บทที่ 1053.1 มีเก้าอี้ว่างอยู่หนึ่งตัว

วังหลวงที่ตั้งอยู่ในเมืองหลวงต้าหลี ฮ่องเต้ซ่งเหอเรียกซานจวินข องห้าขุนเขามาประชุมกันที่ห้องทรงพระอักษร เดิมคิดว่าซานจวินหญิงแห่งขุนเขาใต้จะหาข้ออ้างมาปฏิเสธ คิด ไม่ถึงว่าฟ่านจวิ้นเม่าก็จะมาเข้าร่วมการประชุมด้วย ห้ามหาบรรพตของแจกันสมบัติทวีป ทุกวันนี้นอกจากขุนเขาใหญ่สี่ แห่งเว้นจากขุนเขาใต้แล้ว เนื่องจากอยู่ในอาณาเขตของราช สานักต้าหลี ดังนั้นในนามจึงยังอยู่ในการดูแลของสกุลซ่งต้าหลี อันที่จริงหากอิงตามข้อตกลงของราชครูชุยฉานในปีนั้น หลัง สงครามผ่านพ้นไป ต้าหลีถอยร่นอาณาเขตกลับไปทางตอนเหนือ ของลาน้าใหญ่ ทว่าภูเขาบรรพบุรุษของภูเขาซี่ซานมหาบรรพต บูรพา อันที่จริงตั้งอยู่ทางใต้ของลาน้าใหญ่ แต่ว่าเรื่องนี้ก็เหมือนเรื่อง ของการตั้งป้ ายศิลาหน้าประตูศาลบรรพจารย์ของจวนเซียนทางทิศ ใต้ หลายปี มานี้ต่างก็มีคากล่าวและมีการกระท าเล็กๆ น้อยๆ บางอย่างเกิดขึ้น แต่รอกระทั่งการร่วมงานพิธีที่ภูเขาตะวันเที่ยงสิ้นสุด ลง ความเห็นต่างก็หายไปโดยอัตโนมัติ ห่างจากเวลานัดหมายอีกประมาณสองเค่อ การประชุมเช ้าใน ท้องพระโรงวันนี้ยังไม่เสร็จสิ้น ฮ่องเต้ยังไม่ได้ปรากฏตัว การประชุม ในห้องทรงพระอักษร โดยทั่วไปแล้วถือเป็ นการประชุมครั้งที่สองจานวนคนจะมีน้อยกว่า ซึ่งก็ถูกเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า “การประชุม น้อย” วันนี้คนที่มาถึงเป็ นคนแรกไม่ใช่เว่ยป้ อซานจวินแห่งขุนเขาเหนือ ที่เป็ นดั่งศาลาใกล้น้าแต่เป็ นจิ้งชิงซานจวินแห่งขุนเขากลาง จากนั้นก็เป็ นซานจวินของขุนเขาตะวันออกและขุนเขาตะวันตก ที่มาเยือนพร ้อมกันอย่างเหมิงหรงแห่งภูเขาขี่ซาน และถงเหวินช่าง แห่งภูเขากานโจว เหมิงหรงสวมเสื้อเกราะสีทองพกกระบี่เหมือนแม่ทัพบู๊ ถงเหวิ นช่างสวมชุดผ้าป่ านเปลือยเท้า เหมือนชาวนาวัยชรา ตรงเอวพก กระบอกยาสูบเก่าที่ทามาจากหยก ตามมาจึงจะเป็ นเว่ยป้ อ สวมชุดคลุมตัวยาวสีขาวหิมะ สองเท้า สวมรองเท้าย่าเมฆตรงเอวรัดเข็มขัดหลากสี หูข้างหนึ่งห้อยต่างหู กลมสีทอง สุดท้ายจึงเป็ นฟ่ านจวิ้นเม่าที่สวมชุดคลุมตัวยาวสีหมึก ตรงเอว ห้อยป้ ายหยกเป็ นค าว่า “จวิ้นชิงอวี่เซียง” รูปโฉมของนางหมดจด เพียงแต่ไม่ถือว่าเป็ นโฉมสะคราญ บางทีหากยืนอยู่กับเว่ยป้ อก็อย่าว่าแต่โฉมสะคราญเลย ไม่ถือว่า เป็ นสาวงามด้วยซ้านอกจากซานจวินของห้าขุนเขาแล้ว หยางฮวาฉางชุนโหวแห่ง ลาน้าฉีตู้ ผู้นาของเหล่าเทพวารีแห่งแจกันสมบัติทวีป เฉาหย่งหลิน หลีป๋ อแห่งลาน้าใหญ่ที่มีตาแหน่งเทพเป็ นรองหยางฮวา โหวและป๋ อของลาน้าใหญ่สองท่านนี้มาถึงแทบจะเวลาเดียวกัน กับจิ้นชิง จึงได้พูดคุยกันสองสามประโยคพอดี หลักๆ แล้วยังคงเป็ น เฉาหย่งที่มีชาติกาเนิดจากเจียวเฒ่าถ้าเฟิงสุ่ยแม่น้าเฉียนถังที่พูดคุย