บทที่ 1055.2 ก็คือมาตุภูมิ

ฟู่ เต๋อชงถามอย่างระมัดระวังว่า “ได้ยินว่าราชครูเฉินรู ้จักกับเจ้า ลัทธิลู่มานานแล้ว?” เฉิ นผิงอันยิ้มเอ่ย “แบ่งแยกบุญคุณความแค้นชัดเจน ความสัมพันธ ์นับว่าไม่เลว” ฟู่เต๋อชงรู ้สึกอิจฉายิ่งนัก ถงเหวินช่างเปิ ดปากถามอย่างที่หาได้ยาก “เทพภูเขาฟู่ ต้น จันทน์โบราณบนภูเขาผูซานของพวกเจ้า ตอนนี้ยังมีไม้เหลือบ้าง หรือไม่? ช่วงนี้ภูเขาสู่เจี่ยวและภูเขาหลวนซานต่างก็ต้องบุกเบิกจวน รีบใช ้ไม้เซียนอย่างเร่งด่วน ขาดอีกประมาณเกือบหมื่นจิน ทางฝั่ง ของเขตอจี้จางหงโจว ทุกวันนี้ศูนย์ตัดต้นไม้ควบคุมอย่างเข้มงวด คาดหวังอะไรไม่ได้ ก่อนจะมา เทพภูเขาสองท่านต่างก็ขอให้ข้าช่วย ถาม ดูว่าจะได้ราคาที่เป็ นธรรมจากเจ้าหรือไม่” ฟู่เต๋อชงมีสีหน้าปั้นยาก ถงซานจวินหนอถงซานจวิน ก่อนหน้านี้ในสมุดของราชครูเฉิน เนื้อหาบนกระดาษบางๆ แค่สองหน้า เจ้าไม่ได้อ่านเลยหรือ? เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “เทพภูเขาฟู่ ท าการค้าต้องอิงตามกฏใครมา ก่อนก็ได้ก่อนนะ”ถงเหวินช่างเพิ่งจะเข้าใจ “ท าไม ไม้จันทน์ของผูซานถูกภูเขาลั่ว พั่วเหมาไปแล้วหหรือมิน่าเล่าตอนที่ข้าเดินออกมาจากห้อง พวกเขา สองคนถึงได้ส่งสายตาให้ข้า” ตอนแรกยังนึกว่าต้องการจะเตือนตนว่าอย่าลืมมาพูดกับฟู่ เต๋ อชง ที่แท้ก็บอกเป็ นนัยกับตนว่าอย่าแย่งการค้ากับราชครูเฉินอย่าง นั้นหรือ? คราวก่อนพาชิงถงไปเป็ นแขกที่ภูเขาเช่อจื่อด้วยกัน เฉินผิงอันก็ ถือโอกาสพูดเรื่องการค้าบนภูเขาสามเรื่องกับจิ้นชิงไปด้วย เรื่องหนึ่ง ในนั้นก็คือไม้จันทน์ตระกูลเซียนของผูซาน ราชวงศ์จูอิ๋งเก่ามีสี่สุดยอดที่ชื่อเสียงเลื่องลือไปทั้งทวีป ผู้ฝึ ก กระบี่ สาวงาม จานฝนหมึกและไม้จันทน์โบราณ ไม้จันทน์โบราณของผูซานแทบจะเรียกได้ว่ามีชื่อเสียงทัดเทียม กับไม้ยักษ์ของเขตอวี้จางหงโจวต้าหลี ตาหนักในพระราชวังและไม้ที่ ใช ้สร ้างสุสานจักรพรรดิในแคว้นต่างๆ ของภาคกลางแจกันสมบัติ ทวีป ล้วนเอาไม้มาจากผูซานทั้งสิ้น และไม้จันทน์หอมหลายชนิดที่ผู ซานสร ้างขึ้นด้วยกรรมวิธีลับซึ่งมีความต่างกันในเรื่องของสีอย่างสี เหลือง สีขาว สีเขียวและสีม่วง ก็ยิ่งเป็ นที่ชื่นชอบของผู้ฝึกลมปราณ และเหล่าขุนนางชั้นสูงของแจกันสมบัติทวีป นอกจากนี้ก็คือเหมืองขุดหินแห่งหนึ่งที่สร ้างขึ้นในอาณาเขต การดูแลของภูเขาเช่อจื่อและยังมีกรวดแม่น้าพิเศษที่ซื้อมาในปริมาณมากจากน่านน้าแม่น้ายงเจียง ตามทาเนียบหยกทองของสิ่ง ศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาสายน้าในใต้หล้าที่ศาลบุ๋นเรียบเรียงขึ้นใหม่ ระดับ เทพของเทพวารีแม่น้ายงเจียงกับแม่น้าเถี่ยฝูเท่าเทียมกับภูเขา ทายาทของห้ามหาบรรพตและศาลเทพอภิบาลเมืองในเมืองหลวงต้า หลี ล้วนเป็ นขั้นสามชั้นเอก คราวก่อนในศาลบุ๋นแผ่นดินกลาง เฉินผิงอันเคยเจอกับเทพ เซียนผู้เฒ่าลี่ที่เดินทางไป ทั่วเก้าทวีปของไพศาล ได้เห็นสายน้าใน ใต้หล้ามาจนถ้วนทั่ว จากนั้นก็เรียบเรียง “คัมภีร ์น้าขึ้นมาเล่มหนึ่ง ไม่ เพียงแต่ได้พบเจอเท่านั้น ยังได้พูดคุยกันด้วย มาดของบัณฑิตรุ่น อาวุโสส่วนใหญ่ยิ่งเป็ นคนที่มีความรู ้สูงเท่าไร จิตใจก็ยิ่งนิ่งสงบ กว้างขวางมากเท่านั้น แม่น้ายงเจียงตั้งอยู่ในอาณาเขตของราชวงศ์จูยิ่งเก่า ใน “คัมภีร ์ น้า” ซึ่งเป็ นตาราโบราณกล่าวไว้ว่า สถานที่ที่สี่ทิศมีน้าล้อมรอบ เรียกว่ายง ในสมุดที่เฉินผิงอันยื่นส่งมาให้ยังมีดิน โยวหร่าง” ที่มีเฉพาะบน ภูเขาไฉ่จือด้วยเซียงจวินแห่งตาหนักหลิงเฟยฉายาต้งถิง ก่อนหน้านี้นางได้ บุกเบิกพื้นที่ประกอบพิธีกรรมในซากปรักของสนามรบ ก็ได้เปิ ด ราคาสูงให้กับหวังเจวี้ยนเทพภูเขาของภูเขาไฉ่จือเพื่อซื้อดินโยวห ร่างมาในจ านวนมากน่าดูชมและตอนนั้นราคาที่เฉินผิงอันตกลงกับหวังเจวี้ยนก็น่าจะยังไม่ถึง ครึ่งหนึ่งของเซียงจวินด้วยซ้าดังนั้นคู่ค้าของภูเขาลั่วพั่วที่ถูกเฉินผิงอันเขียนลงไปในสมุด ล าพังเพียงแค่คนในวงการภูเขาสายน้าที่มาเข้าประชุมในวันนี้ก็มี ภูเขาเช่อจื่อ ภูเขาจื่อถง ภูเขาไฉ่จือ ภูเขาผูซานและแม่น้ายงเจียงแล้วส่วนภูเขาพีอวิ๋นและเว่ยซานจวิน นั่นเรียกว่าคู่ค้าได้ด้วยหรือ?ถงเหวินช่างถาม “ราชครูเฉิน การขุดเจาะลาน้าใหญ่ที่ใบถงทวีป ยังขาดเงินอีกหรือไม่?”เฉินผิงอันกล่าว “เงินเทพเซียนสองก้อนที่ต้องใช ้ในช่วงเริ่มต้น ตอนนี้มีอยู่ในบัญชีแล้วอย่างน้อยภายในเวลาสามสิบปีก็ไม่ต้องกลัด กลุ้มเรื่องเงิน”ถงเหวินช่างถามอีก “จะต้องรวบรวมเงินฝนธัญพืชประมาณสอง หมื่นเหรียญหรือ?”