บทที่ 1021.1 เพียงแค่มองก็รู ้ว่ามรรคาอยู่ที่ใด

ลู่เฉินช่วยคนดูลายมือพลางใช ้เสียงในใจยิ้มถามไปด้วย “ก่อน หน้านี้อยู่ที่นอกฟ้ าได้เจอกับศิษย์พี่ เกี่ยวกับเรื่องที่ส่งต่อ “มหัศจรรย์ ที่แท้จริงตาราสีชาด” เล่มนั้น ได้คุยกับศิษย์พี่แล้วกระมัง? หากเจรจา กันได้ส าเร็จแล้ว ข้าจะได้ไม่ต้องช่วยน าความไปบอก”

เฉินผิงอันคืบเนื้อตุ๋นหน้อไม้ดองขึ้นมาคาใหญ่ พยักหน้าเอ่ย “เคยคุยแล้ว คราวหน้าที่ข้าไปใบถงทวีปจะน าไปมอบให้กับภูเขาไท่ ผิง”

“มหัศจรรย์ที่แท้จริงตาราสีชาด” เล่มนั้น นอกจากยันต์ทั้งหลาย ที่บันทึกเอาไว้จะเป็ นยันต์ต้นฉบับแล้ว ชุยตงซานยังเคยแพร่งพราย ความลับให้อาจารย์รู ้ว่า อันที่จริงหน้าหนังสือของตาราเล่มนั้นทามา จากกระดาษยันต์ที่ยอดเยี่ยมที่สุด

นอกจากนี้คาวิจารณ์และให้เชิงอรรถที่หลี่ซีเซิ่งเขียนไว้ในตารา ด้วยตัวเอง ตัวอักษรหนึ่งพันสองร ้อยกว่าตัว หากเอามา “หลอม ตัวอักษร” ก็มากพอจะประคับประคองให้ท างานพิธีใหญ่หลัวเทียน ที่ตั้งบูชาองค์เทพของลัทธิเต๋ามากถึงหนึ่งพันสองร ้อยองค์ได้เลย ไม่ ว่าจะเป็ นภูเขาลั่วพั่วที่เป็ นสานักเบื้องบน หรือสานักกระบี่ชิงผิงที่เอา มาท าเป็ นค่ายกลใหญ่พิทักษ์ภูเขาก็มากพอเหลือแหล่ ส าหรับใน สายตาของผู้ฝึกตนบนยอดเขาแล้ว ไม่กล้าพูดว่าน่าตะลึงพรึงเพริด

ถึงเพียงใด แต่อย่างน้อยก็คู่ควรกับสองค าว่า “ไม่ธรรมดา” ได้แล้ว แต่เฉินผิงอันย่อมมีแผนการของตัวเอง คราวหน้าที่ภูเขาไท่ผิงจัดงาน พิธีอย่างเป็ นทางการ เขาก็เตรียมจะเอาตาราเล่มนี้และค่ายกลใหญ่ พิทักษ์ภูเขาไปมอบเป็ นของขวัญร่วมแสดงความยินดี มอบให้กับ หวงถิง เรื่องดีมาเป็ นคู่ ก็ถือว่าได้ชดใช ้น้าใจคืนให้กับเทียนจวินผู้ เฒ่าที่ปีนั้นมอบภาพกระดาษค่ายกลภูเขาไท่ผิงมาให้

เพราะถึงอย่างไรระบบควันธูปของภูเขาไท่ผิงใบถงทวีปก็มาจาก สายของเจ้าลัทธิใหญ่โค่วหมิงแห่งป๋ ายอวี้จิง

ลู่เฉินหันหน้ามาถาม “แม่นางเผย ขอถามอะไรเจ้าหน่อย เด็ก สองคนนั้นตอนนี้ถือเป็ นลูกศิษย์และอาจารย์กับศิษย์พี่ใหญ่ของข้า อย่างชัดเจนหรือยัง?”