กับจิ้นซานชิงอย่างถูกคอ เฉาหย่งรู ้จักกับจิ้นชิงแห่งภูเขาเช่อจื่อมานานหลายปี แล้ว ความสัมพันธ ์ไม่เลว เจียวเฒ่าที่เคยเป็ นอดีตเฉียนถังจ่างผู้นี้ ในอดีต มักจะไปท่องเที่ยวอยู่ในอาณาเขตของราชวงศ์จูยิ่งเก่าเป็ นประจา ตอนที่จิ้นชิงยังมีชีวิตอยู่ไม่ได้เป็ นขุนนางปุ่นหรือแม่ทัพบู๊ของราชวงศ์ จูอิ๋ง แล้วก็ไม่ใช่ผู้ฝึกตนที่ฝึกตนประสบความสาเร็จ เป็ นแค่คนขุดหิน ยากจนเท่านั้น เขามักจะขุดหินอยู่ในภูเขาหินตลอดทั้งปี เอาเชือก ผูกเอวถือคบเพลิงไต่ไปตามภูเขา ทุกครั้งที่จะขุดหินจานฝนหมึกใน หลุมเก่าแก่ก็จะเป็ นจิ้นชิงที่รับผิดชอบจุดธูปหนึ่งดอกเพื่อคารวะเทพ ภูเขา ตามธรรมเนียมของคนขุดหินแล้ว หากธูปหนึ่งดอกเผาไหม้ หมดได้อย่างราบรื่นก็จะสามารถขึ้นเขาไปขุดหินได้ แต่มีอยู่ครั้งหนึ่ง ที่ธูปดับกลางคัน จิ้นชิงไม่อยากเสี่ยงอันตราย ผลคือถูกขุนนางคุม เหมืองใช ้แส้โบยจนตาย จากนั้นเอาศพของเขาไปโยนทิ้งน้า หลัง จากจิ้นชิงตายไป จิตวิญญาณที่แท้จริงก็ไม่ได้สลายหายไปไหน ได้รับความโปรดปรานจากซานจวินผู้เฒ่าของขุนเขากลางราชวงศ์จูอิ๋งเก่า เขาช่วยทาให้จิตวิญญาณของจิ้นชิงมั่นคงก่อน จากนั้นค่อย สร ้างร่างทองไว้ให้เขาในศาลเทพแห่งผืนดิน จากนั้นก็ได้เลื่อนขั้นมา ตลอดทาง สุดท้ายจิ้นชิงก็เป็ นได้ถึงเทพภูเขาแห่งยอดเขาเตี๋ยจ้างซึ่ง ได้รับการแต่งตั้งจากราชสานักของราชวงศ์ตู๋กูจูอิ๋ง รอกระทั่งซานจ วินผู้เฒ่าเจอกับเหตุไม่คาดฝัน ร่างทองแหลกสลาย จิ้นชิงก็ได้มารับ ตาแหน่งซานจวินต่อจากเขา กลายเป็ นเจ้าของยอดเขาเช่อจื่ออย่าง ราบรื่น พูดคุยเรื่องยิบย่อยกันไปแล้ว เฉาหย่งก็ยิ้มถามว่า “จิ้นซานจวิน ข้าได้ยินมาว่าดูเหมือนเว่ยซานจวินจะตั้งฉายาเทพให้ตัวเองว่าหลิง เจ๋อ?”จิ้นชิงพยักหน้า “หากรู ้ว่าเป็ นอย่างนี้แต่แรก ข้าก็คงเสนอฉายา “ท่องราตรี” ไปกับกรมพิธีการแล้ว เว่ยซานจวินท าอะไรไร ้คุณธรรม นั่งยองอยู่ในส้วมไม่ยอมถ่าย”เฉาหย่งกล่าว “งานเลี้ยงท่องราตรีหลายครั้งของภูเขาเซ่อซาน จัดได้ดีเยี่ยม มีชื่อเสียงบนภูเขาอย่างมาก”จิ้นชิงอืมรับหนึ่งที “ก็เรียนรู ้มาจากเว่ยป้ อนั่นแหละ เรื่องที่ว่าควร จะจัดงานเลี้ยงท่องราตรีอย่างไร พวกเราล้วนเป็ นนักเรียนทั้งสิ้น”เฉาหย่งหัวเราะเสียงดังหยางฮวาฉางชุนโหวแห่งลาน้าใหญ่เงียบงันไม่เอ่ยอะไรนางหลับตาท าสมาธิ วางกระบี่พาดขวางไว้บนหัวเข่า ใช ้มือถูพู่สี ทองของกระบี่เบาๆสิ่งศักดิ์สิทธิ์ชั้นสูงที่ได้เข้าการประชุม ราชสานักต้าหลี่อนุญาต ให้พวกเขาสวมเสื้อเกราะ พกกระบี่มาได้ในห้องตอนนี้ยังมีแค่พวกเขาสามคนอันที่จริงไม่ว่าจะเป็ นจิ้นชิงหรือเฉาหย่ง ความรู ้สึกส่วนลึกในใจที่ พวกเขามีต่อหยางฮวาซึ่งระดับเทพสูงเป็ นอันดับสอง