บทที่ 1005.2 ก็ลองดู

ตำหนักอิงหลิงที่ต้องเลื่อนเป็ นบัลลังก ์รำชำเท่ำนั้นถึงจะได้ ครอบครองตำแหน่งหนึ่งในนั้น รวมไปถึงภูเขำทัวเยว่ ต่ำงก็เคยได้ กักขังร่ำงแยกของนำง หรือหำกจะพูดให้ถูกต้องก็คือต่ำงก็ถือเป็ น กรงขังของ “ต ำแหน่งป้ ำยวิญญำณ” ของนำง

เพรำะถึงอย่ำงไรร่ำงจริงของพวกเขำก็คือฟ้ ำดินทั้งแห่ง

กำรกักขังประเภทนี้ค่อนข้ำงคล้ำยคลึงกับกำรกักขังจิต วิญญำณส่วนหนึ่งของผู้ฝึกลมปรำณ มีแต่จะชักน ำให้มหำมรรคำ ของนำงไม่สมบูรณ์ มิอำจสยบกำรำบได้อย่ำงสิ้นเชิงและยิ่งมิอำจเช่น

ฆ่ำนำงได้

กำรดับสูญเพียงหนึ่งเดียวของบุคคลอย่ำงพวกเขำก็มีเพียงใต้ หล้ำแห่งนี้สลำยหำยไปอย่ำงสิ้นเชิงเท่ำนั้น ยกตัวอย่ำงเช่นใต้หล้ำ พังทลำยจนสิ้น สรรพชีวิตมอดม้วย ไม่เหลือพลังชีวิตอีกแม้แต่นิด เดียว

ครั้งแรกที่หลุดพ้นจำกพันธนำกำรคือครั้งที่มรรคำจำรย์เต๋ำขี่วัว ผ่ำนด่ำนมำเยี่ยมเยือนตำหนักอิงหลิงที่ปีศำจใหญ่ชูเซิงสร ้ำงขึ้นมำ กับมือตัวเอง เขำจึงได้หนีออกมำจำกด้ำนใต้นั้น

ในฐำนะค่ำตอบแทน ขอแค่เขำไม่ร่วมมือกับบรรพบุรุษใหญ่แห่ง ภูเขำทัวเยว่ก็พอ

หลังจำกนั้นเขำก็สละร่ำงกลับไปเกิดใหม่อยู่หลำยครั้ง อำพรำง ตัวมำนำนหลำยปี สุดท้ำยก็ยังถูกโจวมี่ตำมหำร่องรอยจนเจอ ฝ่ ำย หลังจับนำงกลับมำที่ภูเขำทัวเยว่

เมื่อยิ่งนำนวันใต้หล้ำเปลี่ยวร ้ำงก็มั่นคงมำกขึ้นเรื่อยๆ อันที่จริง ตบะของนำงที่เมื่อเทียบกับครั้งแรกแล้วก็ถือว่ำได้ผลประโยชน์มำก มหำศำล ต่ำงกรรมต่ำงวำระมิอำจน ำมำเปรียบเทียบกัน แต่กระนั้นก็ ยังถูกโจวมี่ทยอยมำดักขวำงอยู่หน้ำประตูถึงสิบหกครั้ง แล้วยังจับได้ คำหนังคำเขำ ก่อนจะโยนนำงไปให้กับบรรพบุรุษใหญ่แห่งภูเขำทั่ว เยว่ที่ยังไม่เลื่อนเป็ นขอบเขตสิบห้ำเสียที

ดังนั้นครั้งที่สองที่หลุดพ้นจำกพันธนำกำรก็คือครั้งที่อิ่นกวำน คนสุดท้ำยแห่งก ำแพงเมืองปรำณกระบี่ใช ้กระบี่ฟันเปิดภูเขำทั่วเยว่

ผู้ฝึกกระบี่เฝ่ ยหรำนที่เป็ นผู้ครองใต้หล้ำคนใหม่ได้รับคำสั่งจำก โจวมี่อย่ำงลับๆ เรียกร ้องให้นำงทำตำมสัญญำที่ตกลงไว้ในอดีตให้ เรียบร ้อย

นำงจำเป็ นต้องสร ้ำงกระแสน้ำไหลแห่งกำลเวลำขึ้นมำในจุดหนึ่ง ของใต้หล้ำเปลี่ยวร ้ำง จำเป็ นต้องรับประกันว่ำจะมีแม่น้ำยำวไหลแยก ออกมำสองสำย

จวนเซียนบนภูเขำทุกแห่งที่สำมำรถสร ้ำงควำมมั่นคงให้กับ ปรำณวิญญำณฟ้ ำดินได้รวมไปถึงนครล่ำงภูเขำที่คึกคักจอแจ

