บทที่ 1021.5 เพียงแค่มองก็รู้ว่ามรรคาอยู่ที่ใด

บทที่ 1021.5 เพียงแค่มองก็รู ้ว่ามรรคาอยู่ที่ใด

ทางฝั่งของกรมกลาโหมมีความเห็นต่างอย่างยิ่งสาหรับการส่ง กาลังทหารในครั้งนี้พวกเขาเป็ นฝ่ ายละทิ้งภูเขาเหอฮวาน ต่างก็ไม่ เห็นด้วย

รองเจ้ากรมกลาโหมเขียนประโยคหนึ่งไว้บนฎีกาบอกว่าได้ ครอบครองพื้นที่หนึ่งชุ่นก็คือราชาของพื้นที่หนึ่งชุ่น ได้ครอบครอง พื้นที่หนึ่งฉื่อก็คือราชาของพื้นที่หนึ่งฉื่อ

“ค าพังเพยบอกไว้ว่าแม้ครอบครัวจะมีคนมากมาย แต่การ จัดการอยู่ที่คนคนเดียวหลักการเหตุผลข้อนี้ ความยากและความง่าย ในเรื่องนี้ เจ้าควรจะเข้าใจเสียแต่เนิ่นๆ”

ฮ่องเต้กระแอมสองสามที ก่อนจะยกหลังมือขึ้นปิดปาก เงียบไป พักใหญ่ รอกระทั่งลมหายใจสงบแล้วถึงได้หยิบฎีกาฉบับหนึ่งบนโต๊ะ ขึ้นมา เงยหน้าเอ่ยว่า “หวังว่าในอนาคตจะมีวันหนึ่งที่ลมปราณแห่ง ฟ้ าดินสะอาดบริสุทธิ์ คนมีความสามารถได้ในสิ่งที่ปรารถนาได้ด้วย มือของเจ้า”

ยอดเขาโพโม่

พวกโจวชิวกับหลิวเถี่ยออกไปจากเมืองเพิ่งเล่ออย่างเงียบเชียบ มารอฟังข่าวอยู่ที่นี่

นางมองก้อนหินทั้งหลายที่อยู่บนพื้น ยิ่งมองก็ยิ่งรู ้สึกว่าไม่ เหมือนก้อนหินปกติทั่วไปยอดฝี มือผู้บรรลุมรรคาบนภูเขามีวิชา อภินิหารที่สามารถขยุ้มดินให้กลายเป็ นภูเขา แล้วก็มีเวทคาถาโยน หินจัดวางค่ายกลเช่นกัน

มีคนหดย่อพื้นที่มาโผล่บนยอดเขา

กลุ่มของพวกโจวชิวโล่งอก คืออาจารย์เฉินที่ถอนเวทอา พรางตาออกแล้ว

เฉินผิงอันที่เดินทางมาจากสถานที่ที่อยู่ห่างไกลมากไม่ได้ อธิบายอะไร เพียงแค่ยิ้มเอ่ย ว่า “เจอกันอีกแล้วนะ”

เฉินผิงอันไม่ได้ปิดบังลู่เฉิน เขามีร่างแยกอยู่สองร่างจริงๆ รับ หน้าที่เป็ นดาวอาพรางสองดวงที่คอยช่วยประคับประคองค่ายกลเป่ย โต้วเจ็ดดารา คอยให้ความช่วยเหลืออยู่ด้านข้างอย่างลับๆ ต่อให้เจอ กับหายนะเป็ นตายที่พบเจอหน้าศัตรูแล้วต้องตัดสินสูงต่าในทันที ช่วยเหลือไม่ทันกาลจนเกิดเรื่องไม่คาดฝันกับร่างแยกบางร่าง ยันต์ สองแผ่นนี้ก็จะเข้ามาเสริมตาแหน่งที่ว่างได้

ร่างแยกสองร่างนี้ เฉินผิงอันล้วนใช ้โฉมหน้าดั้งเดิม เพียงแต่ว่า แต่งกายไม่เหมือนกันเวลานี้เฉินผิงอันที่อยู่บนยอดเขาควรค่าแก่คา ว่ามาดแห่งแห่งเซียนอย่างยิ่ง สวมกวานสีทองบนศีรษะ สวมชุดคลุม อาคมผ้าโปร่งสีเขียว ในมือถือหลิงจือหยก สวมรองเท้าลายเมฆ

