บทที่ 1025.2 ควงจันทร ์ที่เหน็ดเหนื่อยช่างชวนให้คน สงสาร

อวี้เจวี้ยนฟูกล่าว “กู้ช่านบอกให้ข้าน าค าพูดมาบอกเจ้า เขา ต้องการท าการค้ากับเจ้า”

หลิวโยวโจวถามอย่างสงสัย “กู้ช่าน? เขาไม่น่าจะขาดเงิน กระมัง”

ในฐานะลูกศิษย์ผู้สืบทอดของอาจารย์เจิ้งแห่งนครจักรพรรดิขาว หากกู้ช่านขาดเงินก็เป็ นเรื่องตลกใหญ่เทียมฟ้ าแล้ว

อวี้เจวี้ยนฟูพยักหน้า “เขาต้องการขอซื้อของบางอย่างจากสกุล หลิวธวัลทวีป เขารู ้ว่าหากไปขอซื้อด้วยตัวเองจะต้องกลับไปมือเปล่า แน่นอน จึงหวังว่าเจ้าจะช่วยสานสะพานความสัมพันธ ์ให้ได้”

หลิวโยวโจวพลันพูดไม่ออก ก็จริงนะ หากบอกว่ามีผู้ฝึกตนคน หนึ่ง ไม่ต้องสนว่าจะเป็ นใคร มีสถานะและขอบเขตอะไร บอกว่า ตัวเองยินดีจ่ายเงินราคาสูง แต่ก็ต้องซื้อของล้าค่าหายากจากสกุล หลิวธวัลทวีปมาให้ได้ คาดว่าเล่าลือออกไปเกรงว่าคงไม่มีใครเชื่อ คง ไม่ใช่คนโง่หรอกกระมัง

หลิวโยวโจวหยุดคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเอ่ย “เรื่องนี้ข้าจะ ช่วย สามารถลองดูได้”

อวี้เจวี้ยนฟูยิ้มถาม “เจ้าไม่มีเงื่อนไขเลยหรือ?”

หลิวโยวโจวยิ้มเอ่ย “ถ้าอย่างนั้นการค้าครั้งนี้ก็ไม่มีความหมาย แล้วน่ะสิ”

ในเมื่อต้องการให้กู้ช่านติดค้างน้าใจตน ก็ไม่สู้ทาให้ ตรงไปตรงมาหน่อย

อวี้เจวี้ยนฟูหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากชายแขนเสื้อ “นี่ คือใบรายการ”

หลิวโยวโจวรับมาแล้วกวาดตามองหนึ่งที แค่มองเขาก็รู ้สึกชาไป ทั้งหนังศีรษะ ขมวดคิ้วมุ่นไม่คลาย ถามว่า “กู้ช่านต้องการของพวก นี้ไปทาอะไร คิดจะก่อเตาอีกใบ เตรียมก่อส านักตั้งพรรคหรือ?”

อวี้เจวี้ยนฟูใช ้เสียงในใจเอ่ย “นครจักรพรรดิขาวต้องการสร ้าง ส านักใต้อาณัติสองแห่งขึ้นมาพร ้อมกัน ฟู่จิ้นกับกู้ช่านได้ครอบครอง คนละสานัก อาจารย์อาหลิ่วเต้าฉุนของพวกเขาจะติดตามฟู่ จิ้น ส่วน อาจารย์อาหญิงหานเชี่ยวเซ่อช่วยสนับสนุนกู้ช่าน นอกจากนี้แล้ว ตลอดทั้งนครจักรพรรดิขาวอาจมีการ…เก็บกวาดทาความสะอาดกัน ภายใน ทุกคนจะต้องจากไปอาศัยความปรารถนาของตัวเองเลือกเอา ว่าจะติดตามฟู่ จิ้นหรือกู้ช่าน เมื่อเป็ นเช่นนี้ นครจักรพรรดิขาวก็จะ กลายเป็ นสานักดั้งเดิม ส่วนฟู่ จิ้นกับกู้ช่าน ศิษย์พี่ศิษย์น้องสองคน ใครจะเป็ นเจ้าสานักของสานักเบื้องบน ใครจะเป็ นเจ้าสานักของ สานักเบื้องล่าง ฟังจากน้าเสียงของกู้ช่าน ดูเหมือนจะยังไม่ได้

