บทที่529 ยังอยากจะเก็บชีวิตนี้เอาไว้อยู่

ซูจ้านไม่ได้ร้องจบ ร้องต่อไปไม่ได้อีก เสียงแปร่งลำคอบีบตัวกันแน่น

ฉินยาเองก็กำลังพยายามอดทนอย่างสุดชีวิต ถ้าซูจ้านร้องจบจริงๆ คาดว่าเธอคงได้เดินออกไประหว่างทางแน่

เธอคีบผักให้จงเหยียนซี ถือโอกาสเงยหน้าขึ้นมองซูจ้านไปด้วย “เสียงร้องของคุณชายท่านนี้ไม่ค่อยจะเท่าไหร่เลย อีกอย่างเพลงรักที่เก่าขนาดนี้ ฟังแล้วมันช่างทำให้คนอื่นเขารู้สึกคลื่นเหียนเสียจริง ฉันว่านะ คนอย่างคุณ ไม่ได้ต่างไปจากการหลอกลวงเด็กสาวที่ไร้ประสบการณ์เลย จริงสิ คุณบอกว่าในใจของคุณมีคนอื่นอยู่ในใจแล้ว ฉันขอถามละลาบละล้วงสักหน่อยได้มั้ยว่าคุณหลอกเธอได้ยังไงเหรอ?”

ดวงตาของซูจ้านแดงก่ำออกมา ริมฝีปากกลับยังฉีกยิ้มออกมา “คุณเห็นผมหน้าตาเหมือนกับคนหลอกลวงเหรอครับ?”

ฉินยาหั่นสเต๊กMedium rareชิ้นหนึ่ง ใส่เข้าไปในปากแล้วเคี้ยวไป เพียงไม่นานก็รู้สึกขยะแขยงมากจนอยากจะอ้วกออกมา จากนั้นก็ยิ้มออกมา “ขอโทษนะคะ”

เธอใช้ส้อมจิ้มลงไปที่สเต๊กที่อยู่ในจาน “คุณดูสิ สเต๊กชิ้นนี้ด้านนอกทอดจนมีกลิ่นหอมฟุ้งออกมา สีเองก็ดูดีมาก พอกินเข้าไปชิ้นนึง หลังจากที่เคี้ยวไปแล้วถึงจะพบว่าด้านในมันสุก และยังมีกลิ่นคาวเลือดแฝงมาด้วย มันช่างน่าขยะแขยงจริงๆเลย โดนรูปลักษณ์ภายนอกหลอกไปเสียหมดเลย”

เธอส่งชิ้นนึงไปตรงหน้าของซูจ้าน ถามออกไปด้วยรอยยิ้ม “คุณว่าผู้หญิงแบบไหนถึงจะชอบกินเนื้อแบบนี้กัน?”

ซูจ้านมองจ้องไม่พูดอะไร

“แมลงวัน? ก็คงจะใช่ล่ะมั้ง เพราะถึงยังไงแมลงวันก็เป็นแมลงจำพวกที่กินไม่เลือก ไม่ว่าจะอะไรก็กินไปหมด ฉันเผลอกินผิดไปครั้งเดียว จะไม่มีทางกินไปถึงครึ่งคำแน่ๆ ฉันกลัวว่าฉันจะถูกทำให้คลื่นไส้ตายไปอย่างนั้นเสียก่อน” เธอวางเนื้อลงไปบนจาน ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ฉันน่ะ ยังอยากจะเก็บชีวิตนี้เอาไว้อยู่ ชื่นชมความสวยงามบนโลกนี้อีกเยอะ”

“ในสายตาของคุณผมเป็นคนอย่างนั้น?” มือทั้งสองข้างของซูจ้านกำหมัดแน่น

เขาถูกทิ่มแทงมาจนเจ็บจริงๆ ถี่จนเหมือนกับว่ามีของแหลมคมจำนวนนับไม่ถ้วนทิ่มแทงมาที่หัวใจของเขา เธอใช้คำว่าขยะแขยงมาบรรยายเขา?

