บทที่ 1024.3 วัยเด็กคือลิ่มที่ปักหมุด

บนเส้นทางภูเขา ฝีเท้าของเณรน้อยดีมาก เดินขึ้นเขามาหลายลี้ แล้วลมหายใจก็ยังมั่นคง เขาถามชวนคุยว่า “อาจารย์เฉิน อะไรที่ เรียกว่าฝึกจิตใจให้สงบเป็ นกลาง”

ภิกษุของในวัดที่เดินลาดตระเวนภูเขาต่างก็พูดกันว่าในภูเขามี ซานจวินที่เรียกตัวเองว่าต้าฉง ฟันสูงเกินกว่าตัวคน ตัวก็ใหญ่ดั่งวัว เหมือนจะมีสติปัญญาจึงไม่เคยท าร ้ายคน

ลูกศิษย์ลัทธิขงจื๊อยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “ยามที่ตักข้าวก็ตักข้าว ยาม ที่กินข้าวก็กินข้าวท่องคัมภีร ์ก็ท่องคัมภีร ์ ยามเคาะระฆังก็เคาะระฆัง ยามนอนก็นอน”

“อาจารย์เฉิน หลักการเหตุผลพวกนี้ ในตารามีบอกไว้ตั้งนาน แล้ว ท่านเจ้าอาวาสก็บอกกับพวกเราเหมือนกัน”

“ถ้าอย่างนั้นก็จะยกตัวอย่างของข้าเองก็แล้วกัน ยามที่ข้าพูดคุย กับเจ้าก็มีสภาพจิตใจเหมือนยามที่พูดคุยกับผู้อาวุโสอย่างพวกป๋ าย เหย่ ฝูลู่อวี๋เสวียน นี่เรียกว่าจิตใจสงบเป็ นกลาง แต่ว่าก็ท าได้ยากมาก หลายปีมานี้ข้าคอยขบคิดทบทวนปัญหาข้อนี้อยู่ตลอดเวลา”

“พวกเขาคือใคร บุคคลยิ่งใหญ่หรือ?”

“คือบุคคลยิ่งใหญ่ที่ร ้ายกาจอย่างยิ่ง คือวีรบุรุษวิญญูชนที่คู่ควร แก่การเคารพยกย่อง”

เณรน้อยลูบหัวที่โล้นโล่ง “เข้าใจแล้ว ไม่ว่าอาจารย์เฉินจะมี หรือไม่มีเงิน ข้าก็ยังเคารพนับถือท่านเหมือนเดิม”

ปัญญาชนยิ้มอย่างชอบใจ “ดีมาก นี่เรียกว่ามีรากฐาน สติปัญญา”

เณรน้อยกล่าวอย่างเขินอาย “หากอย่างข้านี่เรียกว่ามีรากฐาน สติปัญญา ถ้าอย่างนั้นรากฐานสติปัญญาก็ไร ้ค่าเกินไปแล้ว”

ปัญญาชนยิ้มกล่าว “รากฐานสติปัญญาของมนุษย์ก็เหมือน อากาศในฟ้ าดินที่เจ้าเคยสูดเข้าไป มีค่าหรือไม่มีค่า อยู่ที่ว่าเจ้าจะ มองอย่างไร”

เณรน้อยลังเลไปชั่วครู่ ก่อนเอ่ยว่า “อาจารย์เฉิน ข้าขอร ้องอะไร ท่านสักเรื่องได้ไหม

อาจารย์เฉินวางมาดใหญ่โตอย่างมาก ยามคัดคัมภีร ์ก็คัด ตัวอักษรแบบบรรจงขนาดที่ลายมือสวยมาก ภิกษุในวัดมาขอให้เขา เขียนอักษรหน้าพัดหรือกลอนคู่ให้ล้วนถูกปฎิเสธไปอย่างละมุน ละม่อม

ดูเหมือนปัญญาชนจะเดาความคิดของเณรน้อยออก จึงส่าย หน้ายิ้มกล่าว “เรื่องนี้อย่าพูดเลย”

