บทที่ 1073.4 น้ำใสภูเขำเขียวบุปผำบำนสะพรั่ง

อันที่จริงครั้งนี้จูเสวียนมำที่ภูเขำจิ่วเฟิ งก็เพรำะอยำกจะได้ “ค ำยืนยัน” จำกอู๋โจวสองประโยค ตอนนี้นำงได้ยินแค่ประโยคเดียว เท่ำนั้น เป็ นเหตุให้จูเสวียนยังไม่ยินดีขอตัวลำกลับไป

อู๋โจวทยอยสัมผัสได้ถึงควำมผิดปกติของสองสถำนที่ไล่เลี่ยกัน ที่หนึ่งคือยำซำนหรู่โจว อีกที่หนึ่งอยู่ที่สำนักต้ำเฉำแยนโจว

สถำนที่หลังยังอยู่ในกำรคำดกำรณ์ของอู๋โจว แต่สถำนที่แรก กลับค่อนข้ำงจะน่ำประหลำดแล้ว นักพรตจู้โจวของพื้นที่ประกอบ พิธีกรรมจินถงผู้นั้น ไฉนถึงไม่ถูกกับหลินเจียงเซียนได้ล่ะ?

อันที่จริงนอกจำกหลอมวัตถุแล้ว อู๋โจวยังเชี่ยวชำญในกำร ศำสตร ์กำรค ำนวณและกำรมองฟ้ ำด้วย

ขอแค่คุณสมบัติดีพอ ไม่ว่ำอะไรก็เรียนรู ้ได้เร็ว คนอื่นได้แต่ อิจฉำเท่ำนั้น

ผู้ฝึกตนของมืดสลัวที่ถูกนำงมองเป็ นสหำยบนเส้นทำงกำรฝึ ก ตนมีน้อยจนนับนิ้วได้ คนหนึ่งในนั้นก็มีจูโหม่วเหรินแห่งหรู่โจวที่มี ฉำยำว่ำลวี่ผิงผู้นั้น คนผู้นี้ไม่ทำอะไรเป็ นกำรเป็ นงำน ค่อนข้ำง น่ำสนใจอย่ำงมำก ทั้งสองฝ่ ำยยังไม่เคยเจอหน้ำกันมำก่อน แต่หำก วันใดได้พบเจอกัน อู๋โจวก็ยินดีจะเป็ นฝ่ำยชวนอีกฝ่ำยคุยก่อน

จำได้ว่ำเคยบังเอิญเจอนักพรตที่ท่องพเนจรฉำยำว่ำฉุนหยำงคน หนึ่ง นำงเองก็ยินดีจะมองอีกฝ่ ำยสูงกว่ำคนอื่นๆ ถึงขั้นที่ว่ำในบำง ชั่วขณะ นำงที่จิตใจนิ่งเหมือนน้ำตำยก็ยังถึงกับเกิดควำมหวั่นไหว ด้วย

น่ำเสียดำยที่มีบุพเพแต่ไร ้วำสนำ

อีกทั้งท่ำมกลำงควำมมืดมิดที่มองไม่เห็น อู๋โจวก็ยังสัมผัสได้ถึง ควำมผิดปกติของอำกำรใจหวั่นไหวนี้ ทว่ำหลำยปีที่ผ่ำนมำนี้อู๋โจว ยังตำมหำเบำะแสใดๆ ไม่เจอ ถึงขั้นที่ว่ำแม้กระทั่งเป้ ำหมำยที่น่ำสงสัย ก็ยังไม่มี

หำไม่แล้วด้วยขอบเขตและนิสัยของอู๋โจวแล้ว หำกมีเป้ ำหมำยที่ นำงสงสัยเมื่อไหร่ ถึงกับบังอำจกล้ำเล่นงำนตนอย่ำงลับๆ ล่อๆ อยู่ใน ใต้หล้ำมืดสลัวแห่งนี้ มรรคำจำรย์เต๋ำให้เจ้ำยืมควำมกล้ำหรือไร?

อู๋โจวยิ้มเอ่ย “นังหนู อันที่จริงไม่ต้องกังวลกับป๋ ำยอวี้จิงมำก เกินไปหรอก ด้วยนิสัยกำรกระทำที่แล้วๆ มำของเจ้ำลัทธิอวี๋ เขำไม่มี ทำงพุ่งเป้ ำเล่นงำนเจ้ำกับรำชวงศ์อวี๋ฝู เรื่องที่เจ้ำต้องเป็ นกังวลอย่ำง แท้จริงกลับเป็ นกำรไม่จัดประชุมในวังอวี้ชิงในช่วงเวลำอันใกล้นี้ โดยเฉพำะอย่ำงยิ่งหำกไม่มีเต้ำกวำนคนใดเป็ นฝ่ ำยเสนอมติเรื่องนี้ ขึ้นมำในกำรประชุม เจ้ำลัทธิอวี๋ไม่ให้ข้อสรุป เมื่อเป็ นเช่นนี้เต้ำกวำน ของป๋ ำยอวี้จิงก็จะมีพื้นที่ให้ถอยหลังกลับแล้ว”