ในใจของเธอ รังเกียจตนไปถึงขั้นนี้แล้วงั้นเหรอ?

เขาเคยเป็นคนเลวทรามมาก่อน แต่เขาก็ไม่เคยหลอกลวงเธอ เมื่อตอนนั้นที่แต่งงานกับเธอก็ทำไปด้วยความรู้สึกที่แท้จริง

“ฉันกำลังพูดถึงสเต๊กอยู่น่ะ จะไปหมายถึงคุณได้ยังไงกันล่ะ?” ฉินยาคีบผักให้จงเหยียนซี “รีบกินหน่อย พวกเรายังต้องไปซื้อหัวไชเท้าให้หม่ามี๊หนูที่ซูเปอร์อีกนะ เดี๋ยวดึกแล้วเขาจะปิดร้านไปเสีย”

จงเหยียนเฉินก้มหน้ากิน นี่เป็นสงครามของผู้ใหญ่ เขาพูดแทรกเข้าไปไม่ได้ ความสามารถมีจำกัด สิ่งที่ช่วยได้ก็ได้ช่วยไปแล้ว ตอนนี้ขอให้ตัวเองกินให้อิ่มท้องก่อน

จงจิ่งห้าวที่มีท่าทีเป็นคนนอกมาโดยตลอด มองดูการดำเนินไปของสถานการณ์ไปเงียบๆ ชัดเจนมาก ถึงแม้ว่ากระดาษจะยังไม่เจาะทะลุออกมา แต่ต่างคนต่างก็รู้ชัดในใจกันแล้ว

จนกระทั่งคำพูดประโยคนี้ของฉินยา มันจึงได้เรียกความสนใจของเขาขึ้นมา “พวกเธอจะทำอาหารอะไรกันเหรอ?”

หรือว่าหลินซินเหยียนอยากกินเมนูอะไรที่ทำมาจากหัวไชเท้างั้นเหรอ?

“เปล่า ก็แค่ภรรยาของคุณอยากกินหัวไชเท้าสีเขียว แบบที่ยังกรอบๆอยู่” ฉินยาเองก็ไร้กำลังที่จะวิพากษ์วิจารณ์ออกไปเหมือนกัน ทำไมจู่ๆถึงได้มีรสนิยมอย่างนี้ขึ้นมา

จงจิ่งห้าว “...”

“กินข้าวเสร็จ ฉันไปกับเธอด้วยแล้วกัน” ถึงแม้ว่ารสนิยมแบนี้มันจะพิเศษไปหน่อย แต่เมื่อเมียอยากกิน ก็จะต้องสนองให้

ฉินยาตอบตกลงออกมา ภรรยาของเขาเขาไม่ตามใจแล้วใครจะตามใจ?

ผู้ชายคนอื่นมาตามใจ เกรงว่าเขาคงไม่ยอมเหมือนกัน

ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงเตียงของหลินซินเหยียนขึ้นมาได้ เงยหน้าขึ้นไป “ตอนที่คุณไปครั้งหน้า ช่วยอย่าทิ้งร่องรอยเอาไว้ได้หรือเปล่า?”

เขาทิ้งร่างรอยอะไรเอาไว้? ถึงแม้ว่าเขาจะเข้าห้องนอนของหลินซินเหยียนไป แตะต้องข้าวของของเธอไป ก็วางกลับที่เดิมเลยทุกอย่าง...บลาๆ เดิมทีเขาอยากจะนั่งพักอยู่ตรงขอบเตียงสักพักนึง แต่หลังจากที่หย่อนตัวลงไปบนเตียงนั้นแล้ว ก็อยากนอนสักงีบขึ้นมาเป็นพิเศษ ตลอดช่วงนี้มาเขาไม่เคยได้พักผ่อนดีๆมาก่อนเลย พอได้นอนลงไป ด้านบนเหมือนกับยังคงหลงเหลือกลิ่นอายของเธอเอาไว้อยู่ หมอนที่เธอหนุนเพียงไม่นานมันก็สามารถนอนหลับไปอย่างสงบไปเลย

