บทที่ 1005.1 ก็ลองดู

มือหนึ่งสกัดขวางใต้หล้าเปลี่ยวร ้าง เท้าหนึ่งของกายธรรมหลี่ เซิ่งก้าวถอยหลัง เหยียบอยู่บนภูเขายันต์ลูกหนึ่งให้มันเป็ นจุดที่ช่วย ค้าประคอง

ยันต์สีทองในภูเขามีมากนับล้านแผ่นประหนึ่งเถาวัลย์ที่เติบโต อย่างบ้าคลั่งแผ่ลามมาห่อหุ้มข้อเท้าของหลี่เซิ่งเอาไว้ พริบตาเดียว กายธรรมใหญ่โตโอฬารที่เดิมทีเกือบจะแหลกสลายก็กลับคืนสู่ รูปลักษณ์ กลับคืนสู่ยอดเขาสูงสุดได้อีกครั้ง

หลี่เซิ่งยกมืออีกข้างหนึ่งขึ้น กางนิ้วทั้งห้าออก เผยให้เห็นกระจก ทรงกลมสีทองบานหนึ่ง ตัวอักษรที่แกะสลักรอบกระจกเป็ นวงๆ ล้วน เป็ นตัวอักษรแห่งชะตาชีวิตของอริยะปราชญ์ที่มีเทวรูปตั้งวางอยู่ใน ศาลบุ๋นของแต่ละยุคแต่ละสมัย

ตัวอักษรสีทองทุกตัวหมุนวนด้วยตัวเองคล้ายกับน้าวน ชักนา กลุ่มดาวที่ถูกโลกยุคหลังจัดไว้เป็ นหมู่ดาวบนภาพปรากฏการณ์ ท้องฟ้ า ชักน าแสงจ านวนนับไม่ถ้วนให้พุ่งจากทิศไกลเข้ามาในน้าวน แห่งนี้

ขณะเดียวกันจากที่ใต้หล้าไพศาลก็มีเส้นยาวสีทองลอยทะยาน ขึ้นมากลางอากาศวาดเป็ นเส้นโคงเส้นแล้วเส้นเล่า เส้นโค้งทุกเส้น

ล้วนประกอบขึ้นจากตัวอักษรซึ่งก็คือตาราอริยะปราชญ์ที่สมบูรณ์ เล่มหนึ่ง

เพียงแต่ว่าการ “สัมผัส” กันในครั้งนี้ทาให้พายุที่อยู่นอกฟ้ าชัด กระเพื่อมไม่หยุดประหนึ่งคลื่นยักษ์ที่ทับซ ้อนกันชั้นแล้วชั้นเล่า พวก เจิ้งจวีจงที่อยู่ในค่ายกลใหญ่ต่างก็สัมผัสได้ถึงแรงโยกไหวที่รุนแรง จากค่ายกลฟ้ าดินที่ทับซ ้อนกัน ส่วนเฉินผิงอันที่หากไม่เป็ นเพราะมี เรือนกายของผู้ฝึกยุทธขอบเขตปลายทาง เกรงว่าแค่การกระแทกชน ครั้งนี้ก็คงถูกลมปราณที่ชัดโหมพุ่งมาห่อหุ้มเอาไว้ และเขาที่เป็ นคน ควบคุมค่ายกลใหญ่ก็คงจะขอบเขตถดถอยไปแล้ว

ยังมีปี ศาจใหญ่แห่งเปลี่ยวร ้างที่ชมศึกอยู่ด้านข้างกลุ่มนั้นที่ เนื่องจากไม่มีค่ายกลคอยปกป้ อง ก็แทบจะรั้งร่างกายไว้ให้มั่นคง ไม่ได้

ผู้ฝึกลมปราณเซียนดินในทุกวันนี้ หากอยู่บนมหามรรคานอก ฟ้ าเส้นนี้ เผชิญหน้ากับกระแสน้าขึ้นลูกนั้น คาดว่าคงมีแต่จะไร ้ เรี่ยวแรงให้ต้านทาน กายคงดับมรรคาสลายแหลกเป็ นผุยผงหายวับ ไปอย่างสิ้นเชิงในเสี้ยววินาที

ด้วยนิสัยการกระท าของหูถูแล้ว เขาค่อนข้างตรงไปตรงมา ไม่ ยินดีจะสิ้นเปลืองปราณวิญญาณและเผาผลาญสมบัติอาคมบนร่าง ของตัวเองจึงมายืนอยู่ด้านหลังอู๋หมิงซื่อและหลีโก้ว

ปีศาจใหญ่บรรพกาลคนอื่นๆ ที่เหลือก็เอาอย่าง พากันมายืน เกาะกลุ่มในทันที

นักพรตเฒ่าสวมกวานไม้ไผ่ที่มีฉายาว่าซานจวินไม่ขี่กวางขาว อีกต่อไป แต่ยืนอยู่บนหลังของอีกฝ่ าย ทอดสายตามองไปยังทิศไกล โบกตวัดแส้ปัดฝุ่ นไม่หยุด ปัดพายุลมกรดที่พุ่งมาปะทะใบหน้าไม่