ตัดสินใจกัน ดังนั้นกู้ช่านที่ในมือไม่ขาดเงินถึงได้ต้องการขอซื้อพื้นที่ ลับที่เป็ นพื้นที่มงคลปริแตกหลายแห่งจากสกุลหลิวธวัลทวีปของพวก เจ้า”

แนวความคิดของหลิวโยวโจวค่อนข้างจะประหลาด เขาถาม คาถามที่ชวนให้คนลาบากใจ “หากพูดอย่างนี้ก็แสดงว่านคร จักรพรรดิขาวเหลือแค่อาจารย์เจิ้งคนเดียวน่ะสิ?”

อวี้เจวี้ยนฟูพยักหน้ารับ “ดูเหมือนว่าจะพูดแบบนี้ก็ได้”

อันที่จริงยังมีความลับบางอย่างที่กู้ช่านบอกกับนางอย่าง ตรงไปตรงมา เพียงแต่อวี้เจวี้ยนฟูกลับไม่สะดวกจะพูดให้หลิวโยวโจว ฟัง

ยกตัวอย่างเช่นนครจินชุ่ยของใต้หล้าเปลี่ยวร ้างจะถูกยกให้เป็ น ของสานักเขา ส่วนที่ตั้งสานัก กู้ช่านมีตัวเลือกสามที่ แจกันสมบัติ ทวีปที่เป็ นบ้านเกิด ฝูเหยาทวีปหรือไม่ก็ใต้หล้า เปลี่ยวร ้าง

อวี้เจวี้ยนฟูกล่าว “กู้ช่านบอกว่าหากเจ้าตอบตกลงว่าจะช่วย ค่อยให้ข้าน าค าพูดอีกประโยคมาบอกเจ้า นั่นคือเขาจะแต่งตั้ง ตาแหน่งรองเจ้าสานักขึ้นมาโดยเฉพาะ หวังว่าเจ้าจะสามารถไปรับ ตาแหน่งนั้นได้ กู้ช่านยังรับปากด้วยว่าสามารถตกลงกับเจ้าไว้ ล่วงหน้าก่อนได้ ขอแค่เป็ นรองเจ้าสานักนี้ เจ้าก็ไม่ต้องสนใจเรื่อง อะไรเลยก็ได้ หรือจะสนใจทุกเรื่องก็ยังได้”

อันที่จริงอวี้เจวี้ยนฟูคิดว่ากู้ชานคิดผิดไปแล้วหรือไม่ ไม่เข้าใจ นิสัยใจคอของหลิวโยวโจวผู้นี้อย่างสิ้นเชิง? หาไม่แล้วเหตุใดถึงคิด ว่าเขาจะตอบตกลงกับข้อเสนอที่เต็มไปด้วย “กลิ่นอายของความ หน้าเลือด” นี้?

บอกตามตรง อวี้เจวี้ยนฟูก็เจอผู้ฝึกตนบนภูเขาและลูกหลานคน รวยมาไม่น้อยแล้วแต่คนที่มีนิสัย “เฉยเมยไม่กระตือรือร ้น อย่างหลิว โยวโจวกลับมีแค่คนเดียวจริงๆ

พูดให้น่าฟังหน่อยก็คือไร ้ความปรารถนา พูดให้ไม่น่าฟังก็คือไร ้ ปณิธานยิ่งใหญ่ คิดแต่จะนอนเสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทองเท่านั้น

