บทที่ 1057.2 มิอาจต้านทานฤทธิ์สุรา

เฉาเกิงซินเอ่ยค าพูดใหญ่โตอย่างไม่ละอายใจ “เจ้าขุนเขาเฉิน กับสหายดื่มเหล้าก็ส่วนดื่มเหล้า จดลงบัญชีของเหลาสุราก็ส่วนจด ลงบัญชี รองเจ้ากรมเฉาแห่งกรมขุนนางติดหนี้ก็ส่วนติดหนี้ เฉาเกิง ซินที่ยากจนต้องใช ้เงินคืนก็ส่วนใช ้เงินคืน” หลิ่วซวี่ได้ยินแล้วก็รู ้สึกเลื่อมใสอย่างมาก ตนกับเฉาเกิงซินไม่ใช่ คนบนเส้นทางเดียวกัน ไม่อาจเข้าพวกกันได้ ไม่ต้องคุยมากก็รู ้แล้ว ว่ามิอาจเป็ นสหายกันได้ แต่เฉาเกิงซินกับเถ้าแก่รองต้องคุยกันอย่าง ถูกคอแน่นอน เฉินผิงอันกุมหมัดยิ้มเอ่ย “ได้รับความกรุณาแล้ว ขอขอบคุณมา ณ ที่นี้” หลังจากนั้นเฉินผิงอันก็พาพวกหลิ่วซวี่ไปจากลานหลิวหลี ถาม หลิ่วซวี่ว่าเลือกโรงเตี้ยมไว้เรียบร ้อยแล้วหรือยัง หลิ่วซวี่บอกว่าตอนนี้ ยังไม่มีที่พัก เฉินผิงอันจึงแนะนาสถานที่แห่งหนึ่งให้ ทั้งยังบอกว่าอัน ที่จริงตัวเองก็ไม่คุ้นเคยกับโรงเตี๊ยมตระกูลเซียนแห่งนั้นสักเท่าไร เพียงแต่ว่าทุกวันนี้ที่นั่นมีชื่อเสียงอย่างมากบนภูเขาของแจกันสมบัติ ทวีป หลิ่วซวี่ไม่คิดอะไรมากอยู่แล้ว ถึงอย่างไรคนที่จ่ายเงินก็คือหยวน เซวียน หยวนเซวียนเองก็ยิ่งไม่คิดมาก เดินทางมาที่ลานหลิวหลียังไม่ได้จ่ายเงินเทพเซียนเลยสักเหรียญ ก าลังกลุ้มอยู่พอดีว่าไม่มีที่ให้ ใช ้เงิน รอเจ้ากรมเฉาคืนม้านั่งตัวเล็กให้กับทางร ้าน ในที่สุดก็ได้ซื้อ ตาราหลายเล่มที่หมายตามานานสมดังใจปรารถนา เถ้าแก่เบี้ยร ้านข้างกันที่เอาตาราออกมากางตากแดดเห็นภาพนี้ ก็ถามอย่างประหลาดใจ “ท าไมถึงท าให้ไก่ขนเหล็ก (เปรียบเปรยถึง คนขี้เหนียว) ยอมถอนขนตัวเองได้ กรอกยาลวงวิญญาณอะไรให้ เขาหรือ?” เฉาเกิงซินยิ้มเอ่ย “ข้าบอกกับเหล่าหงไปว่า เมื่อครู่นี้คนที่ยืนคุย กับข้าหน้าประตูร ้าน ขอบขาก็คือเจ้าขุมเขาเฉินแห่งเขาภูเขาลั่วพั่ว เหล่าหงมีความสุขมากจึงมอนให้ข้าโดยไม่คิดเงิน “ไม่ได้หลอกกันจริงหรือ?” สตรีหันไปมองแผ่นหลังคนชุดเขียวที่เดินห่างไปไกลด้วยสายตา กึ่งเชื่อกึ่งกังขา พึมพัมว่า “รูปโฉมก็ไม่ได้หล่อเหลาสักเท่าไรเลยนี่นา ดูแล้วยังสู้เจ้าไม่ได้ด้วยซ้า” จ าได้ว่าคราวก่อนร ้านหนังสือของลานหลิวหลีต้องมีบันทึก ขุนเขาสายน้าเล่มหนึ่งว่าขาย ยอดจาหน่ายไม่เลว พระเอกในเรื่อง ถูกบรรยายว่าเป็ นเด็กหนุ่มผู้มีมาดองอาจ ใบหน้างดงามราวกับหยก เจ้าชู้เปี่ยมเสน่ห์ คนชุดเขียวสะพายกระบี่ควบม้าออกท่องยุทธภพสาวงามล้วนดาหน้าเข้าหาโดยไม่ต้องเชื้อเชิญ จะขวางโชคด้าน ความรักอย่างไรก็ขวางไม่อยู่… เฉาเกิงซินสอดตาราไว้ในสาบเสื้อตรงหน้าอก ยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “เป็ นคนชื่อสัตย์ที่เหยียบพื้นเต็มเท้า ก็คือคนมีความสุขที่จิตใจ กว้างขวางร่างกายอุดมสมบูรณ์ กินก็อิ่มนอนก็หลับ” เดินออกมาจากอาณาเขตของลานหลิวหลีที่ผู้คนจอแจแล้ว หลิ่วซวี่ก็ถามว่า “พวกเราจะไปดื่มเหล้าที่ลาคลองชางผูกันจริงๆ หรือ?” เฉินผิงอันยิ้มเอ่ย “คิดอะไรอยู่น่ะ ขนาดใช ้หัวเข่าคิดยังรู ้เลยหาก ไปที่นั่นแล้วบอกชื่อเฉาเกิงซินไปจริงๆ จะมีประโยชน์กะผายลมอะไร เข้าร ้านเหล้าสิบร ้านต้องโดนไล่ออกมาเก้าร ้านแน่”แล้วนับประสาอะไรกับที่กลิ่นอายเครื่องประทินโฉมในเหลาสุรา ของลาคลองชางผูค่อนข้างแรง สถานที่ที่ดื่มเหล้าอย่างเดียวมีไม่มาก เห็นได้ชัดว่ารองเจ้ากรมเฉามั่นใจว่าเจ้าขุนเขาเฉินไม่มีทางกล้าไป แน่หยวนเซวียนปลุกความกล้าถามอย่างเขินอายว่า “เจ้าขุนเขา เฉินยังจ าข้าได้หรือไม่? คราวก่อนตกปลาที่แพของลาคลองถงหลวี่ ข้าเคยแนะนาตัวเองไปแล้ว ชื่อหยวนเซวียน มาจากศาลซานหลาง”เฉินผิงอันพยักหน้ายิ้มเอ่ย “ต้องจาได้อยู่แล้ว จาได้อย่างชัดเจน เลย ตอนนั้นคุณชายหยวนอายุน้อยๆ ก็เป็ นคนมีประสบการณ์ใน ยุทธภพแล้ว มีน้าใจมีเมตตา ทาอะไรมีคุณธรรม”สีหน้าของหยวนเซวียนสดใสขึ้นมาโดยพลัน หันไปมองคน ทั้งหลายที่อยู่ข้างกายเป็ นอย่างไรเล่า?!นี่ยังใช่ประโยคเกรงใจตามมารยาทอีกหรือไม่?!ผู้ฝึกกระบี่เฒ่าแสร ้งทาเป็ นตกตะลึง ฝานอวี้พยักหน้าเบาๆ ให้ การสนับสนุนดีมากหลิ่วซวี่รู ้สึกจนคาพูดอยู่บ้าง เจ้าหนูเจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่านี่ ไม่ใช่ค าพูดเกรงใจตามมารยาท?