ขาดสายให้เบี่ยงเส้นทางออกไป

หลีโก้วคือคนที่มีพลังการป้ องกันสูงที่สุดในกลุ่มปีศาจใหญ่ ต่อ ให้เขายืนอยู่เบื้องหน้าสุดของกลุ่ม เรือนกายก็ยังคงมั่นคงไม่ไหวติง มีเพียงชายแขนเสื้อสองข้างของชุดคลุมอาคมเท่านั้นที่สะบัดพึ่บพั่บ ไม่เหมือนกับปี ศาจใหญ่คนอื่นๆ หลีโก้วที่มีฉายาว่า “เฟยเฉียน” ในช่วงยุคสมัยอันห่างไกลเคยมีความสัมพันธ ์ที่ค่อนข้างแนบแน่นกับ “บัณฑิต” คบค้าสมาคมกันบ่อยที่สุด ดังนั้นในอีกหมื่นปีให้หลัง เมื่อ ได้เจอกับจอมปราชญ์น้อยผู้นั้นอีกครั้ง อารมณ์ของหลีโก้วจึง ซับซ ้อนที่สุด

อู๋หมิงซื่อแกว่งกาเหล้าที่อยู่ในมือ ทอดถอนใจอย่างปลงอนิจจัง ว่า “ไม่เสียแรงที่เป็ นจอมปราชญ์น้อย”

การต้านทานใต้หล้าเปลี่ยวร ้างครั้งนี้ แม้ว่าหลี่เซิ่งจะยืมแรงจาก ผู้อื่น แต่ภายใต้การพุ่งชนครั้งนี้ ลาพังแค่กายธรรมที่มีแนวโน้มว่าจะ แหลกสลาย มิอาจกระเทือนไปถึงร่างจริง นี่ก็แสดงให้เห็นถึงระดับ ความแข็งแกร่งมั่นคงของเรือนกายหลี่เซิ่งได้แล้ว

ชายฉกรรจ์ร่างเล็กที่ฝี มือในการโจมตียังอยู่เหนือผู้ฝึ กกระบี่ อย่างอู๋หมิงซื่อผู้นี้รู ้ดีว่าหากเจอกับหลี่เซิ่ง ตนก็ไม่มีทางเอาชนะได้ ยังอ่อนด้อยกว่าหลายขุมนัก

แม้ว่าทั้งสองฝ่ ายจะเป็ นศัตรูกัน แต่นี่ก็ไม่ขัดต่อความเลื่อมใสที่ เขามีต่อหลี่เซิ่งแม้แต่น้อย

หลีโก้วใช ้เสียงในใจสอบถาม “ระดับความแรงในการพุ่งชนนี้ เป็ นอย่างไร? สามารถประมาณการณ์ได้หรือไม่?”

อู๋หมิงซื่อครุ่นคิด “ถูกใต้หล้าทั้งแห่งกระแทกชน สมมติให้เป็ น การตั้งป้ อมคุมเชิงประจันหน้ากันของผู้ฝึกยุทธเต็มตัวสองคน เพดาน สูงสุดเป็ นอย่างไร บอกได้ยาก ส่วนเพดานต่าสุด ข้าพอจะมั่นใจอยู่ บ้าง อย่างน้อยก็เท่ากับฝ่ ามือที่ฟาดมาอย่างเต็มแรงหนึ่งครั้งของ มรรคาจารย์เต๋า? หรือไม่ก็เป็ นการโจมตีอย่างเต็มก าลังทับซ้อนกัน หลายครั้งของคนผู้นั้นแห่งสานักการทหาร?”

นี่ยังเป็ นแค่เพดานต่าสุดที่อู๋หมิงซื่อประมาณการณ์ไว้เท่านั้น อีก ทั้งเพดานต่าสุดยังอยู่ห่างจากเพดานสูงสุดค่อนข้างไกลมาก

เวลาผ่านมานานหมื่นปี ได้เห็นวิธีขัดขวางของหลี่เซิ่งกับตา ตัวเอง กวนอี่ก็ยิ้มเจื่อนเอ่ยว่า “หากไม่เป็ นเพราะมีนายท่านป๋ ายเจ๋อ อยู่ ใครเล่าจะขัดขวางไม่ให้จอมปราชญ์น้อยไปเปิดฉากเข่นฆ่าครั้ง ใหญ่ในใต้หล้าเปลี่ยวร ้างได้?”

