บทที่ 1028.2 อย่าหวังว่าจะท าให้จิตแห่งมรรคาของข้า วุ่นวาย

ในลานบ้าน เฉินผิงอันเขียนตารับยาสามสี่ตารับนั้นให้เด็กหนุ่ม เสร็จ สุดท้ายก็หาข้ออ้างลวกๆ ข้อหนึ่งเขียนตารับยาเสริมอีกฉบับ และวิธีการต้มยาสมุนไพรเพิ่มให้อีก สรุปก็คือมีกระดาษเพิ่มมาอีก สามแผ่น

สาหรับลู่เฉินที่สะพายห่อสัมภาระเอียงๆ ตรงเอวห้อยถุงดา เฉิน ผิงอันไม่แม้แต่จะชายตามอง

ส่วนเรื่องที่ว่าลู่เฉินมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ และคุยอะไรกับเซวียหรูอี้ ในตรอกไปบ้าง เฉินผิงอันก็ไม่อาจรู ้ได้

ลู่เฉินวิ่งเหยาะๆ มากดกระดาษสามแผ่นนั้นไว้ เอ่ยอย่างร ้อนใจ ว่า “สหายอู๋ เก็บไปเก็บไป แบบนี้เหมาะสมที่ไหน นักพรตอย่างเราๆ คือลูกผู้ชายที่ค้าฟ้ ายันดิน จะใช ้ความรู ้ของผู้อื่นมาแสดงเป็ นน้าใจ ของตัวเองได้อย่างไร”

จุดประสงค์ของเฉินผิงอันชัดเจนไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว จะ ช่วยนักพรตลู่สักครั้งถือว่าได้ชดใช ้หนี้น้าใจที่ติดค้างในปีนั้นให้หมด สิ้นแล้ว

เด็กหนุ่มมึนงง ไม่รู ้ว่านักพรตที่ปืนกาแพงเข้ามาตรงหน้าผู้นี้คือ เทพเซียนจากที่ใด

แต่ดูจากสถานการณ์แล้วคล้ายจะเป็ นคนรู ้จักเก่าของนักพรตอู๋? ถ้าอย่างนั้นก็ต้อง ไม่ใช่คนเลวแน่

ลู่เฉินยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “เจ้าหนุ่ม รบกวนเจ้าไปตักน้ามาอีก กระบวย จ าไว้ว่าต้องตักถ้วยขาวให้เต็ม”

หนิงจี๋พยักหน้ารับแล้วไปที่ห้องครัว ใช ้กระบวยตักน้า

เฉินผิงอันตรวจสอบตารับยาทั้งหมดนอกเหนือจากกระดาษสาม แผ่นนั้นเรียบร ้อยแล้วก็พับซ ้อนกันไว้ วางลงบนม้านั่งที่เอามาใช ้แทน โต๊ะชั่วคราวเบาๆ

ลู่เฉินนั่งลงบนขั้นบันได รับถ้วยขาวมาจากมือของเด็กหนุ่ม ยิ้ม บางๆ เอ่ยว่า “ใช ้ยาประกอบอาชีพหมอก็ดี ขึ้นเขาฝึกตนก็ช่าง ล้วน หนีไม่พ้นการทุ่มเทกับการวางแผนในสองขั้ววิธีการมีเป็ นพันเป็ น หมื่น แต่สรุปแล้วก็หนีไม่พ้นหยินและหยางเท่านั้น”

หนิงจี๋รู ้สึกอึดอัดอยู่บ้าง มองนักพรตอู๋ที่อยู่ด้านข้าง นักพรตอู๋ ผงกศีรษะยิ้มให้ บอกเป็ นนัยแก่เด็กหนุ่มว่าไม่ต้องเกร็ง

ลู่เฉินแกว่งถ้วยขาวในมือ ยิ้มกล่าว “ผินเต้าลู่เฉิน ฉายา “หนัน หัว” คือหนึ่งในเจ้าลัทธิของป๋ ายอวี่จิง คืนนี้มาที่นี่เพราะต้องการรับตัว เจ้าเป็ นลูกศิษย์ผู้สืบทอด หนิงจี๋ เจ้ายินดีกราบลู่เฉินเป็ นอาจารย์ หรือไม่?”