เจ้าโง่น้อยอย่างหยวนเซวียนผู้นี้ ไปอยู่กาแพงเมืองปราณกระบี่ ต่อให้ในกระเป๋ ามีเงินเยอะแค่ไหนก็ไร ้ประโยชน์ เทียบกับเซียนกระบี่ เว่ยแห่งศาลลมหิมะแล้วก็คงไม่ได้ดีไปกว่ากันยังไง ล้วนจะต้องกลาย ไปเป็ นตัวเลขก้อนหนึ่งบนหน้าสมุดบัญชีของเถ้าแก่รองอย่างแน่นอนทั้งสองฝ่ ายพบกันครั้งแรกที่ทะเลสาบถงหลวี่ในหุบเขาผีร ้าย ตามบันทึกของ “รวมเล่ม วางใจ” ในท้องถิ่นมีปลาหลั่วที่พิเศษชนิด หนึ่ง ทั่วร่างมีแต่สมบัติเต็มไปหมด บนภูเขามีข่าวลือบอกว่าความลี้ ลับมหัศจรรย์ที่สุดของมันก็คือผู้ฝึกลมปราณกินปลานี้เข้าไปแล้วจะ ไม่ถูกฝันร ้ายใดๆ บนโลกมากวนใจยิ่งผู้ฝึกตนขอบเขตสูงมากเท่าไรก็ยิ่งไร ้ความฝัน หากผู้ฝึกตน ไปถึงขอบเขตเซียนดินแล้วแต่ยังมีความฝันมาก แน่นอนว่าเป็ น เพราะการฝึกตนเกิดทางแยก ง่ายมากที่จะธาตุไฟเข้าแทรก จิตแห่ง มรรคาเสียการควบคุมตอนนั้นเฉินผิงอันไปเสี่ยงดวงที่ทะเลสาบหลวี่ถง หากตกปลาได้ ย่อมดีที่สุด ตกไม่ได้ก็ ไม่เป็ นไรคราวก่อนหยวนเซวียนไปเที่ยวเยือนหุบเขาผีร ้ายก็ไปเสี่ยงดวง เช่นเดียวกัน แต่ไม่ได้สบายๆ เหมือนอย่างเฉินผิงอันเพราะอาหญิงของเขา หยวนอี้จื้อ นางได้ถูกฝันร ้ายรบกวนมา ยาวนานนับร ้อยปี ถึงได้ท าให้นางมิอาจฝ่ าทะลุคอขวดขอบเขต ก่อก าเนิดได้เสียทีแม้จะบอกว่าคนทั่วไปมองความผิดปกติของนางไม่ออกแม้แต่ น้อย แต่หยวนอี้จื้อกลับรูปโฉมโรยรามานานแล้ว หากยอดฝี มือ สามารถมองไปเห็นความจริงก็จะเห็นว่านางอยู่ในสภาพหนังหุ้ม กระดูกที่น่าอนาถอย่างยิ่งเพียงแต่ว่าสตรีรักความสวยงาม นางใช ้วิธีการจากยันต์ประเภท หนึ่ง แต่ถึงอย่างไรก็เป็ น “ภาพลวงตา” ที่เป็ นการหลอกลวงตัวเองทั้ง ยังหลอกลวงผู้อื่น ดังนั้นภายในเวลาร ้อยปีที่ผ่านมานางจึงปรากฏตัว แค่บางครั้งเท่านั้น ต่อให้เป็ นการประชุมในศาลบรรพจารย์ก็ยังไม่ไป เข้าร่วม คราวก่อนที่นางปรากฏตัวก็คือครั้งที่หลิวจึงหลงมาเยี่ยมเยือนศาลซานหลางหยวนอี้จื้อถึงได้ฝืนทาตัวให้กระฉับกระเฉง ต่อให้ จะไม่ยินดีให้เขาเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงซึ่งจะเหมือนคนก็ไม่ใช่เหมือน ผีก็ไม่เชิง นางก็ยังหวังว่าสุดท้ายแล้วจะได้มองเขานานอีกหน่อย