เพียงแต่ไม่ว่าจะอย่างไร สามารถแน่ใจได้เลยว่า หลิวโยวโจว ไม่ใช่คนโง่แน่นอน

แล้วก็จริงดังคาด หลิวโยวโจวยิ้มพลางโบกมือ

อวี้เจวี้ยนฟูมีสีหน้าปั้นยาก “กู้ช่านยังมีของขวัญที่จะมอบให้เจ้า ด้วย”

นางหยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมาจากวัตถุจื่อชื่อ เป็ นงานไม้ในรู แแบบกล่องร ้อยสมบัติที่ฝังเลื่อมอัญมณีละลานตา ด้านล่างแกะสลัก ค าว่า ‘โจวเป็ นผู้สร ้าง

เงิน ทอง ไข่มุก อัญมณี ปะการัง หินหยก ผลึกแก้ว งาช ้าง ไข น้าผึ้ง…ฝังเลื่อมไว้ด้วยกันออกมาเป็ นรูปภูเขาสายน้า คน ดอกไม้ พืชพรรณ สัตว์บก สัตว์ปีก หอเรือน ศาลา…

กล่องไม้ไม่ใหญ่ แต่กลับมีสีสันสดใสหลากหลาย ยากจะบรรยาย ได้หมด

หลิวโยวโจวหัวเราะ รับกล่องไม้ฝังเลื่อมร ้อยสมบัติใบนั้นมาแกว่ง เบาๆ ด้านในน่าจะไม่มีอะไรอยู่ ไม่มีความลี้ลับใดๆ เขาเอามันมา เหน็บไว้ใต้รักแร ้ “ช่วยขอบคุณกู้ช่านแทนข้าด้วย บอกเขาว่าข้าชอบ กล่องไม้ใบนี้มาก”

อวี้เจวี้ยนฟูพยักหน้ารับ “คราวหน้าข้าจะส่งกระบี่บินแจ้งข่าว ฉบับหนึ่งไปให้กู้ช่านตอนนี้เขาอยู่ที่แจกันสมบัติทวีป”

ทั้งสองฝ่ ายเดินไปคุยกันไปจนไปถึงโต๊ะวาดภาพที่ห้องข้าง บน โต๊ะและบนพื้นมีกระบอกใส่ภาพวาดอยู่หลายสิบใบ เสียบแกนม้วน ภาพที่ทาจากวัสดุแตกต่างกันไว้เต็มทุกใบ

บนโต๊ะวาดภาพคลี่กางภาพวาดไว้ภาพหนึ่ง หลิวโยวโจววาดนก คิ้วเหลืองพุงสีทองตัวหนึ่งที่ห้อยหัวอยู่บนเถาของดอกรุ่งอรุณ อวี้ เจวี้ยนฟูเหลือบตามอง ฝีมือการวาดภาพย่าแย่จนแทบทนมองไม่ได้

หลิวโยวโจววางกล่องไม้ไว้ด้านข้าง หัวเราะร่าเอ่ยว่า “ทุกวันนี้ ขนบธรรมเนียมในวงการวาดภาพไม่ดี เพื่อหาเงินมาได้ก็วาดภาพ ปลอมแปลงกันจนกลายเป็ นเรื่องปกติแน่นอนว่าบางคนก็มีความ ลาบากใจเหมือนกัน เพื่อหาเลี้ยงครอบครัวจึงจาต้องทาตามคนอื่นไป ด้วย ข้าจะต้องเปลี่ยนแปลงขนบธรรมเนียมชั่วร ้ายนี้ให้ได้ พูดถึงแค่ หลายปีมานี้ที่ขึ้นเหนือล่องใต้ไปตลอดทาง ได้เห็นภาพวาดฝาผนัง

มานับไม่ถ้วน ตอนนี้พอจรดพู่กันอีกครั้งก็พูดว่าตัวเองอายุน้อยๆ ก็มี ความหมายของการ “เปลี่ยนวิธีการใหม่ในวัยชรา” ได้แล้ว…”

