้วเวลาเฉิงยู่ซิ่วเรียกเธอจะมีธุระเสมอ เธอก็เลยถามขึ้นมา

เฉิงยู่ซิ่วมองผ่านกระจกใสออกไป ก็มองเห็นเด็กทั้งสองกำลังเล่นอยู่ข้างในอย่างสบายใจ ลอนฉีกยิ้มอย่างไม่รู้ตัว " เมื่อก่อน ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้ ที่ได้อยู่ร่วมกันกับจิ่งห้าว และก็ได้มีปฏิสัมพันธ์กับลูกของเขา ถึงฉันจะเป็นแม่คนหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้รับสิทธิ์ที่จะเป็นแม่อย่างเปิดเผย ฉันรู้สึกซึ้งใจและขอบคุณเธอจริงๆ "

เฉิงยู่ซิ่วคว้ามือของหลินซินเหยียนมาจับไว้ " ขอบคุณเธอนะ ที่ทำให้ฉันและจิ่งห้าวได้มาใช้ชีวิตร่วมกัน และได้ใช้ชีวิตกับเด็กสองคนนี้ "

" มันเป็นเรื่องที่ฉันควรทำอยู่แล้วค่ะ " หลินซินเหยียนดูหาอเหี่ยวลงเล็กน้อย " ฉันพลาดหลายสิ่งมามากมาย ถึงตอนนี้เธอไม่ครอบครองมากกว่าแต่ก่อน ก็ทำได้เพียงเสริมในสิ่งที่ขาดไป แต่สิ่งดีงามที่เคยพลาดไปแล้ว มันชดเชยได้ที่ไหนกัน "

เฉิงยู่ซิ่วส่ายหัว " ตอนนี้ฉันก็พอใจแล้ว "

หล่อนรู้สึกพอใจกับชีวิตตอนนี้แล้ว ครอบครัวได้กลับมาอยู่ร่วมกันอีกครั้งหลังจากการพลัดพราก หล่อนมักก็เห็นภาพนั้นบ่อยๆ ที่จงจิ่งห้าวปล่อยวางเรื่องในอดีตทั้งหมด แล้ว ' หันกลับมาให้อภัย ' ต่อเธออย่างสันติ

" เหมือนช่วงนี้ไป๋ยิ่นหนิงจะเจอปัญหาแล้วล่ะ " จู่ๆ เฉิงยู่ซิ่วก็พูดขึ้น หล่อนหันหน้าไปทางหลินซินเหยียน " เธอได้บอกจิ่งห้าวแล้วหรือยัง ว่าที่เหวินชิงประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เป็นเพราะเขาทำ "

หลินซินเหยียนพยักหน้ารับ " ฉันปิดบังเขาไม่ได้หรอกค่ะ "

เพราะเขาฉลาดเกินกว่าจะปิดบังไว้ได้

หลินซินเหยียนรู้ ถ้าจงจิ่งห้าวรู้ว่าไป๋ยิ่นหนิงเป็นคนลงมือเรื่อง เหวินชิงล่ะก็ คงไม่ปล่อยเขาไปง่ายๆ แน่

อีกอย่างที่เมืองBนี้ ก็เป็นถิ่นของจงจิ่งห้าว จะจัดการเขาก็คงไม่ใช่เรื่องยากอะไร

ที่นั่งด้านหลังของพวกเธอนั้น คุณหญิงคนหนึ่งที่หันหลังให้กับพวกเธอ คุณหญิงคนนั้นก็คือหลี่จิ้ง หล่อนก็มากินของหวานที่ร้านนี้เหมือนกัน หล่อนมาก่อน เมื่อเฉิงยู่ซิ่วพาเด็กๆ ทั้งสองคนมาที่นี่ ก็เป็นจังหวะที่หล่อนจะไปพอดี