บทที่ 1017.1 กวานเต๋าของใครเหมือนดอกบัวผลิบาน

ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นตลอดทาง ชิงหนีพาคนประหลาดสองคนที่ คล้ายเก็บมาได้จากข้างทางกลับไปถึงเมืองเล็กได้อย่างปลอดภัย บาง ทีในสายตาของคนนอกนี่อาจเป็ นสถานที่ที่สกปรกมีแต่ผีร ้าย แต่ใน สายตาของเด็กสาวกลับน่าใกล้ชิด รอกระทั่งกลับไปถึงเมืองเล็กเด็ก สาวร่างผอมบางก็มีท่าทางโล่งอกอย่างชัดเจน ฝี เท้าก็แผ่วเบาขึ้น หลายส่วน ก่อนหน้านี้นางติดตามเด็กหนุ่มสะพายกระบี่เดินอยู่ในป่า ร่างกายของชิงหนีดูแข็งขืนอย่างเห็นได้ชัดเส้นเอ็นหัวใจขึงเกร็งอยู่ ตลอดเวลา บางทีสาหรับเด็กสาวที่เติบโตมาที่นี่แล้ว เมืองเล็กที่ คุ้นเคยกับฟ้ าดินที่แปลกหน้าด้านนอกก็คือความต่างราวกลางวันกับ กลางคืน

นักพรตหนุ่มถาม “สหายน้อยชิงหนี เมืองเล็กแห่งนี้มีชื่อหรือไม่?

“เฟิงเล่อ”

“ในอดีตเคยเป็ นสถานที่ที่สานักการทหารใช ้ในการต่อสู้ทา สงคราม ทุกวันนี้กลายเป็ นที่รังเกียจของผู้คน”

นักพรตที่สวมกวานดอกบัวไว้บนศีรษะสวมชุดคลุมเต๋าผ้าฝ้ าย ตัวหนา เสื้อคลุมยาวถึงแค่เข่า รัดผ้าไว้ตรงน่องเล็ก คงเป็ นเพราะใน อาณาเขตของภูเขาเหอฮวานไม่มีถนนทางหลวงที่กว้างขวางให้เดิน บนผ้าที่ใช ้รัดขาของเขาจึงมีหนามติดเต็มไปหมด

เวลานี้สิ่งที่เด็กสาวกังวลยิ่งกว่าก็คือกลัวว่ารอกระทั่งกลับไปถึงที่ พักแล้วพี่หญิงโจวจะโมโห อย่าเห็นว่าพี่หญิงโจวอ่อนโยนเรียบร ้อย เวลาปกติพูดเสียงแผ่วเบา แต่อยู่ร่วมกันมานานหลายปี เด็กสาว สังเกตเห็นมานานแล้วว่าอันที่จริงพวกผู้ชายอย่างท่านลุงหลิวต่างก็ ให้ความเคารพยาเกรงต่อพี่หญิงโจวอย่างมาก

เดินอ้อมกันไปหลายตลบ ชิงหนีพานักพรตหนุ่มและเด็กหนุ่ม สะพายกระบี่เดินเข้าไปในตรอกที่มืดมิดแห่งหนึ่ง ระหว่างทางนาง บังเอิญหันกลับไปมองครั้งหนึ่งก็เห็นว่านักพรตผู้นั้นเหลียวซ ้ายแล ขวาอยู่ตลอด คิดว่าก าลังส ารวจเส้นทางอยู่หรือไร?

โจวชิวที่กางร่มสวมรองเท้าปักลายมาโผล่ตรงมุมเลี้ยวของตรอก สองตรอก นางขมวดคิ้วน้อยๆ “กลับมาทาไม?”

เด็กสาวผิวดาร่างผอมบางบิดชายเสื้อ เม้มปาก ตลอดทางมานี้ นางคิดหาข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นไว้หลายข้อ แต่พอได้เจอกับพี่หญิงโจว เด็กสาวกลับไม่ยินดีจะโกหก

โชคดีที่เด็กหนุ่มสะพายกระบี่ช่วยเปิดปากอธิบายแทนนาง “ก่อน หน้านี้ตอนอยู่ใต้ต้นไม้ นับตั้งแต่นาทีที่ข้ารับเงินมาก็ถือว่ารับงานคุ้ม กันครั้งนี้แล้ว เพียงแต่ไม่ได้บอกว่าจะออกเดินทางเมื่อไหร่ แม่นางโจว ข้ารับรองว่าจะพาชิงหนีออกไปจากอาณาเขตของภูเขาเหอฮวานให้ ได้อย่างปลอดภัย หากว่าแม่นางโจวไม่เชื่อ ข้าผู้แช่เฉินก็สามารถ สาบานไว้ตรงนี้ได้เลยว่าหากวันนี้ชิงหนีขนหายไปสักเส้นอยู่ในเมือง

เล็กแห่งนี้ นักพรตลู่ข้างกายข้าซึ่งบอกว่าตัวเองเป็ นสหายรักของข้า ก็จะตัดหัวสุนัขของตัวเองเพื่อขออภัยแม่นางโจว”

สีหน้าของนักพรตลู่เหลอหรา “หา?”