หลีโก้วพูดด้วยสีหน้าเฉยเมย “ใต้หล้าเปลี่ยวร ้างไม่ได้มีแค่ป๋ า ยเจ๋อเสียหน่อย”

กวนอี่ส่ายหน้า “เฝ่ ยหราน? หรือว่าพวกโซ่วเฉิน โจวชิงเกา? พวกเขายังอ่อนเยาว์กันไปหน่อย”

อู๋หมิงซื่อผงกปลายคาง “ดูทางนั้นสิ ตัวแสดงหลักเผยกายแล้ว”

กวนอิ่มองไปสุดการมองเห็น บวกกับร่ายเวทลับบรรพกาลอีกบท หนึ่ง นางถึงจะสามารถมองทะลุภาพปรากฏการณ์ฟ้ าที่ปั่นป่ วน วุ่นวายไปเห็นว่าในป่ารกร ้างแห่งหนึ่งที่อยู่ใจกลางของใต้หล้าเปลี่ยว ร ้างมีผู้ฝึกตนสองคนอยู่บนสันเขาที่ไม่สะดุดตาแห่งหนึ่ง คนหนึ่งยืน คนหนึ่งนั่ง

นอกจากป๋ ายเจ๋อแล้วยังมีคนแปลกหน้าอีกคน คือเด็กสาวร่าง ผ่ายผอมเหมือนโครงกระดูก เห็นเพียงว่านางนั่งอยู่บนพื้นเงยหน้า เหม่อมองมายังหลี่เซิ่ง

ไม่รู ้ว่าเหตุใด “เด็กสาว” ถึงได้เหมือนนักโทษที่ถูกเนรเทศ บน ซีกแก้มข้างหนึ่งของนางไม่รู ้ถูกใครใช ้เหล็กสักตัวอักษร เป็ น ตัวอักษรบรรพกาลค าว่า ‘เฝิน” (เผา) สีทอง

ตอนที่ป๋ ายเจ๋อเจอเด็กสาว นางบอกว่าตัวเองชื่อกุ่ยเค่อ

พูดให้ถูกก็คือนางไม่ได้จงใจปิดบังร่องรอย เท่ากับว่าเป็ นฝ่ าย เผยกายด้วยตัวเอง ป้ ายเจ๋อถึงได้หาตัวนางเจออย่างง่ายดาย

หาไม่แล้วบุคคลที่เป็ นเช่นนาง ขอแค่จงใจหลบหลีกการสืบเสาะ จากผู้ฝึ กตนใหญ่ ต่อให้เป็ นบรรพจารย์สามลัทธิที่อยากตามหา ร่องรอยของนางจากใต้หล้าของตัวเองก็ยังเหมือนมนุษย์ธรรมดาคน หนึ่งที่หายุงที่ไม่ส่งเสียงอยู่ในห้องที่กองเต็มไปด้วยของจุกจิก

นางกับป๋ ายเจ๋อสื่อสารกันด้วยภาษาโบราณ “โอกาสดีขนาดนี้

เจ้าจะไม่ลงมือหรือ?”

ขอแค่ป๋ ายเจ๋อยินดีฉวยโอกาสนี้เล่นงานหลี่เซิ่ง ก็มีโอกาสที่จะ บีบให้ฝ่ ายหลังต้องสลายมรรคาก่อนบรรพจารย์สามลัทธิ

ป๋ ายเจ๋อส่ายหน้า “ขอแค่หลี่เซิ่งไม่ยืมแรงจากภายนอก ตอบ แทนใต้หล้าเปลี่ยวร ้างกลับคืนอย่างมีมารยาทก็ไม่มีความจาเป็ นที่ข้า

ต้องลงมือ”

หากหลี่เซิ่งอาศัยแรงปะทะนั้นส่งแรงส่วนหนึ่งกลับมายังภูเขา สายน้าของใต้หล้าเปลี่ยวร ้างก็จะต้องเกิดความเสียหายจานวนนับไม่ ถ้วน

กุ่ยเค่อขมวดคิ้วน้อยๆ เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยเข้าใจในการเลือก ของป๋ ายเจ๋อนางส่าย หน้า “ขอแค่เป็ นผู้ฝึกลมปราณ ไม่ว่ามีนิสัย อย่างไร มีใครบ้างที่ไม่อยากให้ขอบเขตสูงกว่าเดิม ท าไมเจ้าถึงยอม ให้ตัวเองกลายเป็ นข้อยกเว้นเสียล่ะ?”

ในสายตาของนาง ป๋ ายเจ๋อกับหลี่เซิ่งต่างก็เป็ นหนึ่งในตัวสารอง ของสิบผู้กล้ายุคบรรพกาล หากบรรพจารย์ของสามลัทธิสลาย

มรรคา ในเมื่อเฉินชิงตูแห่งกาแพงเมืองปราณกระบี่ก็ยังตายไปแล้ว อาจารย์ซานซานจิ่วโหวก็คล้ายว่าไม่เคยมีปณิธานอยู่ที่การเดินขึ้นสู่ ยอดสูงสุดของขอบเขต ถ้าอย่างนั้นก็เหลือแค่ป๋ ายเจ๋อกับหลี่เซิ่งแล้ว ที่ต่างก็มีโอกาสจะช่วงชิงบัลลังก ์อันดับหนึ่งของหลายใต้หล้า