ส ำหรับบุคคลอย่ำงนำงแล้วล้วนถือเป็ น “กำรลงโทษด้วยกำรสัก’ อย่ำงหนึ่ง

นี่จึงเป็ นเหตุให้ยิ่งเป็ นพื้นที่ประกอบพิธีกรรมบนภูเขำที่รำกฐำน ลึกล้ำมั่นคงและเป็ นรำชวงศ์ที่พลังอำนำจของแคว้นแข็งแกร่งมำก เท่ำไร ก็ยิ่งเหมือนแผลผุพองที่เต็มไปด้วยหนองแผลแล้วแผลเล่ำบน

ร่ำงนำงมำกเท่ำนั้น

ต่อให้มีกำแพงเมืองปรำณกระบี่ที่ตัดแบ่งดินแดนตั้งตนเป็ นอิสระ มำนำนถึงหมื่นปีและยังมีเฒ่ำตำบอดขอบเขตสิบสี่ที่แบ่งแยกภูเขำ ใหญ่แสนลี้ออกไปจำกอำณำเขตของใต้หล้ำเปลี่ยวร ้ำง ต่อให้จะเป็ น มหำมรรคำสองแห่งที่ถูกตัดแบ่งออกมำเช่นนี้ ขอแค่โจวมี่ไม่เคย ก่อกวนอยู่อย่ำงลับๆ สี่ใต้หล้ำในอดีต ชำติก่อนของกุ่ยเค่อก็สำมำรถ กลำยเป็ นบุคคลที่แข็งแกร่งที่สุดได้แล้ว ถึงขั้นที่ว่ำมีโอกำสจะชิง เลื่อนเป็ นขอบเขตสิบห้ำ ช่วงชิงอำนำจฟ้ ำดินมำครองได้อย่ำง สมบูรณ์

แต่เนื่องจำกควำมหมำยดั้งเดิมจำกกำรถือกำเนิดและกำรอยู่ ร่วมกับฟ้ ำดินของพวกเขำก็คือกำรที่ต้อง “รักษำควำมบริสุทธิ์ดั้งเดิม ของควำมเป็ นตัวเองเอำไว้” ดังนั้นพวกเขำจึงเกิดกำรผลักไสใต้หล้ำ สองแห่งโดยธรรมชำติ

ดังนั้นปีนั้นต่อให้โจวมี่ที่ถูกขนำนนำมว่ำจิ้งจอกเฒ่ำเหนือเมฆจะ รับปำกกับนำงเรื่องหนึ่งว่ำ ขอแค่สองฝ่ ำยร่วมมือกันก็รับรองว่ำจะให้

นำงได้กลืนกิน “คนร่วมเส้นทำง ของใต้หล้ำไพศำลคนนั้น นำงก็จะ สำมำรถแข็งแกร่งขึ้นและบุกเบิกมหำมรรคำของตัวเองได้กว้ำงขึ้น

สำหรับเรื่องนี้นำงยังคลำงแคลงใจ นำงยังกังวลว่ำจะตกอยู่ใน สถำนกำรณ์ที่สูงก็ไม่สำเร็จต่ำก็ไม่เป็ นผล ก็เหมือนกับที่ผู้ฝึ ก ลมปรำณกลัวอย่ำงยิ่งว่ำจะแปดเปื้อนฝุ่ นธุลีของโลกโลกีย์ นำงก็ยิ่ง กลัวว่ำใต้หล้ำสองแห่งจะยืนหยัดต่อไปไม่ได้ แล้วก็เพรำะกำรที่นำง สองจิตสองใจ มิอำจตัดสินใจได้อย่ำงเด็ดเดี่ยวมำกพอ จุดจบสุดท้ำย ก็คือถูกโจวมี่โยนไปขังไว้ในภูเขำทัวเยว่ก่อน ไม่ได้ให้นำงออกมำ ช่วยเหลือ และโจวมี่ก็มิอำจฮุบกลืนใต้หล้ำไพศำลได้สำเร็จ เลือกที่จะ เดินขึ้นฟ้ ำจำกไป เข้ำไปอยู่ในสรวงสวรรค์บรรพกำล ส่วนนำงก็ กลำยมำมีสภำพเฉกเช่นทุกวันนี้