หนิงจี๋อึ้งตะลึง มึนงงอยู่บ้าง นี่คืออะไรกับอะไรกัน คาศัพท์ที่หลุด ออกมาจากปากของนักพรตหนุ่มล้วนเป็ นคาที่เด็กหนุ่มไม่เคยได้ยิน มาก่อน

ฟังเข้าใจแค่เรื่องเดียวก็คืออีกฝ่ายต้องการรับตนเป็ นลูกศิษย์

หนิงจี๋ใบหน้าแดงก่า มองไปยังนักพรตอู๋อีกครั้ง

เพียงแต่ว่าครั้งนี้นักพรตอู๋กลับทั้งไม่ได้พยักหน้าแล้วก็ไม่ได้ส่าย หน้า สรุปก็คือไม่มีการบอกเป็ นนัยใดๆ

ลู่เฉินหัวเราะ วางถ้วยขาวในมือลงก่อน ยกมือสองข้างขึ้นกา หลวมๆ “หนิงจี๋ เดาซ ้าย เดาขวา เดาได้ตามใจเจ้า”

หางตาของหนิงจี๋เหลือบมองไปทางนักพรตอู๋อีกครั้งตามจิตใต้ ส านึก ฝ่ายหลังพยักหน้าเบาๆ

เด็กหนุ่มมองซ ้ายมองขวา แล้วจึงเอ่ยเสียงเบาว่า “เดาขวา”

ลู่เฉินเบี่ยงตัวหันข้าง หันหลังให้เฉินผิงอัน ขณะเดียวกันก็คลาย มือสองข้างออก บนมือแต่ละข้างมีตราประทับอยู่หนึ่งชิ้น ด้านใต้ตรา ประทับหันเข้าหาตัวลู่เฉินเอง เด็กหนุ่มจึงมองเห็นแค่ตัวอักษรริมขอบ สองแถว ต่างกันแค่ตัวอักษรเดียว

ท่องอยู่ภายใน ท่องไปภายนอก

ลู่เฉินกามือสองข้างอีกครั้ง ยกชายแขนเสื้อขึ้นแล้วปล่อยมือ ออก ตราประทับสองข้างก็ไถลเข้าไปในชายแขนเสื้อ เขายิ้มเอ่ย

“หนิงจี๋เอ๋ย เจ้าดูนักพรตอู๋ของพวกเราสิ เขาปรับตัวให้เข้ากับ สถานการณ์ได้ดีมากเลยนะ แม้ว่าจะขยับตัวอยู่ทั้งวัน มองดูเหมือน ยุ่งวุ่นวาย แล้วแท้จริงแล้วสภาพจิตใจกลับไม่เคยแปรเปลี่ยน นี่ก็คือ ยอดฝีมือผู้บรรลุมรรคาอย่างที่กล่าวในตาราเรื่องเล่าเทพเซียน เรือน กายท่องอยู่ภายใน จิตแห่งมรรคาท่องไปภายนอก”

เฉินผิงอันคลี่ยิ้มรับ

เมื่อสามพันปีก่อน ก่อนที่ลู่เฉินจะออกเดินทางไกลไปจากใต้หล้า มืดสลัวได้เขียนประโยคหนึ่งไว้ในต าราก่อนแล้วว่า อะไรคือ ปรมาจารย์ใหญ่ ก็คือผู้ที่ท่องไปภายนอก

เป็ นทั้งถ้อยคาของลัทธิเต๋าที่ถูกต้องลึกล้า อาจจะ แค่อาจจะ แฝง ความหมายไว้อีกชั้นหนึ่งก็คือ ผู้ฝึกยุทธเต็มตัวกลายเป็ นเทพก็คือ ปรมาจารย์ใหญ่

เฉินผิงอันพลันสังเกตเห็นว่าแม่น้าแห่งกาลเวลาคล้ายจะเข้าสู่ สภาวะหยุดนิ่ง

ร่างของเด็กหนุ่มหนิงจี๋แน่นิ่งไม่ขยับไปแล้ว

ย่อมต้องเป็ นฝีมือของลู่เฉิน

ลู่เฉินยื่นมือออกมา ยกเหล้าสองกาออกมาอีกครั้ง ก็คือเหล้า อีกาครวญของนครฉือสุยทะเลสาบซูเจี่ยน และเหล้าขุนคุ้นของยอด เขาเกิงอวิ๋นภูเขาเมฆาเรื่อง