ไม่ใช่ว่า ‘เฉินผิงอัน” จงใจโอ้อวดทรัพย์สมบัติของตัวเอง แต่เมื่อ ทาเช่นนี้ หากเขาต้องการจะอ าพรางตัวก็จะสามารถอ าพรางเรือน กายและลมปราณได้ทันที ท าให้ผู้ฝึ กตนก่อก าเนิดยากจะตามจับ ร่องรอยได้

นอกจากนี้ก็คือหากเจอกับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่า สู้ไม่ได้ ก็จะเผ่น หนีได้เร็วเหมือนกัน

ก่อนหน้านี้ได้เจอกับ “อิ่นกวานหนุ่ม” ที่มีรูปโฉมเป็ นเด็กหนุ่ม ถึงอย่างไรก็ยังรู ้สึกตะขิดตะขวงแปลกๆ แม้จะบอกว่าผู้ฝึกปราณบน ภูเขาที่มีศาสตร ์คงความเยาว์มีอยู่มากมายไกลตัวหน่อยก็บรรพจารย์ ศาลลมหิมะที่เป็ นยอดฝีมือผู้บรรลุมรรคาที่แก่แล้วแต่รูปโฉมกลับ คืน ไปเป็ นเด็ก ใกล้หน่อยก็คือเจินเหรินผู้พิทักษ์แคว้นแห่งแคว้นชิงซิ่ง และยังมีอาจารย์เฉินที่อยู่ตรงหน้านี้ซึ่งทาให้พวกโจวชิว หลิวเถี่ยรู ้สึก ชินตามากกว่า

เฉินผิงอันถาม “แม่นางโจว หลิวเปียวจ่าง พวกเจ้าคิดว่าจ้าวฝู หยางวางตัวอยู่ใน สังคมอย่างไร?”

แม้หลิวเถี่ยจะสงสัยว่าทาไมอิ่นกวานหนุ่มถึงถามเช่นนี้ แต่ กระนั้นก็ไม่ได้คิดมาก แค่ตอบไปตามจิตใต้ส านึกว่า “ภูเขาเหอฮวาน แห่งนี้ซุกซ่อนความสกปรกโสมม คือสถานที่สกปรกน่ารังเกียจ หาก ไม่มีสองภูเขาอย่างจุ้ยยวนและอูเถิงที่รวมกันเป็ นภูเขาเหอฮวาน พื้นที่พันลี้รอบด้านนี้ก็มิอาจรวบรวมภูตผีและสิ่งศักดิ์สิทธิ์เถื่อนไว้ได้ มากมายขนาดนี้ จ้าวฝูหยางต้องเป็ นตัวการร ้ายอย่างแน่นอน เพียง

แต่…ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาคือคนเก่งคนหนึ่ง พูดถึงแค่หัวของกู้เฟิ่ งที่ ตอนนี้หล่นลงพื้นแล้ว ก่อนหน้านี้จ้าวฝูหยางให้อวี๋โหยวอี๋โยนไปไว้ ในลานบ้านของเมืองเล็ก เขายังรับปากด้วยว่าหลี่ถิงที่อยู่ศาลภูเขาอู เถิงจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน”

เฉินผิงอันหัวเราะ ไม่ยอมรับและไม่ปฏิเสธ เพียงแค่ขยับเคลื่อน สายตามองไปทางโจวชิว รอค าตอบจากนาง

โจวชิวตั้งใจใคร่ครวญคาพูดอยู่พักหนึ่ง ก่อนเอ่ยเนิบช ้าว่า “ไม่ ถือว่าเป็ นคนดีอะไรแต่ก็มิอาจพูดได้ว่าจ้าวฝูหยางคือพวกคนที่ชั่ว ร ้ายสุดโต่ง”

เฉินผิงอันยิ้มถาม “ความหมายของแม่นางโจวคือจะบอกว่าจ้าว ฝูหยางยังไม่ชั่วช ้าถึงขั้นที่ใครเห็นก็อยากฆ่าทิ้งหรือ?”

โจวชิวพลันไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไรดี

เฉินผิงอันจึงเอ่ยต่ออีกว่า “หากข้าบอกว่าคืนนี้ภูเขาเหอฮวาน จัดงานเลี้ยงรับรองภูตจากจวนเซียนแห่งต่างๆ เพราะจ้าวฝูหยางคิด จะรวบแหกาจัดแขกทุกคนก่อนที่สกุลหลิ่วแคว้นชิงซิ่งและสกุลจาง เขตเทียนเฉาจะมาล้อมปราบปรามล่ะ?”

โจวชิวและหลิวเถี่ย รวมไปถึงวิญญาณวีรบุรุษหน่วยลาดตระเวน กลุ่มใหญ่ต่างก็หันมามองหน้ากันเอง

คนชั่วก็มีคนชั่วคอยจัดการ? ใช ้วิธีการของคนผู้นั้นมาทาลาย ตัวเขาเอง?

ผู้ฝึกตนอิสระ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ทาได้จริงๆ

เฉินผิงอันถามอีกว่า “หากเปลี่ยนคากล่าวเสียใหม่ สมมติว่าเรื่อง นี้มีผลลัพธ ์แบบเดียวกัน แต่เปลี่ยนจ้าวฝูหยางมาเป็ นเฉิงเฉียนที่เป็ น คนลงมือ พวกเจ้าคิดว่าอย่างไร?”

โจวชิวส่ายหน้า หลิวเถี่ยก็เกาหัว

เฉินผิงอันยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “แต่ละคนต่างก็มีหน้าที่ของตัวเอง ข้า ก็แค่ถามไปอย่างนั้นเอง พวกเจ้าไม่ต้องคิดเป็ นจริงเป็ นจัง”

หลิวเถี่ยพยักหน้า เห็นด้วยอย่างยิ่ง

เรื่องที่วกวนอ้อมค้อมพวกนี้ เขาที่เป็ นผู้ฝึกยุทธหยาบกระด้าง ถึงอย่างไรก็ไม่มีทางเข้าใจได้ จึงไม่คิดจะเปลืองสมองขบคิด

เฉินผิงอันคือใต้เท้าอิ่นกวานที่มีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั้งใต้หล้า เจ้า เป็ นคนคิดพิจารณาเรื่องพวกนี้ คิดดูแล้วก็ต้องดีกว่าอยู่แล้ว

แต่ละคนต่างมีหน้าที่ของตัวเอง คากล่าวนี้พูดได้ถูกต้องอย่างยิ่ง ถึงอย่างไรก็เป็ นบัณฑิต พูดจาไม่คลุมเครือวกวน

โจวชิวรู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง เจ้าโง่หรือไร

แล้วหลิวเถี่ยก็โดนนางใช ้ศอกถองไปหนึ่งที

เฉินผิงอันหยิบยันต์ออกมาหนึ่งปี ก “ที่ข้ายังมียันต์เหลืออีก บางส่วน ถือเป็ นสายแยกของยันต์เทพเดินทางบนภูเขา สามารถช่วย ให้ทุกท่านเดินทางตอนกลางวันได้ และยังรับประกันได้ว่าจะคง

สติปัญญาเอาไว้ไม่ให้สลายไปไหน สามารถหวนกลับบ้านเกิดที่ต้า หลีได้อย่างปลอดภัย พวกเจ้าเดินทางไปเยือนชานเมืองหลวงของต้า หลีต้องใช ้ยันต์สามแผ่น เพื่อป้ องกันเรื่องไม่คาดฝันข้าจึงวาดยันต์ เพิ่มอีกเล็กน้อย ให้ถือไว้คนละห้าแผ่น ถือเสียว่าเป็ นการป้ องกันไว้ ก่อน”

โจวชิวมีจิตใจละเอียดรอบคอบ นางลองค านวณระยะทางต่อจาก นี้คร่าวๆ แล้วเอ่ยว่า “อาจารย์เฉิน พวกเราแค่ต้องเดินไปให้ถึงลาน้า ใหญ่ก็จะปลอดภัยดีแล้ว ดังนั้นไม่ต้องถึงคนละห้าแผ่นหรอก อย่าง มากสองแผ่นก็พอแล้ว”

