บทที่ 1065.3 ทั้งกระบี่และกวี ป๋ ายเหย่ล้วนไร ้เทียมทาน

พวกอิ๋นลู่เองก็ไม่คิดจะตีสนิทกับเด็กหนุ่มสวมหมวกหัวเสือผู้นั้น ยอดฝีมือนอกโลกหรือ? มียอดฝีมือนอกโลกที่เป็ นเช่นนี้ด้วยหรือ? แม้จะบอกว่ามักจะมียอดฝี มือที่สถานะและขอบเขตต่างก็น่า ตกใจมาเยี่ยมเยือนภูเขาลั่วพั่วเป็ นประจ า แต่ต่อให้พวกเขาจะรู ้สึกว่า ยอดฝีมือที่แท้จริงไม่เปิดเผยตัวตนง่ายๆ แค่ไหน เกรงว่าก็คงมีแค่ไม่กี่ คนที่ยินดีแต่งกายเช่นนี้ออกมานอกบ้านกระมัง? ดังนั้นพวกเกาเกิงจึงเดินไปหยุดอยู่ข้างกายบุรุษร่างกายาที่ยก สองแขนกอดอกแล้วพากันแนะนาชื่อกับฉายาของตัวเอง จวินเชี่ยนกุมหมัดคารวะกลับคืน “เลื่อมใสในชื่อเสียงยิ่งใหญ่มา นาน เป็ นเกียรติที่ได้พบ เป็ นเกียรติที่ได้พบ” ป๋ ายเติงรู ้สึกเบื่ออยู่บ้าง บุรุษร่างแข็งแกร่งกายาตรงหน้าผู้นี้ นอกจากอาจจะเคยได้ยินชื่อของเกาเกิงและภูเขาชิงกงมาก่อนแล้ว เขาจะเลื่อมใสในชื่อเสียงยิ่งใหญ่ของใครได้อีก ตนหรือ? หรือจะบอก ว่าเฉิงฉว่อที่แม้กระทั่งนามแฝงก็ยังเป็ นนามที่เพิ่งออกจากเตามาสดๆ ร ้อนๆ? แต่ในเมื่ออยู่ที่ภูเขาลั่วพั่ว ป๋ ายเติงจึงไม่กล้าแสดงสีหน้าใดๆ ออกมา ส่วนเกาเกิงก็เริ่มคุยเรื่องไร ้สาระอย่างเรื่องดินฟ้ าอากาศและ ทัศนียภาพกับบุรุษผู้นั้นแล้วตรงราวรั้วบนยอดเขาที่ห่างไปไกล “อาจารย์ป๋ าย ท่านกับอาจารย์จวินเชี่ยนมาเป็ นเพื่อนกันได้ อย่างไร?” “ค่อนข้างถูกชะตากัน” เพราะบทสนทนาของหนึ่งคนโตหนึ่งเด็กทางฝั่งนั้นไม่ได้ใช ้เสียง ในใจ ได้ยินค าเรียกขานว่า “อาจารย์ป๋ าย” อันที่จริงก็มิอาจวิเคราะห์ อะไรออกมาได้ ผู้ฝึกลมปราณแซ่ป๋ ายในใต้หล้านี้ นับได้ไหวหรือ? จวินเชี่ยน?! หากอยู่ที่อื่นในไพศาลก็คงไม่มีอะไร แต่ที่นี่คือภูเขาลั่วพั่ว อยู่ใน ถิ่นของเจ้าขุนเขาเฉินเอง… เกาเกิงที่เดิมทีเอนหลังพิงราวรั้วเอาอย่างบุรุษร่างกายาพลันยืด เอวตรงทันใด รีบจัดระเบียบเสื้อผ้าให้เรียบร ้อย สีหน้าเปลี่ยนมาเป็ น เคร่งขรึม อิ๋นลู่ก็ยิ่งถูกคาเรียกขานว่า “อาจารย์จวินเชี่ยน” ของหมี่ลี่น้อย ท าให้รู ้สึกเหมือนมีใครมาตีกลองรัวๆ ข้างหู หลิวสือลิ่วแห่งไพศาล หนึ่งในลูกศิษย์ผู้สืบทอดของซิ่วไฉเฒ่ามีรากฐานอย่างไร บนภูเขา ของใต้หล้าเปลี่ยวร ้างอาจจะรู ้ไม่ชัดเจน แต่นครเซียนจานจะไม่รู ้ข่าวบนยอดเขาเลยได้อย่างไร? เวลานี้อารมณ์ของอิ๋นลู่ซับซ ้อนสุดขีด ทั้งหวาดกลัวจนขวัญแทบกระเจิง แต่ก็มีความรู ้สึกใกล้ชิดสนิทสนม ของ “คนบ้านเดียวกัน” อยู่หลายส่วน สงสารแต่ป๋ ายเติงที่สูงศักดิ์เป็ นถึงลูกหลานมังกรแห่งวังมังกร