บทที่ 1053.2 มีเก้าอี้ว่างอยู่หนึ่งตัว

ภูเขาเช่อจื่อขุนเขากลางมีเทือกเขาที่ทอดยาวติดต่อกันแปด ยอด ยอดเขาหลักมีชื่อว่ายอดเขาเฟิ งหลง ถูกขนานนามว่าเป็ น บรรพบุรุษแห่งหมื่นภูเขาในภาคกลางของแจกันสมบัติทวีป ยอดเขา แห่งนี้มีถ้าเหล่าจวินที่ถูกบันทึกไว้ในจารึกภูเขาและทะเล ยอดเขารอง คือยอดเขาเตี๋ยจ้าง เป็ นที่ก่อตั้งจวนพักผ่อนสาหรับเทพภูเขา หลังจากที่จิ้นชิงได้ดิบได้ดีแล้ว ภูเขาทายาทมีภูเขาผูซานและภูเขาอวี่หลิน หลูป๋ ายเซี่ยงและลูก ศิษย์หยวนไหลหยวนเป่าของภูเขาลั่วพั่ว เมื่อหลายปีก่อนก็เคยไปพัก อยู่ที่ภูเขาผูชาน หลูป๋ ายเซี่ยงกับเทพของภูเขาผูซานแค่เจอหน้ากัน ก็เหมือนรู ้จักกันมานาน ได้รับคาเชื้อเชิญให้เป็ นผู้ถวายงาน ด้วยเหตุ นี้จึงถูกกรมพิธีการของต้าหลีบันทึกลงเอกสารว่าหลูป๋ ายเซี่ยงเท่ากับ มีต าแหน่งขุนนางแห่งภูเขาสายน้าครึ่งตัว มีความสัมพันธ ์ในขั้นนี้อยู่ ภูเขาผูซานกับภูเขาลั่วพั่วจึงถือว่ามีความสัมพันธ ์ควันธูปบนภูเขา ส่วนหนึ่ง ภูเขาขี่ซานขุนเขาบูรพา เนื่องจากเหมิงหรงซานจวินของต้าหลี ได้เลื่อนตาแหน่ง ได้ครอบครองภูเขาทายาทสองลูก แบ่งออกเป็ น ภูเขาเอ้อโหย่วและภูเขาเยี่ยนตั้งที่ได้ครอบครองต้าเสี่ยวหลงชิวภูเขากานโจวขุนเขาประจิมอยู่ใกล้กับศาลลมหิมะ ภูเขาลูกนี้ไม่ สูง เป็ นเหตุให้ในประวัติศาสตร ์จึงไม่เคยได้รับความส าคัญจากราช สานักในท้องถิ่น ผลคือปี นั้นได้เลื่อนขั้นเป็ นมหาบรรพตประจิม ประจาทวีปด้วยน้ามือของราชครูชุยฉาน ทุกวันนี้ได้ครอบครองภูเขา ทายาทสองลูกอย่างภูเขาลู่เจี่ยวและภูเขาหลวนซานที่เล่าลือกันว่า เงินเหรินบรรพกาลเอายันต์วิเศษมาซ่อนไว้ที่นี่ ยอดเขาหลักถึงกับสูง กว่าภูเขากานโจวหลายเท่า ยามที่อากาศปลอดโปร่งก็มองเห็นไปได้ ไกลเป็ นร ้อยลี้ มีเพียงภูเขาจื่อถงของมหาบรรพตทักษิณเท่านั้นที่มีภูเขา ทายาทแค่ลูกเดียว มีชื่อว่าภูเขาไฉ่จือ รอกระทั่งฟ่ านจวิ้นเม่าเดินเข้ามาในห้องทรงพระอักษร บรรยากาศในห้องก็พลันเงียบสงัด ทว่าผ่านไปครู่เดียวก็กลับมา ครึกครื้นอีกครั้ง การหยุดชะงักอย่างลุ่มลึกนี้เหมือนการแสดงความเคารพไร ้เสียง อย่างหนึ่ง ประหนึ่งการเป็ นฝ่ายดื่มสุราคารวะก่อนบนโต๊ะเหล้า