ขณะเดียวกันในลานบ้านก็มีม้วนภาพตั้งวางขึ้นมาสามภาพ ล้วนเป็ นภาพเหมือนของเฉินผิงอัน เพียงแต่ว่ามีความแตกต่างกันอยู่ บ้าง แบ่งออกเป็ นท่ายืนนิ่งเจี้ยนหลู สองนิ้วคีบยันต์ และสะพายกระบี่

เด็กหนุ่มตรอกหนีผิงในอดีต ยามช่วงเวลาในอนาคตที่ออกจาก บ้านเกิดเดินทางไกลล าดับต้นทุนในการหยัดยืนของเขาก็ได้แก่ ฝึกวรยุทธ ยันต์ เวทกระบี่

เรียนวิชาหมัดเพื่อรักษาชีวิตรอดก่อน จากนั้นก็ฝึกวิชายันต์ติด ตัว แล้วจึงฝึกกระบี่เดินขึ้นสู่ที่สูง

“หนิงจี๋ผู้นี้เกิดมาก็เหมาะกับการฝึกวิชายันต์ ในความเป็ นจริง แล้วเขาจะฝึกอะไรก็ได้แทบไม่มีธรณีประตูกั้นขวางเลย เพราะขอแค่ เขาต้องการเรียน โชควาสนาก็จะเดินมาตรงหน้า เหมือนอย่างคืนนี้ที่ เจ้ามาที่นี่ ข้าก็ได้แต่ติดตามมาด้วยแล้ว”

ใช ้ประโยคนี้เปิดบทสนทนาแล้ว ลู่เฉินก็หยุดพักไปครู่หนึ่ง ชี้ไป ยังม้วนภาพแนวตั้งที่เฉินผิงอันคีบยันต์แล้วยิ้มกล่าวว่า “คือยันต์ถือ โคม ประหนึ่งเดินถือเทียนเดินทางไกลยามราตรี เหมาะสมกับ…คน อย่างพวกเราจริงๆ”

หลังจากนั้นก็เหมือนขี่ม้าชมบุปผา สิ่งที่เห็นอยู่ในสายตาล้วน เป็ นภาพเหตุการณ์ที่เฉินผิงอันใช ้ยันต์แต่ละชนิดในสถานการณ์และ วันเวลาต่างกัน

ปีนั้นอยู่บนเรือข้ามฟากที่ล่องไปยังเส้นทางมังกรเดินของลาน้า ใต้ดินสายนั้น ขณะที่ฉินผิงอันฝึกหมัดก็จะวาดยันต์สงบจิตใจแผ่น หนึ่งที่สามารถรวบรวมสมาธิไว้ได้กับยันต์ชาระล้างสิ่งสกปรกซึ่งมา จากหน้าแรกๆ ของ “มหัศจรรย์ที่แท้จริงตาราสีชาด” เช่นกัน ทุกคน ที่เป็ นช่วงกลางคืนราตรีมืดดา เด็กหนุ่มสวมรองเท้าสานที่เดินเท้า เปล่าขึ้นเขาลงห้วยจะเรียกยันต์ปราณหยางส่องไฟออกมาใช ้ เพื่อ ยืนยันให้แน่ใจว่าภูเขาสายน้ารอบด้านมีภูตผีสิ่งชั่วร ้ายอยู่หรือไม่ เอา มาใช ้หลีกเลี่ยงเคราะห์ภัย บนเส้นทางของการท่องเที่ยว ภูเขาสายน้า ยาวไกล ถามหมัดเข่นฆ่ากับศัตรู หรือไม่ก็ใช ้ยันต์ฟางชุ่นที่หดย่อ พื้นที่ได้ ประสานกับท่าตีกลองสายฟ้ า หรือไม่หากเจอกับผีก็จะเรียก ยันต์เจดีย์วิเศษสยบปีศาจออกมา

จากนั้นในม้วนภาพก็มีผู้ฝึกลมปราณที่กลัวความสูงผู้หนึ่งโผล่ มา รูปโฉมของเขาหล่อเหลางดงาม ยากจะแยกแยะได้ว่าเป็ นเพศใด

ลู่เฉินเอ่ยอย่างเกียจคร ้านว่า “ลู่ไถ สหายรักของเจ้า หลังจาก แยกจากกับเจ้าแล้วก็เลี้ยงหมาไว้ตัวหนึ่งที่ภูเขาฝูหรงที่อยู่ในพื้นที่ หนึ่งในสี่ส่วนของพื้นที่มงคลดอกบัว ตั้งชื่อให้ว่าลู่เฉิน”