ขอแค่ไปถึงชายแดนของต้าหลีก็ย่อมมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขา สายน้าและเหล่าขุนนางในราชส านักของโลกมืดอย่างพวกขุนนาง บุ๋นบู๊ เทพอภิบาลเมืองจากแต่ละฝ่ ายมาคอยรับตัวพาพวกเขากลับ บ้านเกิด

ในเมื่อความปรารถนาของที่นี่สาเร็จลุล่วงด้วยดีแล้ว เทพภูเขาห ลี่ถิงและผู้ฝึกกระบี่เผ่าปีศาจกู้เฟิ่งต่างก็ถูกตัดหัว อันที่จริงขอแค่มี ยันต์พอให้พวกเขาประคองสติปัญญาที่แท้จริงเสี้ยวหนึ่งเอาไว้ได้ ไม่ ถึงขั้นกลายเป็ นผีร ้ายที่สูญเสียจิตสานึกหรือถูกพายุลมกรดของฟ้ า ดินพัดเป่าจิตวิญญาณที่เหลืออยู่จนแหลกสลาย ถ้าอย่างนั้นพวกเขา ก็สามารถเปิ ดเผยสถานะของตัวเองระหว่างทาง ในชายแดนของ แคว้นมากมายทางทิศใต้ของภาคกลางแจกันสมบัติทวีป จะยังมีใครที่ กล้าขัดขวางการข้ามแดนขึ้นเหนือของพวกเขาอีก?

เฉินผิงอันส่ายหน้ายิ้มเอ่ย “เชื่อข้าเถอะ ไม่ต้องเกรงใจ ไม่ว่าเรื่อง อะไรก็ควรเว้นที่ว่างเหลือไว้บ้าง จะคิดเป็ นขั้นเป็ นตอนร ้อยเรียงต่อกัน เกินไปนักไม่ได้ หากยันต์เหลือ ระหว่างที่พวกเจ้ากลับบ้านเกิดก็จะ ได้ไม่ต้องรีบร ้อนเดินทาง เดินให้ช ้าหน่อยได้ ชมทัศนียภาพของโลก ที่สงบสุขระหว่างทางไปให้มาก”

ยันต์นี้มีชื่อว่ายันต์ร่างจริงเทพท่องทิวาราตรี ระดับขั้นสูงมาก ถูก บันทึกไว้ในหน้าหลังๆ ของ “มหัศจรรย์ที่แท้จริงตาราสีชาด’ หาย สาบสูญจากใต้หล้าไพศาลไปนานแล้ว เป็ นทั้งยันต์ใหญ่ แล้วก็เป็ น ยันต์ “เก่า” แผ่นหนึ่งด้วย

ครั้งแรกสุดที่เฉินผิงอันได้เห็นยันต์นี้ของจริงก็ตอนที่ได้มาจาก มือของหลี่เป่าเงิน เป็ นยันต์กระดาษสีทอง ด้านหน้าและด้านหลังล้วน วาดตัวอักษรสีแดง ตรงกลางของยันต์วาดเป็ นวงกลม หน้าหลังจึง เหมือนมีดวงตะวันจันทราสองดวง แต่ละดวงมีแม่ทัพเทพสวมเสื้อ เกราะสีดากับเสื้อเกราะสีขาว

แก่นแท้อันมหัศจรรย์ของยันต์นี้อยู่ที่สองคาว่า “ร่างจริง” ตาม คาอธิบายที่หลี่ซีเซิ่งเขียนเอาไว้ มันสามารถเชื่อมโยงกับร่างเดิมของ เทพท่องทิวาราตรีได้

ประสิทธิผลคล้ายคลึงกับค าว่า “ส่งตรงถึงโอรสสวรรค์” ในวงการ ขุนนาง หรือก็คือการถวายฎีกาลับของขุนนางในท้องถิ่นจะสามารถ ส่งตรงไปวางบนโต๊ะทรงพระอักษรของฮ่องเต้ได้เลย

วิธีการอัญเชิญเทพ สั่งการเทพของพรรคยันต์ทั่วไปของลัทธิ เต๋า ต่อให้ระดับยันต์ของเจ้าจะสูงแค่ไหนก็ไม่มีทางได้ประสิทธิภาพที่ ยอดเยี่ยมเช่นนี้แน่นอน