สงครามครั้งนั้น พูดถึงแค่ห้าขุนเขา ก็เป็ นขุนเขาใต้ของฟ่ าน จวิ้นเม่าที่ออกแรงมากที่สุด สงครามในอาณาเขตก็ดุเดือดรุนแรงและ น่าอนาถที่สุด ดังนั้นเป็ น “แม่นางน้อย” เหมือนกัน หยางฮวาแห่งลาน้าใหญ่ ไม่ได้ใจคน ผู้คนจึงอดดูแคลนนางไม่ได้ แต่เจอกับฟ่ านจวิ้นเม่าที่ร่างทองแทบจะแตกสลายหมดสิ้นแล้วสร ้างขึ้นมาใหม่ให้สมบูรณ์ได้อีก ครั้ง ไม่ว่าใครก็ไม่กล้า แล้วก็ไม่เหมาะที่จะเพิกเฉยต่อนาง ยกตัวอย่างเช่นถงเหวินช่างซานจวินแห่งขุนเขาตะวันตกที่ไม่ว่า เจอใครก็ไม่คิดจะเป็ นฝ่ ายทักทายก่อน วันนี้มีเพียงได้พบเจอฟ่ าน จวิ้นเม่าเท่านั้นถึงได้ยินดีผงกศีรษะทักทาย แต่ฟ่ านจวิ้นเม่ากลับทาเป็ นมองไม่เห็นการแสดงความเป็ นมิตร ของถังซานจวิน ประเด็นส าคัญคือถงเหวินช่างเองก็ไม่โกรธ คงเป็ น เพราะน้าพะโล้เจอกับเต้าหู้ ของสิ่งหนึ่งมักจะการาบของสิ่งหนึ่งได้ เสมอกระมัง? ข้างกายฟ่ านจวิ้นเม่ามีหวังเจวี่ยนเทพภูเขาไฉ่จือติดตามมาด้วย บุคลิกไม่ธรรมดาแต่งกายหรูหราสวมมงกุฎจักรพรรดิ สวมชุดสีม่วง ถืองาช ้าง เหนือมงกุฎประดับไข่มุกเม็ดหนึ่งที่ใหญ่ราวกับบ๊วยเขียว ไม่ว่าจะมองอย่างไรหวังเจวี่ยนก็เหมือนซานจวินของมหาบรรพต แห่งหนึ่งมากกว่าส่วนฟ่ านจวิ้นเม่ากลับเหมือนสาวใช ้ในจวนซานจ วินมากกว่า ห้ามหาบรรพตของแจกันสมบัติทวีปในทุกวันนี้มีเพียงขุนเขาใต้ ของฟ่ านจวิ้นเม่าเท่านั้นที่หลุดพ้นจากการควบคุมของราชสานักต้า หลีแล้ว เดิมที่ขุนเขาใต้ก็เป็ นมหาบรรพตพิเศษที่อาศัยกาลังคนของ คนคนเดียวเอาดินทับถมจนกลายมาเป็ นภูเขา เมื่อสงครามใหญ่ผ่าน พ้นไปก็ถูกทาลายจนสิ้นซาก ส่วนภูเขาไฉ่จือนั้นเนื่องจากปีนั้นถูกกระโจมทัพของเผ่าปีศาจเปลี่ยนไปเป็ นท่าเรือตระกูลเซียนจึงรอดพ้น หายนะมาได้ บวกกับที่สกุลซ่งต้าหลีสูญเสียการควบคุมทางทิศใต้ ของแจกันสมบัติทวีปไป ภูเขาไฉ่จือจึงยิ่งมีฐานะโดดเด่น เรียกได้ว่า อยู่เบื้องล่างภูเขาลูกเดียว อยู่เหนือภูเขานับหมื่น ตาแหน่งเก้าอี้ของฟ่ านจวิ้นเม่าอยู่ตรงข้ามกับเว่ยป้ อพอดี นาง นั่งเอียงกาย เท้าคางด้วยมือข้างเดียว จ้องเขม็งไปที่เว่ยป้ อ หัวเราะร่า ถามว่า “ทาไมวันนี้เขาไม่มาล่ะ?” เว่ยป้ อยกขานั่งไขว่ห้าง บิดหมุนข้อมือเบาๆ ด้วยท่าทางผ่อน