พสุธาที่ยังถูกปิดหูปิดตาไม่รู ้เรื่องอะไรกับเขา ทั้งเกาเกิงและอิ๋นลู่ต่างก็คิดไม่ตก ไม่รู ้ว่าควรจะบอกความจริงที่ น่าหวาดกลัวนี้กับสหายรักดีหรือไม่ ผู้ที่ดุร ้ายโหดเหี้ยมที่สุดในยุคบรรพกาล มีแต่ขับไล่งูและมังกร ไม่ขับไล่ยุง ป๋ ายเติงได้เจอกับ ‘คนผู้นี้” จะต่างอะไรกับเจอเฉินชิงหลิวคน พิฆาตมังกรอย่างนั้นหรือ? ความต่างเพียงหนึ่งเดียวก็คือคนหนึ่งแค่ฆ่า อีกคนฆ่าแล้วค่อย กิน หรือไม่ก็กลืนลงท้องไปก่อนแล้วค่อยขยี้สังหาร? เจียวหลงแห่งใต้หล้าที่เฉินชิงหลิวสังหารไปเมื่อสามพันปี ก่อน บางทีอาจจะเป็ นส่วนที่บุรุษร่างกายาผู้นี้ กินเหลือไว้” ในอดีตทั้งนั้น? เกาเกิงกับป๋ ายสู่ต่างก็กลั้นลมหายใจ ประสานมือคารวะ “อาจารย์จวินเชี่ยน” ท่านนี้ไปพร ้อมกันครั้งนี้พวกเขาต่างก็บอกสานักหรือไม่ก็ฉายาเดิมของตัวเองเสริม เข้ามาด้วย “เกาเกิงแห่งภูเขาชิงกงหลิวเสียทวีปคารวะอาจารย์หลิว” “อิ๋นลู่แห่งนครเซียนจานเปลี่ยวร ้าง คารวะอาจารย์หลิว” จวินเชี่ยนยิ้มพลางยื่นมือมากดลงบนความว่างเปล่าสองที “เกา เกิง พวกเราต่างก็เป็ นแขกของภูเขาลั่วพั่ว ไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนี้ หรอก สหายอิ๋นลู่ พวกเราถือว่าเป็ นคนครอบครัวเดียวกันของภูเขา ลั่วพั่วครึ่งตัวก็ยิ่งไม่ต้องเกรงใจกันเข้าไปใหญ่ เจ้าคิดว่าอย่างไร?” เกาเกิงรู ้สึกว่ามีเหตุผลอย่างมาก ในที่สุดก็รักษาจิตมรรคาไม่ให้ แหลกสลายได้แล้ว! สหายอิ๋นลู่รู ้สึกว่าไม่ว่าผู้อาวุโสหลิวสือลิ่วจะพูดอะไรก็ล้วนเป็ น หลักการเหตุผลยิ่งใหญ่ค้าฟ้ าทั้งนั้นเพียงแต่ว่าคลื่นลูกหนึ่งสงบ คลื่นอีกลูกกลับถาโถมขึ้นมาอีกแม่นางน้อยชุดดาที่อยู่ห่างไปไกลมีการถามตอบกับเด็กหนุ่ม หมวกหัวเสืออีกครั้ง“อาจารย์ป๋ าย ท่านเอาชนะอาจารย์จวินเชี่ยนที่สองหมัดใหญ่เท่า ขามได้หรือไม่?”“เมื่อก่อนเอาชนะได้ ตอนนี้เอาชนะไม่ได้ วันหน้าเอาชนะได้”“ถ้ารอให้กินปลาน้อยตากแห้งหมดล่ะ?”“ถ้าอย่างนั้นก็ยังเอาชนะจวินเชี่ยนไม่ได้”ในทะเลสาบหัวใจของเกาเกิงที่เป็ นขอบเขตหยกดิบมีคลื่นลูกยักษ์ถาโถมขึ้นมาอีกครั้งจิตแห่งมรรคาดวงนี้ เขาไม่เอาไว้แล้วก็ได้ ผู้ฝึกลมปราณบนโลกมนุษย์จะมีสักกี่คนที่กล้าพูดว่าตัวเอง ในอดีต” และ “ในอนาคตล้วนเอาชนะหลิวสือลิ่วได้? เขายังแซ่ป๋ ายอีกด้วย! หมวกหัวเสือท าให้ข้าเข้าใจผิดไปมากมาย!อิ๋นลู่ที่เป็ นผีไปแล้วก็ตกใจเกือบตายไปอีกรอบ ตอนนี้เขาขวัญ หนีดีฝ่อไปหมดแล้วเมื่อหลายปีก่อนเหมือนเคยได้ยินว่ามีป๋ ายเหย่แห่งไพศาลที่พก กระบี่ท้าทายราชาบนบัลลังก ์หลายคนอยู่ที่ฝูเหยาทวีปใช่ไหม?