เณรน้อยถอนหายใจ

ครั้งนี้พวกเขาไม่ได้ไปที่วัดเล็ก แต่ตรงไปที่ศาลาริมหน้าผารวม เซียนโดยตรง มองกลุ่มเมฆกันไปพักหนึ่ง ลูกศิษย์ลัทธิขงจื๊อก็ตั้งท่า เอามือซ ้ายก าเป็ นหมัดวางไว้ข้างเอวอีกครั้ง ส่วนคาถาที่เขาท่องก็คือ คาถาผู่เสียนจินกังของสานักมี่จง ปฏิบัติตามพิธีการด้วยการนิมิต ภาพตรงหน้าให้เป็ นบัลลังก ์ธรรมดวงจันทร ์ล้อมรอบด้วยดอกบัวขาว อยู่ในทะเลเมฆ

มีคนแปลกหน้ามาที่ศาลา เณรน้อยรีบก้มหัวพนมมือไหว้

มองปัญญาชนลัทธิขงจื๊อที่ร่างผอมบาง จอนผมสองข้างเป็ นสี ดอกเลา ผอมราวนกกระเรียนป่า

หยวนฮว่าจิ้งถามอย่างกังขา “เป็ นเจ้า?”

ปัญญาชนลัทธิขงจื๊อก็ถามด้วยน้าเสียงสงสัยเช่นเดียวกัน “เจ้า คือ?”

หยวนฮว่าจิ้งหัวเราะเสียงเย็น “เป็ นเจ้าจริงๆ ด้วย”

รูปโฉมบุคลิกสามารถเปลี่ยนแปลงได้ แต่ดวงตาคู่นั้นต่างหากที่ หยวนฮว่าจิ้งเห็นทีไรก็หงุดหงิดทุกที

มิน่าเล่าในรายงานลับของกรมอาญาต้าหลี ตามหลักแล้วควรจะ ใช ้คาพูดที่เป็ นทางการและพิถีพิถันอย่างมาก แต่กลับสอดแทรก “คาพูดอย่างเป็ นกลาง” ที่รายงานไปตามความจริงมาไว้ไม่น้อย

มีคาวิจารณ์หนึ่งที่มาจากผู้ฝึกกระบี่ของกาแพงเมืองปราณกระบี่ ซึ่งทาให้หยวนฮว่าจิ้งอึ้งงันไปอย่างสิ้นเชิง พวกก่ายเยี่ยนที่กาลังนั่ง กินข้าวดื่มเหล้ากันอยู่ก็ยิ่งพ่นข้าวออกจากปาก

มองไกลๆ คืออาเหลียง มองใกล้ๆ คืออิ่นกวาน สมกับเป็ นสุนัข จริงๆ แต่ละคนสมกับเป็ นสุนัขยิ่งกว่ากัน

สาหรับเรื่องนี้หยวนฮว่าจิ้งไม่ค่อยเข้าใจนัก ตามหลักแล้วกาแพง เมืองปราณกระบี่น่าจะมีความรู ้สึกที่ดีต่อผู้ฝึกกระบี่และบัณฑิตต่าง ถิ่นสองคนนี้ถึงจะถูก ผลคือ “คาวิจารณ์” กลับย่าแย่ถึงขนาดนี้ แม้จะ บอกว่าไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร แต่การพูดหยอกกันอย่างไร้ย าเกรง ไม่เหลือที่ว่างเช่นนี้ ก็ยังทาให้คนที่ไม่เคยไปเยือนกาแพงเมืองปราณ กระบี่อย่างพวกเขารู้สึกตะลึงเป็ นทบทวีไม่ได้

ก็เหมือนอย่างราชครูชุยฉาน เว่ยจิ้นเซียนกระบี่แห่งศาลลมหิมะ อยู่ในแจกันสมบัติทวีปจะถูกใครพูดหยอกแบบนี้ได้

เฉินผิงอันเห็นว่าเขาจาตนได้ก็ใช ้เสียงในใจยิ้มเอ่ย “ประมือกัน สองสามครั้งในเมืองหลวง ดูเหมือนเจ้าจะยังไม่ได้เรียกกระบี่บินแห่ง ชะตาชีวิตที่เป็ นสมบัติกันกรุเล่มนั้นออกมา? ถึงอย่างไรก็เอาชนะ ไม่ได้ก็เลยเก็บซ่อนเอาไว้ หรือเป็ นเพราะไม่สะดวกจะให้มันเผยกาย บนโลก ยังมิอาจพาออกมาเห็นแสงสว่างได้ชั่วคราวกันล่ะ?”