ก่อนหน้านี้เผยเฉียนแค่บอกว่าหลี่ซีเซิ่งจะพาพวกเขาไปฝึกตน อยู่ข้างกาย พวกเขาจะรักษาระบบสืบทอดเดิมหรือเปลี่ยนสายสืบ ทอดใหม่ก็มีเรื่องที่ต้องพิถีพิถันอย่างมากแล้ว

ภูเขาซู่หนีทางทิศใต้ของใบถงทวีป เหมียวเจี้ยและเหอโจวที่เป็ น ผู้ฝึกตนท าเนียบ คนหนึ่งเพิ่งจะเลื่อนเป็ นขอบเขตถ้าสถิต กลายเป็ น นักวาดขนคิ้ว อีกคนหนึ่งเพิ่งจะเป็ นผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตสี่ อาศัยแค่ วิชาอภินิหารแห่งชะตาชีวิตของกระบี่บินเล่มหนึ่งก็สามารถกักตัว พวกจงขุยสี่คนไว้ได้พักหนึ่ง เรื่องนี้หากแพร่ออกไปคงไม่มีใครกล้า เชื่อ จงขุยคือใคร? พูดถึงแค่เผยเฉียน นางคือผู้ฝึ กยุทธขอบเขต ปลายทางเชียวนะ! แล้วนับประสาอะไรกับที่ยังมีอวี่จิ่นผีเซียนที่เพิ่ง

ขอบเขตถดถอยจากบินทะยานมาได้ไม่นาน แน่นอนว่าสู่เฉินมั่นใจ อย่างยิ่งว่า กักตัวพวกเขาได้ไม่ใช่เรื่องโกหก หากผู้ฝึกตนสองคนนั้น มีเจตนาร ้ายเกิดใจคิดสังหารจริงๆ การลงมือของพวกเขาหลังจากนั้น พูดถึงแค่ปณิธานหมัดขอบเขตปลายทางของเผยเฉียนที่เหมือนมี องค์เทพคอยปกป้ อง ด้วยเรือนกายที่อ่อนแอของผู้ฝึกตนสองคนนั้น แค่พกพาจิตสังหารขยับเข้าใกล้เผยเฉียนก็ต้องตายแน่นอน

ไม่ว่าจะอย่างไร สาหรับศิษย์น้องชายศิษย์พี่หญิงที่มาจากพรรค เล็กคู่นี้แล้วก็ถือเป็ นวาสนาที่ดี รอดพ้นจากหายนะใหญ่มาได้โดยที่ ไม่ตายย่อมต้องมีโชคดีรออยู่ สอดคล้องกับคาพูดเก่าแก่ที่บอกว่า ธรรมะหากมีวาสนาย่อมได้พานพบ ป่ วยไข้หากยังไม่ถึงคราวตาย ย่อมได้เจอหมอรักษา

ข้างกายหลี่ซีเซิ่งยังมีเด็กรับใช ้ “คนกระเบื้อง” ที่มีชื่อว่าชุยซื่อ ติดตามอยู่ด้วย ฝ่ ายหลังเป็ นเพราะรู ้ถึงความทุกข์ความกลัดกลุ้มแล้ว จึงไม่กลุ้มมากถึงเพียงนั้นอีกแล้ว

เผยเฉียนหยุดขยับตะเกียบ ส่ายหน้ากล่าว “ดูเหมือนว่าพวกเขา จะไม่ได้กราบอาจารย์หลี่เป็ นอาจารย์อย่างเป็ นทางการ อย่างน้อย ที่สุดตอนนี้ก็เป็ นเช่นนี้ ส่วนจะมีการวางแผนระยะยาวอะไรหรือไม่ ข้า ก็ไม่รู ้”

ลู่เฉินพยักหน้า “ขอบคุณแม่นางเผย”

เผยเฉียนกล่าว “เจ้าลัทธิลู่เกรงใจกันเกินไปแล้ว ผู้อาวุโสเป็ นคน สนิทคุ้นเคยกับอาจารย์พ่อของข้า มีค าถามอะไร หากผู้เยาว์รู ้ต้อง ตอบทุกอย่างไม่มีกักเก็บไว้แน่นอน”

ลู่เฉินยิ้มแหย ยิ่งเผยเฉียนรู ้มารยาทรู ้กฎระเบียบเช่นนี้ เจ้าลัทธิลู่ ก็ยิ่งใจฝ่อกลัดกลุ้ม

คนสนิทคุ้นเคย คากล่าวนี้ค่อนข้างลุ่มลึกแล้ว พวกหลิวเสี้ยนห ยาง ต่งสุ่ยจิ่งคือคนสนิทคุ้นเคยกับอาจารย์พ่อของเจ้า แล้วคนอย่าง หม่าขู่เสวียนแห่งตรอกซิ่งฮวาล่ะ ใช่คนสนิทคุ้นเคยของเฉินผิงอัน ด้วยหรือไม่?