ระยะเวลาที่นอนไม่ได้นาน แต่ก็ช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าได้อย่างมาก ถึงแม้ว่าจะมีเพียงแค่สองชั่วโมง จิตใจสงบกว่าคืนที่นอนพลิกตัวไปมาเยอะเลย

“เธอค้นพบแล้ว?” จงจิ่งห้าวเช็ดชีสที่เปื้อนอยู่บนใบหน้าลูกสาวออก เงยหน้าขึ้นมองไปทางฉินยา

“อืม ฉันโกหกออกไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้สงสัยอะไร” ฉินยาเอ่ยออกมา

“ครั้งหน้าฉันจะระวัง” เขาตัดสินใจแล้วว่าต่อจากนี้ไปตอนกลางวันตอนที่หลินซินเหยียนไม่อยู่ เขาจะไปนอน บนเตียงของเธอสามารถนอนหลับได้

ฉินยาดื่มน้ำไปคำนึง “คุณอยากจะทำอย่างนี้ไปนานแค่ไหน?”

“รออีกหน่อย คงจะใกล้แล้ว” สีหน้าและน้ำเสียงของจงจิ่งห้าวต่างก็เรียบนิ่งอย่างมาก ไม่อยากจะพูดถึงประเด็นนี้เท่าไหร่นัก

กวนจิ้งยังไม่ได้โทรหาเขา ก็หมายความว่าการพิจารณาคดีของเหวินชิงยังไม่มีการตัดสินออกมา

เพราะถึงยังไงสถานะของเหวินชิงมันยังอยู่ ยิ่งเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น ก็ต้องรอให้เรื่องมันค่อยๆซาลงแล้วค่อยจัดการอีกที

ฉินยาที่เป็นส่วนเกินไม่ได้พูดอะไรออกมาต่อ บางทีตอนนี้คงจะไม่ใช่เวลาจริงๆนั่นแหละ

หลังจากกินข้าวเย็นกันแล้ว ซูจ้านที่ไม่ได้กินอะไรเลยเป็นคนยืนขึ้นมาก่อน ไม่มองใครทั้งนั้น ไม่ได้พูดอะไรออกมาเหมือนกัน เดินออกไปอย่างนั้น

สายตาของฉินยาส่องประกายออกมาเล็กน้อย เพียงไม่นานมันก็กลับมาสงบนิ่งดังเดิม เหมือนกับมองไม่เห็น ยิ้มพลางเข้าไปจูงมือของจงเหยียนเฉิน “พวกไปกันเถอะ”

แต่จงเหยียนเฉินกลับมองไปยังเงาร่างที่เดินออกไปเพียงลำพังของซูจ้านตาปริบๆ ทันใดนั้นเองเขาก็รู้สึกว่าคุณอาซูน่าสงสารสุดไปเลย

เฮ้อ ความรู้สึกของผู้ใหญ่มันซับซ้อนจริงๆ โตขึ้นเขาจะไม่มีความรักเด็ดขาดเลย

เขาเงยหน้าขึ้นไปมองฉินยา สุดท้ายแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป เพียงแค่กุมมือเธอกลับไปแน่น “คุณน้าเยี่ยนเยี่ยนไม่ได้ตัวคนเดียวนะ ยังมีผมอยู่นะ”

ฉินยาหันกลับมา หยิกแก้มเขาไป เด็กหน้าเหม็นคนนี้วันนี้ชักจะอบอุ่นเกินไปแล้ว ทำให้หัวใจที่เยือกเย็นไปแล้วของเธออบอุ่นขึ้นมา