คลายสบายอารมณ์ ย้อนถามว่า “เขาจะมาได้อย่างไร จะใช ้สถานะ อะไร?” เจ้าขุนเขาของภูเขาลั่วพั่ว ลูกศิษย์ปิดสานักของสายเหวินเซิ่ง? อิ่นกวานคนสุดท้ายของกาแพงเมืองปราณกระบี่? ล้วนไม่เหมาะสม เจ้าฟ่ านจวิ้นเม่าเป็ นถึงซานจวินแล้ว ไฉนถึงยังคิดอะไรง่ายๆ ไม่ รู ้จักไตร่ตรองอยู่เหมือนเดิม ฟ่ านจวิ้นเม่าแสร ้งทาเป็ นตกตะลึง “ไหนมีข่าวลือบอกว่าเขา ไม่ได้อยากจะเป็ นราชครูต้าหลี แต่จะมีต าแหน่งอยู่ในราชส านักต้า หลีของพวกเจ้าอย่างไรล่ะ?” เว่ยป้ อถามอย่างสงสัย “ข่าวลือแพร่มาจากไหนกัน?”ฟ่ านจวิ้นเม่าตอบอย่างไม่ใส่ใจ “เรื่องแบบนี้ข้าจะไปหาต้นตอได้ จากที่ไหนล่ะ”แม้ว่าการคุยกันของซานจวินทั้งสองท่านจะใช ้คาว่า “เขา”แต่ไม่ว่าใครก็รู ้ดีอยู่แก่ใจว่าพวกเขาก าลังพูดถึงเฉินผิงอันรอกระทั่งฟ่านจวิ้นเม่าเอ่ยคาว่า “ราชครู” ในห้องก็พลันเงียบสงัด ต่างก็หวังว่าซานจวินทั้งสองจะพูดคุยข้อมูลเกี่ยวกับเฉินผิงอันให้ มากกว่านี้ฟ่ านจวิ้นเม่าเบ้ปาก หยุดพูดแต่เพียงเท่านี้ นางจะไม่ให้คนที่รอ ชมความครึกครื้นพวกนี้สมใจปรารถนาง่ายๆ หรอกอันที่จริงเกี่ยวกับเรื่องตาแหน่งราชครูต้าหลีที่ปล่อยว่างมาโดย ตลอด สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในห้องนี้ต่างก็มีความคิดแตกต่างกันไปหากชุยฉานยังอยู่ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องคิดอะไรมากแล้ว ซิ่วหูผู้ นั้นอยากจะเป็ นราชครูสักกี่ปีก็เป็ นไป หรือชุยฉานยินดีจะให้ใครมา รับช่วงต่อต าแหน่งราชครูก็ตามใจเขาเอ่ยประโยคที่ไม่ผิดต่อมโนธรรมในใจสักคา สิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่ง ภูเขาสายน้าอย่างพวกเขา สามารถมีต าแหน่งสูงบนท าเนียบหยก ทองใหม่เอี่ยมของศาลบุ๋นอย่างในทุกวันนี้ได้ ล้วนเป็ นสิ่งที่ชุยฉาน มอบให้ทั้งสิ้นราชสานักต้าหลีไม่มีราชครูซิ่วหู แล้วจะเอาสถานการณ์ที่หนึ่ง แคว้นก็คือหนึ่งทวีปมาจากไหน? แจกันสมบัติทวีปไม่มีสกุลซ่งต้าหลี คาดว่าจุดจบก็คงไม่ได้ดีไปกว่าใบถงทวีปสักเท่าใดแต่จะว่าไปแล้ว ในเมื่อทุกวันนี้ซุยฉานไม่ใช่ราชครูต้าหลีอีก ต่อไปแล้ว แล้วเขายังไม่ได้เลือกใครมาเป็ นราชครูโดยเฉพาะ ถ้า