บทที่481 เขินจนโกรธ

เสิ่นเผยซวนตอบว่าเข้าใจแล้ว จากนั้นก็ส่งสายตาให้ลูกน้อง

เด็กชายตกใจจนตัวสั่น อยากจะขอร้อง แต่กลับเปล่งเสียงไม่ออกแม้แต่น้อย ตัวอ่อนไปทั่วร่าง ถูกดึงกระดูกและเลือด

“ผมพูดไปหมดแล้วจริงๆ” ร้องเสียงออกมา เด็กชายตกใจจนร้องไห้ น้ำมูกไหล ร้องไห้อย่างน่าสงสาร

ซูจ้านทำเสียงจุ๊ๆ และพูดเสียงเรียบ “เกิดมาเป็นคน ก็ควรทำสิ่งที่คนควรทำ คิดดูเอาเองละกัน”

พูดจบก็เอื้อมมือล็อคคอเสิ่นเผยซวนเดินออกไปข้างนอก ถามเสียงเบา “คงไม่…”

เขาใช้มือทำท่าปาดคอ

เสิ่นเผยซวนสายตาเย็นชา “คิดอะไรอยู่เนี่ย? สั่งสอนสักรอบแล้วส่งกลับบ้านเก่าไป อย่าให้มาโผล่ที่เมืองBก็พอแล้ว ก็แค่กุ้งฝอยตัวเดียว ไม่มีประโยชน์อะไร”

อีกอย่างแค่เห็นก็รู้ว่าไม่มีการศึกษา อายุยังน้อยแต่ตามคนไม่ถูกเลยทำความผิด

แม้ว่าจะน่ารังเกียจ แต่ว่าคนที่บงการคนพวกนี้ ถึงจะเป็นคนที่น่ารังเกียจอย่างแท้จริง

ซูจ้านยิ้ม “ฉันนึกว่าเขาจะโหดเหี้ยมจริงๆ ไม่ห่วงว่ามือจะเปื้อนสิ่งสกปรก…โอ่ย”

เสิ่นเผยซวนใช้ศอกแทงเขา

เขาจับซี่โครงและจ้องไปที่เสิ่นเผยซวน “นายมือหนักขนาดนี้ จะให้ฉันตายเลยหรือยังไง?”

เสิ่นเผยซวนไม่ได้สนใจเขา เดินไปที่ข้างรถเปิดประตูรถแล้วเข้าไปนั่ง มองไปทางด้านหลังครู่หนึ่ง “ตอนนี้เราจะเอายังไงดี?”

จงจิ่งห้าวไม่ได้ตอบตามที่ถาม “ฉันได้ยินมาว่าที่ถนนจงซินไนต์คลับร้านนั้นเป็นของเขา?”

เสิ่นเผยซวนทำปากจู๋ “สิ่งที่มีอยู่ที่เยี่ยมที่สุดในวงการ”

สามารถไปเล่นที่นั่น ต่างมีหน้ามีตาอยู่บ้าง ว่ากันว่าลูกเล่นแบบไหนก็มีหมด ลูกคนรวยไม่น้อย ลูกนักการเมืองหนึ่งเดือนมีสามสิบวัน ก็จะไปแช่อยู่ในนั้นประมาณยี่สิบกว่าวัน

แค่คิดก็รู้แล้วว่าข้างในจะสนุกแค่ไหนมีลูกเล่นมากมายขนาดไหน

ตอนนี้เองซูจ้านก็เปิดประตูรถออก มองเสิ่นเผยซวนที่นั่งเบาะข้างคนขับ ถลึงตามองอย่างดุร้าย ยังแค้นที่เขาแทงตนเองเมื่อกี้อยู่ “นายมานั่งรถของฉัน รถของตัวเองไม่เอาแล้วหรือไง?”

เสิ่นเผยซวยไม่แคร์ ยักไหล่กางแขนสองข้าง “มีคนขับ”

ลูกน้องของเขาล้วนอยู่ที่นี่ อีกอย่างตอนมาก็ไม่ใช่เขาขับ

ซูจ้านสบถออกมาอย่างเย็นชา “นายเป็นแบบนี้ไง ไม่รู้จักการทะนุถนอมอ่อนโยนต่อสตรี มิน่าล่ะถึงหาแฟนไม่ได้”

เสิ่นเผยซวน “…”

นานๆทีจะใช้สีหน้าที่จริงจังสุดๆมองซูจ้าน พูดชัดถ้อยชัดคำ “ต่อไปนายอย่าพูดเรื่องแบบนี้กับฉันอีก”

หาแฟนไม่ได้ก็ควรโดนล้อเล่น?

แถมแม่งล้อเล่นทุกวันอีกตางหาก

สนุกมากสินะ

คิดว่าเขาไม่มีความรู้สึกรึไง?

“ทำไม เขินจนโกรธงั้นหรอ?” ซูจ้านเหยียบคันเร่ง ขับรถออกไป เหล่มองเขาอย่างเฉยชา “หรือว่านายจะบอกฉันว่า นายเสียซิงแล้ว?”

“…”

เสิ่นเผยซวนโกรธจนกระอักเลือด

ยิ่งทำให้เขาโมโหก็คือ ไม่สามารถโต้กลับได้