หวนนึกถึงอดีตอันห่ำงไกล ระหว่ำงเส้นทำงที่มุ่งหน้ำไปยัง ภูเขำทัวเยว่ บุรุษสวมชุดลัทธิขงจื๊อที่สักตัวอักษรไว้บนใบหน้ำของ นำงยิ้มบำงๆ เอ่ยว่ำ “รวมกันจะได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่ ำย แยกกันมีแต่ เรื่องร ้ำย เหตุผลเรียบง่ำยอย่ำงยิ่งแล้ว แต่จิตใจดั้งเดิมของเจ้ำไม่เชื่อ ในเรื่องนี้ นี่ก็ช่วยไม่ได้แล้ว แต่เชื่อข้ำเถอะว่ำวันหน้ำเจ้ำต้องเสียใจ ภำยหลังแน่นอน น่ำเสียดำยที่ระหว่ำงมนุษย์กับมนุษย์มีควำมต่ำงกัน เรื่องนิสัยใจคอ นับแต่โบรำณมำก็ไม่ด้อยไปกว่ำควำมต่ำงระหว่ำงฟ้ ำ กับดิน ยำกที่จะอธิบำยเหตุผลให้เข้ำใจได้มำกที่สุด นี่ก็คือควำมต่ำง ที่ใหญ่ที่สุดระหว่ำงพวกเรำกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์และเทวบุตรมำรนอกโลก แล้ว

กำรจำกไปของโจวมี่ได้ควักเอำรำกฐำนของใต้หล้ำเปลี่ยวร ้ำงไป ด้วยเยอะมำก โดยเฉพำะอย่ำงยิ่งควำมเสียหำยในพลังกำรสู้รบขั้น สูงสุดที่ส่งผลกระทบลึกล้ำยำวไกล ยกตัวอย่ำงเช่นสิบสี่รำชำบน บัลลังก ์เก่ำในตอนนั้น ทุกวันนี้ก็เหลืออยู่แค่ไม่กี่คนแล้ว

แล้วนับประสำอะไรกับที่หลิวชำกับหย่ำงจื่อยังถูกขังอยู่ใน ศำลบุ๋น ปีศำจใหญ่ที่มีชีวิตรอดกลับมำเปลี่ยวร ้ำงอย่ำงแท้จริงก็มีแค่ จูเยี่ยนบรรพบุรุษย้ำยภูเขำและเฟยเฟยผู้ครองลำคลองเย่ลั่วคนใหม่ เท่ำนั้น คนอื่นๆ ที่เหลือหำกไม่รบตำยก็ถูกโจวมี่กิน หรือไม่ก็หำย สำบสูญ

คนผู้หนึ่งเฉือนปำดใต้หล้ำให้ผอมแห้งเอำมำเพิ่มเนื้อหนังให้กับ ตัวเอง

นี่ก็คือกลยุทธบนกลำงล่ำงที่โจวมี่เคยป่ำวประกำศแก่บรรพบุรุษ ใหญ่ภูเขำทั่วเยวในอดีต สถำนกำรณ์ในตอนนี้ถือเป็ นกลยุทธล่ำง ของเปลี่ยวร ้ำง แต่กลับเป็ นกลยุทธบนของโจวมี่

หำกไม่เป็ นเพรำะป๋ ำยเจ๋อหวนกลับมำยังเปลี่ยวร ้ำงก็ปลุกปีศำจ ใหญ่ยุคบรรพกำลอย่ำงกลุ่มของป๋ ำยจิ่งขึ้นมำทันทีเพื่อชดเชย ช่องว่ำงที่เหลืออยู่ หำไม่แล้วใต้หล้ำไพศำลอำศัยฐำนที่มั่นอย่ำง ท่ำเรือพวกนั้น เชื่อว่ำควำมเร็วในกำรพัฒนำก็สำมำรถใช ้คำว่ำบุก รุดหน้ำดุจผ่ำล ำไม้ไผ่มำบรรยำยได้เลย

หลี่เซิ่งเหยียบลงบนภูเขำยันต์ ยื่นมือไปขัดขวำงใต้หล้ำเปลี่ยว ร ้ำงครั้งแล้วครั้งเล่ำรำวกับคอยหมุนหัวเรือไม่หยุด

เนื่องจำกมีหลี่เซิ่งขัดขวำงทำงไป กำรพุ่งชนบนวิถีโคจรที่ แน่นอนของเรือเปลี่ยวร ้ำงจึงชะลอควำมเร็วลงช ้ำๆ

กำยธรรมที่เทียบเคียงได้กับคำว่ำใหญ่โตมโหฬำรของหลี่เซิ่ง เมื่อเปรียบเทียบกับใต้หล้ำทั้งแห่งแล้วก็เหมือนอัตรำส่วนเปรียบเทียบ ระหว่ำงคนกับเรือหอเรือนลำหนึ่ง

้