อย่างนั้นสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาสายน้าบางส่วนในห้องจึงรู ้สึกว่าราช ส านักต้าหลีไม่มีราชครูย่อมดีกว่า แต่บางคนกลับรู ้สึกว่าจะมีหรือไม่มี ราชครูก็ได้ ถึงอย่างไรไม่ว่าใครมาเป็ นก็ไม่ดีทั้งนั้น ขอแค่ เปรียบเทียบกับชุยฉานก็ล้วนเป็ นเรื่องตลกทั้งหมด ถือเป็ นพวกที่ไม่ เจียมตัว แม้กระทั่งเซียนกระบี่หนุ่มบางคน ต่อให้สถานะของเขาจะมี มากมายแค่ไหนก็ไม่อาจเป็ นข้อยกเว้นได้สถานการณ์ที่กลัวที่สุดก็คือสกุลซ่งต้าหลีจะผลักราชครูคนใหม่ ที่สายตาสูงฝีมือต่าขึ้นเวที ความสามารถไม่มาก แต่ดันชอบก่อเรื่อง ก่อราวหากการพูดเช่นนี้มาจากใจที่เห็นแก่ส่วนรวม ถ้าอย่างนั้นก็ยังมี ส่วนที่เห็นแก่ตัวอยู่ด้วย นั่นคือไม่ยินดีให้สกุลซ่งต้าหลีมีราชครูคน ใหม่ที่สามารถควบคุมโน่นนี้ได้เป็ นเหตุให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาสายน้าที่ในใจหวังให้ตาแหน่ง ราชครูต้าหลีเว้นว่างตลอดไปมีจ านวนมากกว่ายกตัวอย่างเช่นมีคนอยากรู ้ท่าทีบางอย่างของฟ่ านจวิ้นเม่าอย่าง ยิ่งในฐานะซานจวินหญิงที่หลุดพ้นจากพันธนาการของต้าหลีไป แล้ว นางมองเรื่องป้ ายศิลาที่ตั้งอยู่หน้าประตูศาลบรรพจารย์ของจวน เซียนมากมายในอาณาเขตของขุนเขาใต้อย่างไร?ฟ่านจวิ้นเม่ายินดีช่วยพรรคบนภูเขาและแคว้นทั้งหลายล่างภูเขา ทวงคืน ความเป็ นธรรม” มาจากสกุลซ่งต้าหลีหรือไม่?วันนี้มาเข้าร่วมการประชุมที่นี่เป็ นเพราะฟ่ านจวิ้นเม่าตัดสินใจได้ อย่างเด็ดขาดแล้วใช่หรือไม่?ทางฝั่งของหน้าประตูมีขันทีผู้คุมตราประทับกองซือหลี่เจียนซึ่ง สวมชุดหม่างสีชาดเอ่ยเตือนเสียงเบาว่า “ฝ่ าบาทใกล้จะเสด็จมาถึง แล้ว ทุกท่านโปรดลุกขึ้นยืนรอต้อนรับ”สิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาสายน้าแทบทั้งหมดในห้องต่างก็ทยอยกัน ลุกขึ้นยืน กลั้นหายใจท าสมาธิ รอคอยให้ฮ่องเต้ต้าหลีปรากฏตัวมีแค่เว่ยป้ อ ฟ่ านจวิ้นเม่า ถงเหวินช่างที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ไม่มี ความเคลื่อนไหวรอกระทั่งฮ่องเต้ซ่งเหอเดินเข้ามาในห้องทรงพระอักษร เว่ยป้ อถึง ได้ลุกขึ้นยืนช ้าๆ จากนั้นจึงเป็ นฟ่ านจวิ้นเม่า สุดท้ายถึงจะเป็ นถงเหวิ นช่างที่พกกระบอกยาสูบไว้ตรงเอว