หยวนฮว่าจิ้งเงียบไม่ตอบ เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “ไม่เป็ นไร อยู่ใต้แสงตะวันใครบ้างไม่มีเงา”

หยวนฮว่าจิ้งยังคงไม่เปิดปากพูด ลังเลอยู่ชั่วครู่ สุดท้ายก็ยังเดิน ขึ้นบันไดเข้ามาในศาลา

เณรน้อยคิดแล้วก็เอ่ยลาสหายคู่หนึ่งที่ดูจากท่าทางแล้วน่าจะมา เจอกันที่ต่างบ้านต่างเมือง ไปชมทัศนียภาพยังจุดอื่น

เฉินผิงอันใช ้สองมือยกชายชุดกว้าตัวยาวขึ้น ยกขานั่งไขว่ห้าง ตบหัวเข่า ยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “ที่นี่ถือเป็ นคฤหาสน์หลบร ้อนอีกแห่งหนึ่ง ของเซียนกระบี่หยวนหรือ?”

แม้ว่าภูเขาลูกนี้จะเป็ นสถานที่ที่งดงาม แต่กลับไม่เคยมีสิ่ง ศักดิ์สิทธิ์มาตั้งศาลเถื่อนในประวัติศาสตร์ก็ไม่เคยถูกจักรพรรดิ แต่งตั้งและจดลงบันทึก ภูเขาลูกนี้ก็เหมือนกับคน สมกับเป็ นผู้ สันโดษที่ปลีกตัวออกจากโลกภายนอกจริงๆ

เฉินผิงอันกล่าว “เป็ นสถานที่ดีที่เหมาะกับการพักอาศัยอย่าง สงบผ่อนคลายอารมณ์จริงๆ มองออกว่าเซียนกระบี่หยวนมีความ สนใจที่จะอยู่ในสภาวะแวดล้อมที่ยากจน อุทิศตัวเองเพื่อศีลธรรม ไม่ ยินดียินร้ายในลาภยศ”

หยวนฮว่าจิ้งกล่าว “เจ้าไม่ต้องพูดจาตามมารยาทที่ไม่มีความ จริงใจพวกนี้หรอก”

เฉินผิงอันร ้องเฮ้อหนึ่งที แล้วบ่นว่า “พูดจาตามมารยาทอะไร ข้า ถูกชะตากับเซียนกระบี่หยวนที่สุดแล้ว ระหว่างสหายพูดจาไม่ต้อง เกรงใจ ก็แค่กลับกันเท่านั้น”

หยวนฮว่าจิ้งสะอึกอึ้ง ก็จริงนะ ก่อนหน้านี้ในบรรดาเก้าคนของ แผนภูมิดินเมืองหลวงต้าหลีก็เป็ นเขาที่ไม่ถูกชะตากับเฉินผิงอันที่สุด

หยวนฮว่าจิ้งเก็บอารมณ์พลุ่งพล่านกลับคืนมา เอ่ยอย่างเฉยเมย ว่า “ในอดีตบังเอิญทะยานลมผ่านทางมาแล้วชอบความเงียบสงบของ ที่นี่ ทุกปีหากมีเวลาว่างข้าก็จะมาพักอยู่ที่นี่ช่วงระยะหนึ่ง พวกเราเก้า คนมิอาจบอกกล่าวสถานะแก่ใครได้ ไม่สะดวกจะเปิดเผยหน้าตา แต่ ละคนจึงมีสถานที่สาหรับผ่อนคลายอารมณ์คล้ายคลึงกันนี้ ปิดบังชื่อ แซ่เปลี่ยนแปลงรูปโฉม เวลาไม่มีเรื่องอะไรก็จะเปลี่ยนสถานะ ยกตัวอย่างเช่นก่ายเยี่ยนที่เปิดโรงเตี้ยมตระกูลเซียนอยู่ในเมืองหลวง ลู่ฮุยเป็ นมือปราบอยู่ในอาเภอแห่งหนึ่ง หันโจ้วจิ่วเปิ ดร ้านอยู่ใน อาเภอชื่อเซี่ยน ตัวเองเป็ นเจ้าของร ้านขายชาอยู่แถวชายแดน และ ยังมีคนที่รับเงินเดือนของต าแหน่งผู้แก้ไขเรียบเรียงตัวอักษรในส านัก เลขาธิการ”

เฉินผิงอันพยักหน้า “ยืดและหดได้อย่างเหมาะสม ผู้ฝึกตนจะเอา แต่ปล่อยให้เส้นเอ็นหัวใจขึงเกร็งไม่ได้”

หยวนฮว่าจิ้งถาม “เจ้ามาทาอะไรที่นี่?”