เฉินผิงอันมองภาพเหตุการณ์และ “ตนเอง” ที่ผลัดเปลี่ยนไป เรื่อยๆ ไม่ได้คิดอะไรมากแค่รู ้สึกว่าที่แท้ตนก็เคยเดินทางผ่านสถาน ที่มามากมายขนาดนี้แล้ว

ครั้งแรกที่ไปเยือนกาแพงเมืองปราณกระบี่ หลังออกจากภูเขา ห้อยหัวมาแล้ว เฉินผิงอันก็นั่งโดยสารเรือปลาวาฬกลืนสมบัติข้าม

ทวีป ระหว่างที่ย้อนกลับไปยังนครมังกรเฒ่าของแจกันสมบัติทวีป นอกจากจะถูกลู่ไถตามมา “พัวพัน” ด้วยแล้ว ตอนที่อยู่บ้านในภูเขา ของอวี๋อิน เฉินผิงอันพบว่าตัวเองเลื่อนเป็ นขอบเขตหลอมลมปราณ ของผู้ฝึกยุทธแล้วก็สามารถวาด “ยันต์คาสั่งกระบี่ภูเขาสายน้า’ และ ‘ยันต์ขอฝน’ ได้แล้ว แม้ว่าจะยังเป็ นยันต์ระดับล่างในมหัศจรรย์ที่ แท้จริงต าราสีชาด แต่จากบันทึกในต าราก็มีความมหัศจรรย์อย่าง มาก มีประโยชน์สารพัดอย่าง แต่เฉินผิงอันที่วาดยันต์สองแผ่นนี้ เป็ นมานานแล้วกลับเอาพวกมันออกมาใช ้น้อยครั้งคล้ายตั้งใจคล้าย ไม่ได้เจตนา กระทั่งตอนที่อยู่ในหอสยบปีศาจท่ามกลางฟ้ าดินที่เป็ น ภาพจ าลองจากใบอู๋ถง อากาศร ้อนแห้งแล้งรุนแรง เพื่อขอฝน เฉินผิง อันถึงได้ใช ้ยันต์ขอฝนที่เป็ นหนึ่งในยันต์ซึ่งวางอยู่บนแท่นบูชาของ ลัทธิเต๋า สามารถทาให้ “ฟ้ าดินมืดครึ้ม ฝนกระหน่าลงมาเป็ นสาย” แผ่นนี้

ลู่เฉินยิ้มเอ่ย “อันที่จริงยันต์สองแผ่นนี้เจ้าแทบจะไม่เคยเอา ออกมาใช ้เลย แต่บังเอิญเป็ นยันต์ที่เจ้าเก็บรวบรวมไว้มากที่สุด วาสนาบนภูเขาก็ค่อนข้างลึกล้าที่สุด”

เตาเผามังกรของบ้านเกิดที่เฉินผิงอันเคยเป็ นลูกศิษย์เคยมีเทพ พิรุณจุดไฟ

หรือก็คือชาดประทินโฉมตลับหนึ่งที่คนบางคนเอามาฝังซ่อนไว้ ในตรอกหนีผิงที่ทาให้เฉินผิงอันคล้ายว่าเกิดมาก็มีมหามรรคา ใกล้ชิดกับสายน้า

“บนเรือข้ามฟาก ครั้งแรกที่เจ้าสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าอะไรคือ ค าว่า “จิตวิญญาณสงบมั่นคง” อย่างแท้จริง เพราะในที่สุดเจ้าก็ สามารถได้ยินเสียงน้าหยดยามที่สามจิตเดินทางผ่านทะเลสาบหัวใจ ได้อย่างชัดเจน ตอนนั้นเจ้ามัวแต่ดีใจจึงไม่รู ้ว่าไม่ใช่ผู้ฝึกลมปราณ ทุกคน ซึ่งต่อให้จะเป็ นเซียนดินก็ตาม ที่จะสามารถสัมผัสได้ถึงสาม จิตที่เดินทางผ่านไปได้การที่เป็ นเช่นนี้แน่นอนว่าต้องขอบคุณของที่ ชายใจหญิงผู้นั้นทิ้งเอาไว้ให้”

เฉินผิงอันยื่นมือมารับเหล้าอีกาครวญที่ลอยอยู่กลางอากาศไป แล้วเริ่มดื่มเหล้าเงียบๆ