โจวชิวสะกดกลั้นไฟโทสะที่มีอยู่เต็มอก ถามว่า “ท่านผู้นี้คือ?”

นักพรตหนุ่มรีบหันหน้าไปทางอื่น กระแอมเบาๆ สองสามที่ให้ ลาคอชุ่มชื้น ก่อนจะคารวะตามขนบลัทธิเต๋า เอ่ยเสียงดังกังวานว่า “เสี่ยวเต้าแซ่ลู่ เชี่ยวชาญการทานายอักษรและเสี่ยงเซียมซีดูดวง เชี่ยวชาญการดูลายมือให้ผู้อื่นมากเป็ นพิเศษ ราคายุติธรรม ไม่ หลอกลวงเด็กสตรีและคนชรา หากไม่แม่นจะไม่ยอมรับเงินเด็ดขาด!”

ด้านหลังโจวชิวมีชายฉกรรจ์สวมเสื้อเกราะคนหนึ่งเดินออกมา ฝ่ ามือค้ายันด้ามดาบตรงเอว พอเขาเห็นภาพนี้ก็ตัดใจด่าเด็กโง่ผู้นั้น ไม่ลง แล้วก็ไม่สะดวกจะพูดอะไรออกมาต่อหน้าทุกคน ได้แต่ใช้เสียง ในใจบ่นว่า “โจวชิว ไหนเจ้าลองบอกมาสิว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่”

โจวชิวเองก็รู้สึกหัวโตเป็ นสองเท่า ใช้เสียงในใจเอ่ยว่า “ต้องโทษ ข้า หาคนผิดเสียแล้ว”

ชายฉกรรจ์ถาม “หากไม่ได้จริงๆ ข้าไปขอให้ตาเฒ่าชีช่วยดี ไหม?”

โจวชิวกล่าว “อีกเดี๋ยวข้าค่อยคุยกับพวกเขา”

ชายฉกรรจ์เอ่ยเตือน “อย่าให้เสียเวลานานเกินไปนัก”

โจวชิวลูบศีรษะของเด็กสาว “เวลาปกติก็เชื่อฟังดีอยู่หรอก ทาไม พอถึงเวลาส าคัญกลับท าตัวเหลวไหลเสียแล้วเล่า”

ชิงหนีเอ่ยเสียงเบา “บ้านอยู่ที่นี่ พวกพี่หญิงโจวและท่านลุงหลิว ต่างก็อยู่ที่นี่ ข้าตัดใจจากไปไม่ได้”

โจวชิวยิ้มขืนไร ้คาจะกล่าว พาพวกเขาไปที่เรือนหลังหนึ่งที่เรียบ ง่ายแต่สะอาดสะอ้านเด็กสาววางห่อสัมภาระลง ไปหยิบชามขาวจาก ในห้องครัวมาอย่างคุ้นเคย หยิบกระบวยน้าเต้าตักเหล้าหมักข้าว เหนียวจากในถังเหล้า คนทั้งสี่นั่งล้อมโต๊ะตัวเล็กในลานบ้าน ชิงหนี ยกชามเหล้ามาวางบนโต๊ะแล้วนางก็ไม่ได้นั่งลง แต่รินเหล้าข้าว เหนียวให้ตัวเองหนึ่งชามแล้วไปนั่งที่ธรณีประตูของห้องครัว

ชายฉกรรจ์พกดาบยิ้มเอ่ย “ข้าชื่อหลิวเถี่ย เชื่อว่าคุณชายเฉิน และนักพรตลู่ก็น่าจะดูออกว่าข้าไม่ใช่คนของโลกมนุษย์มานานแล้ว ทั้งสองท่านไม่ถือสาเรื่องนี้ ทั้งยังยินดีดื่มเหล้าร่วมโต๊ะ ข้าก็ขอดื่มคา ระท่านทั้งสองก่อน”

เด็กหนุ่มสะพายกระบี่กับนักพรตหนุ่มต่างก็ยกชามเหล้าขึ้น หลิวเถียดื่มหมดรวดเดียวโจวชิวไม่ดื่มเหล้าจึงผลักชามของตนไป ให้กับชายฉกรรจ์สวมเสื้อเกราะ

เฉินผิงอันถาม “พี่ใหญ่หลิวเป็ นคนที่ไหน? ฟังจากส าเนียงแล้ว ไม่เหมือนคนของแคว้นชิงซิ่งเลย”

หลิวเถี่ยกล่าว “มาจากทางเหนือ”

ลู่เฉินยิ้มถาม “ทางเหนือไหน ทางเหนือของลาน้าใหญ่?”

