บทที่6 ทั้งสามคนใช้ชีวิตอย่างพึ่งพาอาศัยกัน

จงจิ่งห้าวขมวดคิ้ว มีความรู้สึกเหมือนถูกหลอก

ในห้องรับแขก

ป้าหยูได้ลุกมาเตรียมอาหารเช้าแล้ว เห็นหลินซินเหยียนใส่ชุดนอนนั่งอยู่บนโซฟาคนเดียว เธอได้ถามด้วยรอยยิ้ม “เมื่อคืนหลับสบายมั้ยคะ?”

เธอนึกว่าเมื่อคืนจงจิ่งห้าวอยู่กับไป๋จวู่เวยจะไม่กลับมาซะแล้ว ยามดึกได้ยินความเคลื่อนไหวก็เลยตื่นขึ้นมาดูแว็บนึง รู้ว่าเมื่อคืนจงจิ่งห้าวได้กลับมา แถมยังนอนในห้องด้วย

นี่เป็นภรรยาที่คุณผู้หญิงหมั้นหมายให้คุณชายไว้ ย่อมดีอยู่แล้ว ในที่สุดคุณชายก็แต่งงานสักที ป้าหยูที่ดูแลเขามาโดยตลอดก็รู้สึกดีใจเหมือนกัน

สีหน้าและน้ำเสียงของเธอเป็นมิตรไมตรีเกิน และกระหนุงกระหนิงเกินไป หลินซินเหยียนฉีกรอยยิ้มที่แข็งกระด้างออกมา “ก็ หลับสบายดีค่ะ”

“งั้นคุณรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะค่ะ ป้าไปเตรียมอาหารเช้า แล้วเดี๋ยวทานข้าวกันค่ะ” ป้าหยูเดินเข้าห้องครัวและเริ่มทำอาหารเช้า

หลินซินเหยียนก้มหน้ามองดูชุดนอนของตัวเอง เสื้อที่เธอเอามายังอยู่ในห้องนอน ตอนนี้ผู้ชายที่อยู่ในห้องคงจะใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้วมั้ง?

เธอลุกขึ้นเดินไปที่ห้องนอน ยืนอยู่หน้าห้อง เธอยกมือเคาะประตู แต่ไม่มีคนตอบเธอสักที

เธอเคาะอีกครั้งก็ไม่มีคนตอบอีกเช่นเคย ภายใต้ความจนปัญญาเธอจึงลองผลักประตูห้อง ปรากฏประตูไม่ได้ล็อค เธอแค่ผลักก็เปิดออกแล้ว

แต่นาทีที่ผลักประตูออก สิ่งที่พัดโชยมาตรงหน้าคือลมหนาวของเดือนสิบสอง ที่พัดจนคนตัวสั่น

ผู้ชายนั่งอยู่ขอบเตียง สายตาเย็นชาจ้องกระดาษใบหนึ่งไว้ กระดาษใบนั้น——

ไม่นานหลินซินเหยียนก็เห็นชัดว่าในมือเขาถืออะไรอยู่ ถัดมาสายตาได้เห็นความเละเทะบนพื้น มีความรู้สึกอาบอายที่ความเป็นส่วนตัวถูกคนสอดแนม เธอวิ่งเข้าไปคว้ามาแล้วเค้นถาม “คุณถือสิทธิ์อะไร ไม่ได้รับอนุญาตจากคนอื่นก็ดูของของคนอื่น คุณเข้าใจความเป็นส่วนตัวหรือเปล่า?”

เหอะๆ

จงจิ่งห้าวหัวเราะอย่างเย็นชาทีนึง “ความเป็นส่วนตัวงั้นเหรอ?”

หน้าตาที่ฝืนยิ้มของเขา ดูแล้วทำให้คนกลัวเป็นพิเศษ “ในท้องของคุณมีลูกนอกสมรสคนหนึ่ง แต่งงานกับผม แต่ตอนนี้กลับมาพูดคำว่าความเป็นส่วนตัวกับผม?”