เพียงแต่ว่าตอนนี้ในมือของลู่เฉินมีรายชื่ออยู่ฉบับหนึ่ง ชื่อ ด้านบนนั้นล้วนเป็ นของผู้ฝึกตนที่ในอนาคตอาจจะติดตามเฉินผิงอัน ไปเป็ นแขกที่ป๋ ายอวี้จิง

ล าพังแค่ภูเขาลั่วพั่วก็มีชุยตงซาน อาจารย์เสี่ยวโม่ที่ชื่อจริงของ เผ่าปี ศาจคือ “จือจู” ป๋ ายจิ่งที่ค่อนข้างมีหวังจะผสานมรรคากับ ขอบเขตสิบสี่ได้ เทวบุตรมารนอกโลกที่มาจากตาหนักสู้ยฉู เคยเป็ น คนรักของอู๋ซวงเจี้ยง หมื่อวี้ผู้ฝึกกระบี่ที่เลื่อนเป็ นขอบเขตเซียนเหริน แล้ว….ในบรรดาสหายก็ยังมีหลิวเสี้ยนหยางแห่งสานักกระบี่หลง เฉวียน หลิวจิ่งหลงแห่งสานักกระบี่ไท่ฮุย ฯลฯ…..หากยังรวมเผย เฉียนไปด้วยล่ะก็ เรื่องราวในใต้หล้าเมื่อมี “บทนา” แล้วก็ต้องมี เนื้อหาหลักตามมา มีเผยเฉียนแล้วก็หมายความว่าในส่วนของผู้ฝึก ยุทธเต็มตัวนี้ จานวนก็จะเพิ่มตามมาด้วย และผู้ฝึ กยุทธทุกคนที่มี

คุณสมบัติจะติดตามเฉินผิงอันไปถามมรรคากับป๋ ายอวี้จิง แค่ ขอบเขตเก้าก็ยังไม่มากพอด้วยซ้า ไม่ใช่ว่าต้องเริ่มที่ขอบเขต ปลายทางหรอกหรือ?

ในความเห็นของลู่เฉิน ไม่พูดถึงผลสาเร็จในท้ายที่สุดบนวิถีวร ยุทธว่าสูงหรือต่า พูดถึงแค่คุณสมบัติในการฝึกวรยุทธว่าดีหรือไม่ดี หลินเจียงเซียนแห่งภูเขาอูซานของใต้หล้ามืดสลัว ซินขู่แห่งยอดเขา รุ่นเยว่ และยังมีเฉาสือ เผยเฉียนคนที่อยู่ในเส้นแนวหน้ามีเกินหนึ่งมือ นับเข้าไปแล้ว

นอกจากนี้แล้วกลุ่มของปรมาจารย์อย่างพวกเฉินผิงอัน ป๋ ายโอ่ว ราชครูหญิงแห่งราชวงศ์ชิงซาน อันที่จริงยังด้อยกว่าพวกเขาอยู่ เล็กน้อย

เฉินผิงอันทาเป็ นว่าสัมผัสไม่ได้ถึงคลื่นใต้น้าระหว่างเผยเฉียน กับลู่เฉิน เขาเอ่ยถามว่า “ทางฝั่งของใต้หล้ามืดสลัว สถานที่ที่ คล้ายคลึงกับภูเขาเหอฮวานมีเยอะหรือไม่?”

ลู่เฉินพยักหน้า “มากมายดารดาษ เยอะกว่าไพศาลมากนัก สาย แห่งการล้อมภูเขาของงูและเจียว คือวิถีทางแห่งการฝึกตนที่พบเห็น ได้ค่อนข้างบ่อยในใต้หล้ามืดสลัว กลับเป็ นการเดินลงน้าที่มีน้อย”

้

ความคิดเห็น