เกี่ยวกับเรื่องใหญ่เรื่องนี้ แจกันสมบัติทวีปพากันวิจารณ์ไป หลากหลาย และยังแพร่ไปบนภูเขาอยู่นานแล้ว ต่างก็คาดเดากันว่า “ศาลบรรพจารย์” ที่สร ้างขึ้นกะทันหันในเมืองหลวงแคว้นอวิ๋นเหยียน แห่งนั้น ทุกวันนี้ในหน้าบัญชีมีเงินฝนธัญพืชกี่มากน้อยนอนอยู่กัน แน่ยกตัวอย่างเช่นก่อนหน้านี้เฉินผิงอันไปเป็ นแขกดื่มเหล้าที่ยอด เขาเตี๋ยอวิ๋น เทพภูเขาโต้วแยนก็เคยพูดถึงเรื่องการขุดเจาะลาน้า ใหญ่ของใบถงทวีป ถามเฉินผิงอันว่าเหมาะจะทุ่มเงินเข้าไปหรือไม่ ไม่ใช่ว่าสุดท้ายเงินไหลหายไปตามกระแสน้านะ เฉินผิงอันจึงแนะนา โต้วแยนกับเฉินเหวินเชี่ยนว่าหากในมือยังมีเงินเหลือก็ไม่สู้ลองดู เขา จะใช ้วิธีการให้สานักกระบี่ชิงผิงเป็ นผู้ถือครองในนาม ให้ยอดเขา เตี๋ยอวิ๋นและทะเลสาบเหล่าอวี่ได้ถือหุ้นด้วยสุดท้ายโต้วแยนก็ตัดสินใจเด็ดขาด จับเอาทางโน้นมาผสมทางนี้ พร ้อมกับไปกู้ยืมมาจากสหายรักที่เป็ นเทพภูเขาหลายคน เอาเงินฝน ธัญพืชออกมาได้สี่ร ้อยเหรียญแล้วส่งมอบไปที่ภูเขาลั่วพั่วแต่เฉินเหวินเชี่ยนยังไม่ได้เข้าร่วมกับเรื่องนี้ เหตุผลเรียบง่าย มาก แค่ค าเดียว จน หากพูดให้น่าฟังหน่อยก็คือสองค า ยากจนเฉินผิงอันยิ้มเอ่ย “มากกว่านั้น”ฟู่เต๋อชงถามอย่างใคร่รู ้ “สามารถบอกตัวเลขคร่าวๆ ได้หรือไม่?”เฉินผิงอันกล่าว “ไม่นับเงินเทพเซียนที่ต้องใช ้ในช่วงระยะกลาง พูดถึงแค่เงินฝนธัญพืชก้อนแรกที่เข้ามาอยู่ในบัญชีแล้วก็มีสามหมื่น เหรียญ”ผู้ฝึกลมปราณบนภูเขาล้วนเป็ นคนฉลาดกันทั้งนั้น เชื่อว่าอีกไม่ นานก็จะมีคนมีใจคานวณตัวเลขนี้ออกมาได้ ดังนั้นจึงไม่มีอะไรให้ ต้องปิดบังสานักกระบี่ชิงผิงสามพัน สานักกุยหยกห้าพัน สกุลเหยาต้า เฉวียนสองพัน สกุลหลิวธวัลทวีปหนึ่งหมื่น สกุลอวี่ราชวงศ์เสวียนมี่ สองพันจากนั้นก็เป็ นร ้านผ้าห่อบุญของจางจื๋อที่มาหาถึงที่ เพิ่มเงินฝน ธัญพืชมาให้อีกสี่พันเหรียญนอกจากนี้ยังมีเงินฝนธัญพืชที่เข้าบัญชีมาอย่างกระจัดกระจาย อีกบางส่วน ส่วนใหญ่เป็ นราชส านักของแคว้นต่างๆ และพรรคบน ภูเขาของใบถงทวีปที่ยังพอจะมีทรัพย์สินหลงเหลืออยู่บ้าง ใช ้คาพูดที่ ไพเราะบอกว่าร่วมกันสร ้างวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ส่วนจวนสุ่ยจวินทะเลบูรพาของหวังจูก็ให้เงินฝนธัญพืชมารวด เดียวถึงหนึ่งหมื่นสี่พันเหรียญ เงินเทพเซียนก้อนใหญ่นี้จะเก็บไว้ ส าหรับการด าเนินงานช่วงกลาง จะยังไม่ถูกเอามาใช ้์