หากเป็ นพวกหน้าไม่อายที่กาลังคุยโวโอ้อวดตัวเองก็ยัง พอท าเนา ปัญหาคืออวี่เจวี้ยนฟูมั่นใจได้เลยว่า ในเรื่องของการวาด ภาพนี้ หลิวโยวโจวจริงจังตั้งใจ เอาจริงเอาจังอย่างมาก

อวี้เจวี้ยนฟูถามชวนคุย “ในเมื่อไม่มีพรสวรรค์ขนาดนี้ แล้วทาไม ถึงยังชอบวาดภาพอีกล่ะ?”

หลิวโยวโจวอึ้งตะลึง “จะไม่มีพรสวรรค์ได้อย่างไร? ร ้อยปีพันปีให้ หลัง ไม่แน่ว่าข้าอาจเป็ นบรรพบุรุษบุกเบิกภูเขาของสายภาพวาด ลักษณะนี้ก็ได้นะ”

อวี้เจวี้ยนฟูกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “พูดจาให้จริงจังหน่อย”

หลิวโยวโจวยิ้มเอ่ย “เดิมก็เป็ นค าพูดจากใจจริงอยู่แล้ว แต่จะว่า ไปแล้วก็ยังมีความคิดอย่างหนึ่งจริงๆ ไม่ว่าจะวาดดีหรือไม่ดีแค่ไหนก็ ล้วนเป็ นของเลียนแบบทั้งนั้น”

หลังจากอวี้เจวี้ยนฟูจากไป หลิวโยวโจวก็นั่งเท้าคางด้วยมือเดียว เหม่อมองกล่องไม้ที่ อยู่บนโต๊ะใบนั้น

หลิวโยวโจวมี “ความชอบ” อย่างหนึ่งที่เก็บซ่อนอาพรางไว้เป็ น อย่างดี

เขาไม่เคยพูดให้ใครฟังมาก่อน แม้แต่บิดามารดาก็ไม่เคยเอ่ยถึง แม้แต่ครึ่งคา

ในส่วนลึกของหัวใจหลิวโยวโจวได้ซุกซ่อน ‘ความปรารถนาใน การควบคุม” อย่างหนึ่งที่พิเศษมาก แต่กลับเป็ นความปรารถนาที่ไม่ ทาร ้ายคนอื่น

พูดให้ถูกต้องหรือให้เอ่ยอย่างเป็ นรูปธรรมก็คือคล้ายคลึงกับการ วางหมากล้อมอย่างหนึ่ง มีการแบ่งแยก การเสริมในส่วนที่ขาด มีการ วางและการก่อตั้ง

เพราะคือตัวเลือกเพียงหนึ่งเดียวที่จะมารับตาแหน่งเจ้าประมุขคน ถัดไปของสกุลหลิวธวัลทวีป หลิวโยวโจวเองก็ไม่ใช่คนโง่ ยิ่งไม่ใช่ คนไร ้เหตุผล ถึงจะได้เอาของทั้งหมดที่มีและของที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด คืนกลับไปอย่างโง่งม

ถ้าอย่างนั้นหากเอามารวมกับข้าวของและทรัพย์สินเงินทองที่ถูก ก าหนดมาแล้วว่าใช ้กี่ชาติก็ไม่หมด ก็จะกลายเป็ น “การบ้าน” เพียง หนึ่งเดียวของหลิวโยวโจวแล้ว บังเอิญที่เขาเกิดมาก็ชอบทาเรื่องนี้ พอดี

ขึ้นชื่อว่ามือเติบใจกว้าง ชอบยืมสมบัติของคนอื่นมากที่สุด

หลิวโยวโจวมีความสุขกับความรู ้สึกประสบผลสาเร็จซึ่งได้มา จากการ “จัดแบ่ง” และการ “เติมเต็มส่วนที่ขาด’ อย่างมาก

หลิวโยวโจวเข้าใจความหมายของกู้ช่าน