อันที่จริงก็มอง นางเป็ นแม่นางน้อยคนหนึ่งที่…ไม่เข้าใจเรื่องราวทางโลกก็จริง ประสบการณ์ของหยางฮวายังตื้นเขินเบาบางเกินไป อีกทั้ง ยัง…โชคดีเกินไป ปี นั้นก็เพียงแค่เพราะนางเป็ นสาวใช ้ข้างกายของ ไทเฮาหนันจาน ถึงได้กลายมาเป็ นเหนียงเนียงเทพวารีของแม่น้าเถี่ย ผู่ในอาณาเขตหลงโจวเก่าได้สาเร็จ รอกระทั่งสงครามปิดฉากลงก็ไป รับตาแหน่งที่ว่างอยู่ของลาน้าใหญ่ นางเคยทาอะไรเป็ นชิ้นเป็ นอัน เคยสร ้างคุณความชอบอะไรด้วยหรือ?ย้อนกลับมามองจิ้นชิงที่ระดับขั้นเท่าเทียมกับฉางชุนโหวแห่งล า น้าใหญ่ก็ดี หรือจะเป็ นเฉาหย่งที่ระดับขั้นต่ากว่าหยางฮวาครึ่งขั้นก็ ช่าง หรือแม้กระทั่งเทพภูเขาของภูเขาทายาทห้ามหาบรรพต ไม่ว่าจะ เป็ นอายุหรือชื่อเสียง มีใครที่ไม่โดดเด่นกว่าหยางฮวาบ้าง? ดังนั้น ในทางส่วนตัว ทุกครั้งที่พวกเขาพูดถึงหยางฮวาจึงไม่เคยมีใครเห็น นางอยู่ในสายตาส่วนซานจวินหญิงฟ่ านจวิ้นเม่ากลับทั้งคล้ายคลึงแล้วก็ทั้งตรง ข้ามกับหยางฮวาพอดีส่วนที่ว่าคล้ายคลึงก็คือ “อายุขัยในการฝึก ตน” ของทั้งสองฝ่ ายเท่ากัน ต่างก็ถือเป็ นคนหน้าใหม่ในกลุ่มสิ่ง ศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาสายน้าของหนึ่งทวีปเหมือนกัน แต่สิ่งที่แตกต่างก็ คือท่ามกลางสงครามครั้งนั้น ฟ่ านจวิ้นเม่าออกแรงไปมาก สร ้าง คุณูปการอย่างใหญ่หลวง หนึ่งในห้ามหาบรรพตหายไปสิ้นใน สงครามครานั้น! สูญเสียจวนซานจวิน ศาลและพื้นที่ประกอบ พิธีกรรมไปอย่างสิ้นเชิง ดังนั้นฟ่ านจวิ้นเม่าที่อยู่บนภูเขาของแจกัน สมบัติทวีปในทุกวันนี้จึงมิอาจดูแคลนได้ ชื่อเสียงของขุนเขาทักษิณ ก็ไม่เลวเช่นเดียวกันนอกจากนี้แล้วยังมี “ผู้ติดตาม” ของห้ามหาบรรพตที่ตาแหน่ง เทพสูงพออีกบางส่วนที่มีคุณสมบัติได้รับการยกเว้นให้เข้าประชุมใน วันนี้ร่วมประชุมกับเข้าประชุม ต่างกันแค่ค าเดียว ความต่างกลับราว ฟ้ ากับดิน พูดง่ายๆ ก็คือฝ่ ายแรกสามารถเปิดปากพูดได้ ส่วนฝ่ าย หลังเข้าประชุมก็ได้แต่เข้าร่วมอย่างเดียวเท่านั้นจริงๆ แล้วจานวนมากที่สุดคือเทพภูเขาของภูเขาทายาทห้ามหาบรรพต แล้วก็ยังมีเทพวารีแม่น้ายงเจียงในอาณาเขตขุนเขากลาง ส่วนเทพ วารีของแม่น้าเถี่ยฝูซึ่งเดิมทีเป็ นของขุนเขาเหนือ รวมไปถึงแม่น้า เฉียนถังที่ถูกเรียกขานว่ากระแสน้าหมุนย้อนกลับในอาณาเขตของขุนเขาตะวันออก ล้วนมีคุณสมบัติในการเข้าประชุม เพียงแต่ว่า ต าแหน่งเทพสองต าแหน่งยังว่างอยู่เดาว่าตัวเลือกของเทพวารีแม่น้าเถี่ยฝูและเฉียนถังจ่างคนใหม่ วันนี้ก็น่าจะมีมติการประชุมไปพร ้อมกันด้วย?ในห้องทรงพระอักษรมีขุนนางกองซื่อหลี่เจียนคอยรับผิดชอบนา ทางพาสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งขุนเขาสายน้าทั้งหลายที่สถานะโดดเด่นสูง ศักดิ์ไปนั่งประจาที่