หลิวเถี่ยส่ายหน้า “นักพรตลู่พูดตลกแล้ว ทางเหนือของลาน้า ใหญ่ก็คือราชวงศ์ต้าหลีแล้ว”

ลู่เฉินเอ่ยชื่นชม “บางทีขอบเขตของเสี่ยวเต้าอาจจะไม่สูง แต่ สายตาในการมองคนกลับแม่นย าอย่างมาก แค่มองพี่หลิวก็รู ้แล้วว่า เป็ นแม่ทัพผู้กล้าบนสนามรบที่มากไปด้วยพละก าลัง เคยท างานใน กองทัพที่งานยุ่งวุ่นวาย (หรงหม่าคงฮู) เคยเป็ นขุนนางใหญ่มาก่อน”

หลิวเถี่ยอึ้งตะลึง โจวชิวมีสีหน้าเป็ นปกติ

เด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าประตูถามอย่างสงสัย “ไม่ใช่ต้องพูดว่าหรง หม่าคงจ่งหรือ?”

นักพรตที่เอ้อระเหยลอยชายผู้นี้คือซิ่วไฉที่ชอบใช ้คาผิดไม่มี ความรู้หรือ?

เด็กหนุ่มสะพายกระบี่ยิ้มบางๆ “คงจะอ่านเป็ นตัวอักษรที่ยืมเสียง กันมาใช ้กระมัง?”

ลู่เฉินไม่รู ้สึกลาบากใจแม้แต่น้อย ใช ้นิ้วโป้ งเช็ดมุมปาก “ตอนนี้ ที่ใหญ่หลิวประสบความสาเร็จอยู่ที่จวนซานจวินแห่งใด? เสี่ยวเต้าได้ ยินมาว่าภูเขาจุ้ยยวนและภูเขาอูเถิงต่างก็สร ้างกองทัพขึ้นมา มีกอง กาลังทหารที่แข็งแกร่ง ด้วยความสามารถของพี่ใหญ่หลิว ไม่คว้า ต าแหน่งผู้บัญชาการมาเป็ นก็ต้องเป็ นเพราะดวงตาของผู้ดูแลสอง จวนไปงอกอยู่บนกันหมดแล้ว”

หลิวเถี่ยหัวเราะ “มิอาจปืนป่ าย ไม่พูดเรื่องที่ทาลายบรรยากาศ พวกนี้แล้ว ข้ายังมีธุระไม่สะดวกจะอยู่นาน”

ดื่มเหล้าไปสองชาม หลิวเถี่ยก็ขอตัวลาจากไป โจวชิวลุกขึ้นยืน ส่ง ออกจากประตูไปถึงในตรอกแล้วต่างคนก็ต่างยกยิ้มจืดเขื่อนให้ กัน เดิมนึกว่านักพรตผู้นั้นเป็ นยอดฝีมือ หากเขามีตบะเป็ นขอบเขต ถ้าสถิตซึ่งสูสีกับเฉินเหรินที่เป็ นผู้ฝึกยุทธขอบเขตสี่ ผู้ฝึกลมปราณ คนหนึ่งกับผู้ฝึกยุทธเต็มตัวคนหนึ่งคุ้มกันชิงหนีส่งออกไปจากที่แห่ง นี้ก็จะมีความมั่นใจมากขึ้นคิดไม่ถึงว่านักพรตผู้นี้พอมาถึงเมืองเล็ก ลมหายใจกลับติดขัด ลมปราณขุ่นมัวระหว่างที่หายใจค่อนข้างจะ รุนแรง เห็นได้ชัดว่ายังมิอาจปรับตัวเข้ากับลมปราณดุร ้ายอึมครึม ของที่แห่งนี้ได้ ต้องไม่ใช่ผู้ฝึกตนห้าขอบเขตกลางอย่างแน่นอน

ตอนที่โจวชิวมีชีวิตอยู่เคยเป็ นสายลับ แล้วก็เป็ นผู้ฝึกตนติดตาม กองทัพคนหนึ่ง ดังนั้นกลุ่มทหารม้าสิบกว่านายอย่างพวกหลิวเถี่ย ไม่ว่าจะตอนที่ยังมีชีวิตอยู่หรือตอนที่ตายไปแล้วก็ช่าง ล้วนเคารพนับ ถือโจวชิวอย่างมาก

ความคิดเห็น