“ฉัน——ฉัน——” หลินซินเหยียนอยากอธิบาย แต่กลับหาคำพูดเหมาะสมไม่ได้ในชั่วขณะ

จงจิ่งห้าวลุกขึ้นมา ก้าวฝีเท้าอย่างไม่ช้าไม่เร็วและมีจังหวะมาก ทุกฝีเท้า ล้วนเหมือนความกดอากาศได้ค่อยๆเข้ามาใกล้ ก้อนเมฆที่มืดครึ้มลอยผ่านสีหน้าแววตาดุเดือดรุนแรงของเขา “บอกมา คุณมีจุดประสงค์อะไร?”

อยากให้เขาเป็นพ่อเลี้ยง เป็นหลานชายคนแรกของตระกูลจง?

ข้อตกลงของก่อนหน้านี้ ก็เป็นแค่แผนรับมือชั่วคราวของเธอเฉยๆ?

ยิ่งคิดสีหน้าเขายิ่งบูดบึ้ง

หลินซินเหยียนเม้มปากและตัวสั่น เธอถอยหลังอย่างไม่หยุด มือทั้งสองกุมหน้าท้องไว้ กลัวเขาจะทำร้ายลูกในท้องของเธอ “ฉันไม่ได้มีใจปิดบังคุณนะคะเราสองคนก็แค่แต่งงานตามข้อตกลงเฉยๆ ฉันถึง——ฉันถึงไม่ได้พูด ไม่มีจุดประสงค์อะไรแน่นอนค่ะ”

โทนเสียงของจงจิ่งห้าวมีการข่มขู่ที่แปลกประหลาด “งั้นเหรอ?”

หลินซินเหยียนกุมหน้าท้องไว้ ขยับไปด้านหลังอย่างไม่เผยอารมณ์ออกมา ฝืนสงบนิ่งไว้ “จริงค่ะ เรื่องแบบนี้จะปิดบังสำเร็จได้ยังไง ถ้าฉันคิดอะไรเกินเลย ก็ขอให้ไม่ได้ตายดี ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าฉันจะราวีคุณจงจริงๆ ฉันคิดว่าคุณจงก็มีวิธีการเอาฉันตายเหมือนกัน?”

ถึงแม้ท่าทางของเธอเล็กน้อยมาก เบามาก แต่จงจิ่งห้าวก็ยังเห็นอยู่ดี สายตาได้กวาดผ่านหน้าท้องที่เธอคอยปกป้องไว้

สายตาจ้องอยู่ที่ใบหน้าเธอ “ทำไมไม่พูดให้ชัดเจนตั้งแต่แรก?”

จงจิ่งห้าวไม่เชื่อเธอง่ายๆหรอก

มือทั้งสองข้างที่ปกป้องหน้าท้องของเธอได้ค่อยๆกุมแน่น สำหรับเธอแล้วลูกคนนี้เหนือความคาดหมายเกินไป แต่กลับเป็นคนที่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับเธอ เธอเสียน้องชายไปแล้ว เพราะฉะนั้นเธออยากคลอดลูกคนนี้ออกมา

ต่อไปสามารถอยู่กับแม่เหมือนเมื่อก่อน ทั้งสามคนใช้ชีวิตอย่างพึ่งพาอาศัยกัน

นึกถึงคืนนั้น เธอก็อดตัวสั่นไม่ได้ มีเหงื่อซึมออกมาจากฝ่ามือ “ฉัน ฉันก็เพิ่งรู้เมื่อไม่นานนี้เองค่ะ”

เธอถึงขั้นไม่กล้าบอกจวงจื่อจิ่น เธอไม่กล้าเอาผลตรวจตั้งครรภ์ไว้ที่พัก ก็เพราะกลัวจวงจื่อจิ่นจะเห็น

คิดไม่ถึงเลยว่าจะทำให้มีความเคลื่อนไหวใหญ่โตแบบนี้

ทำให้จงจิ่งห้าวสงสัยว่าเธอมีแรงจูงใจที่ไม่บริสุทธิ์

เธออายุยังไม่มาก ไม่นึกเลยว่าจะ——

ทำตัวสำส่อนขนาดนี้?

สีหน้าของจงจิ่งห้าวบูดบึ้งสุดๆ เขาเตือน “ในหนึ่งเดือนนี้ประพฤติตัวให้มันดีๆหน่อย อย่าให้ผมรู้นะว่าคุณกำลังทำเรื่องอะไรอยู่——”