มีเพียงป๋ ายเติงที่โชคดีอย่างแท้จริง ไม่รับรู ้อะไรทั้งนั้นหากรู ้อย่างนี้แต่แรก ไม่สู้ให้พวกเขาสามคนดื่มเหล้าจนเมาปลิ้น ไปเป็ นเพื่อนเฉินหลิงจวินยังดีกว่าจวินเชี่ยนยกสองแขนกอดอก ใบหน้าประดับยิ้มน้อยๆ “ยังมีธุระ อีกไหม?”เกาเกิงและอิ๋นลู่ดึงแขนสหายรักป๋ ายเติงคนละข้าง ลากเขาลง จากภูเขาไปอย่างรู ้กาลเทศะตอนมามาอย่างสุขุมเยือกเย็น ตอนไปจากไปอย่างรีบร ้อนป๋ ายเติงมึนงงไม่เข้าใจ เกาเกิงพูดเสียงในใจสั่นๆ ว่า “ดื่มเหล้า กันหน่อยดีไหม?”อิ๋นลู่พูดคล้อยตามอย่างหนักแน่น “ต้องระงับความตกใจหน่อย!”ป๋ ายเติงถามอย่างสงสัย “พวกเจ้าสองคนเป็ นอะไรไป?”เดินลงไปจากเส้นทางเทพ มุ่งหน้าไปยังที่พัก ป๋ ายเติงถามว่า “ไม่ ไปดื่มเหล้ากับสหายจิ่งชิงหรือ?”เกาเกิงกับอิ๋นลู่หันมาสบตากัน สหายป๋ ายเติงของพวกเราเป็ น คนโง่ที่มีโชคของคนโง่จริงๆอิ๋นลู่ยิ้มอธิบายว่า “ไฉนต้องให้สหายจึงชิงสิ้นเปลืองค่าสุราด้วย เล่า พวกเราพี่น้องปิดประตูดื่มกันเองก็พอแล้ว”บนยอดเขา หมี่ลี่น้อยถามอย่างใคร่รู ้ “อาจารย์ป๋ าย ได้ยินจึงชิง ของพวกเราบอกว่าท่านคือมือกระบี่ ไม่ใช่ผู้ฝึกกระบี่หรือ?”ป๋ ายเหย่ยิ้มเอ่ย “เมื่อก่อนเป็ นแค่มือกระบี่ ตอนนี้เป็ นผู้ฝึกกระบี่ แล้ว”กลายมาเป็ นผู้ฝึ กกระบี่ อันที่จริงป๋ ายเหย่สนใจแค่เรื่องเดียว เท่านั้น พยายามเลื่อนเป็ นขอบเขตสิบสี่ในเร็ววัน จะได้ไปถามกระบี่ ต่อมหามรรคาฟ้ าคราม มอบของขวัญกลับคืนแก่โจวมี่ส่วนหมวกหัวเสือที่สวมไว้บนศีรษะ เมื่อก่อนถูกซิ่วไฉเฒ่าหลอก ถ่ายทอดโองการปลอม บอกว่าปรมาจารย์มหาปราชญ์ก าชับเอ่ยเตือนซ้าไปซ้ามาว่าจะต้องรอให้เป็ นขอบเขตหยกดิบก่อนถึงจะถอด ออกได้เพียงแต่ว่ารอกระทั่งเลื่อนเป็ นขอบเขตหยกดิบแล้ว ป๋ ายเหย่กลับ เริ่มเคยชินกับสายตามีเลศนัยของเต้ากวานสายเซียนกระบี่ที่อาราม เสวียนตูดูแล้ว ไม่รู ้ว่าใครเป็ นคนพูดออกไปบอกว่าเขาตั้งใจฝึกกระบี่ เลื่อนเป็ นขอบเขตหยกดิบก็เพื่อให้ได้ถอดหมวกหัวเสือที่น่าขันใบนั้น ออก ป๋ ายเหย่จึงคิดว่าถอดช ้าไปแค่ไม่กี่วันก็คงไม่เป็ นไร ก็แค่เลื่อน เป็ นขอบเขตหยกดิบเท่านั้น หรือว่าตนจะยังต้องจัด “งานพิธี” เฉลิม ฉลองให้ดีๆ ครั้งหนึ่งด้วย? รอกระทั่งเลื่อนเป็ นขอบเขตเซียนเหริน ป๋ ายเหย่ก็รู ้สึกว่าไม่สู้รอให้เป็ นขอบเขตบินทะยานก่อนค่อยถอด ทีเดียวถึงอย่างไรก่อนหน้าจะเป็ นขอบเขตบินทะยานเขาก็ไม่คิดจะ ออกไปข้างนอกอยู่แล้วคิดไม่ถึงว่าจวินเชี่ยนจะบอกว่าจะพาเขามาแจกันสมบัติทวีปใต้ หล้าไพศาลด้วยกัน้