ไม่ว่ำเต้ำกวำนของแต่ละสำยในใต้หล้ำมืดสลัวหรือผู้ฝึกตนบน ยอดเขำกลุ่มใหญ่นอกเหนือจำกป๋ ำยอวี้จิงจะมีค ำวิพำกษ์วิจำรณ์ ต่ออวี๋โต้วอย่ำงไร แต่กลับมีอยู่เรื่องหนึ่งที่พวกเขำไม่เคยเอ่ยค ำ ประณำม นั่นคืออวี๋โต้วยึดมั่นในคุณธรรมไม่เห็นแก่พวกพ้อง ผลประโยชน์ส่วนตัว

สหำยรักสำมคนของอวี๋โต้วช่วงก่อนที่เขำจะเข้ำมำอยู่ในป๋ ำยอวี้ จิง คนหนึ่งในนั้นตำยอยู่ที่นอกฟ้ ำ เป็ นอวี๋โต้วที่เลือกจะปล่อยอีกฝ่ำย ไปก่อนแล้วค่อยสังหำรอีกฝ่ำยเองกับมือ

หลิวฉำงโจวที่เคยเรียกตัวเองว่ำนักพรตโก้วได้ตำยอยู่ใต้คม กระบี่ของอวี๋โต้วทั้งอย่ำงนี้ หอจื่อชี่ถึงได้มีเจียงจ้ำวหมอในภำยหลัง

อีกคนหนึ่งคือนักพรตใหญ่สำยยันต์ขอบเขตบินทะยำนที่เคยถูก ขนำนนำมว่ำ “กล้ำเรียกให้มหำสมุทรและขุนเขำมำฟังคำสั่ง” ก็ยิ่ง ตำยใต้คมกระบี่ของอวี๋โต้ว

อีกทั้งยังเป็ นกำรตำยแบบจิตวิญญำณแหลกสลำยอย่ำงสิ้นเชิง ที่สุดบนภูเขำ คือกำรกำยดับมรรคำสลำยตำมควำมหมำยที่แท้จริง ไม่มีโอกำสได้กลับมำเกิดใหม่อีกแล้ว

และคนรักของผู้ฝึ กตนที่มีฉำยำว่ำ “นักพรตหวงเย่” ก็คือเป่ ำ หลิน ผู้ฝึกกระบี่หญิงขอบเขตบินทะยำน

เขำก็คือลิงโหลวฉำยำ “เทียนฉือ” ที่เป็ นผู้ออกแรงออกกำลัง มำกที่สุดในช่วงต้นของกำรฝึกบ ำเพ็ญตนของอวี๋โต้ว คือผู้ที่ให้ควำม

ช่วยเหลือมำกที่สุด ถึงขั้นยอมสละสมบัติล้ำค่ำชิ้นหนึ่งให้กับสหำย รักอวี๋โต้วอย่ำงไม่เสียดำย

ส ำหรับอวี๋โต้วแล้ว สิงโหลวเป็ นทั้งสหำยเป็ นทั้งพี่ชำย

ดังนั้นกำรที่อวี๋โต้วใช ้กระบี่สังหำรหลิวฉำงโจวที่ตอนนั้นธำตุไฟ เข้ำแทรกอยู่ที่นอกฟ้ ำ เต้ำกวำนในใต้หล้ำก็ยังพอจะเข้ำใจได้

แต่อวี่โตัวฆ่ำสิงโหลวกลับสร ้ำงควำมตะลึงพรึงเพริดให้กับใต้ หล้ำ ต้องรู ้ว่ำปีนั้นหวงเจี้ยโส่วแห่งถ้ำแยนเสียตำหนักเจิ้นเยว่ของป๋ ำ ยอวี้จิงได้เตรียมกำรพร ้อมส ำหรับเปิดประตูต้อนรับสิงโหลวแล้ว

จูเสวียนถอนหำยใจโล่งอก

อู๋โจวหรี่ตำลง โอ้โห มีนัยให้ขบคิดนะนี่

กลับไปจะต้องไปลองสืบดูสักหน่อย ดูสิว่ำระหว่ำงกำรประชุม วังอวี้ชิงเป็ นใครกันที่ถำมเรื่องนี้กับเจ้ำลัทธิทั้งสองท่ำน

ดังนั้นอู๋โจวจึงผลักเรือตำมน้ำยอมหยิบยื่นน้ำใจให้ครั้งหนึ่ง “จู เสวียน ขอแค่เจ้ำไม่ไปเปลี่ยนแปลงผลของกำรทำนำย เจ้ำก็ไม่มีทำง ถูกจับไปที่ถ้ำแยนเสียตำหนักเจิ้นเยว่แน่นอน”

จูเสวียนรีบลุกขึ้นยืนคำรวะด้วยขนบของลัทธิเต๋ำ มีประโยคนี้ ของอู๋โจวอยู่ก็เท่ำกับว่ำจูเสวียนกับสกุลจูอวี๋ผู้ได้กินยำสงบใจกันไป แล้วหนึ่งเม็ด

อู๋โจวเอ่ยสัพยอก “นังหนูเสวียน อย่ำได้เห็นข้ำวหนึ่งโต่วเป็ น บุญคุณ ข้ำวหนึ่งเซิงเป็ นควำมแค้น แล้วก็อย่ำได้รู ้สึกว่ำพระคุณ ยิ่งใหญ่ไม่รู ้จะตอบแทนอย่ำงไรด้วย”

จูเสวียนนั่งกลับลงไปอีกครั้ง เอ่ยอย่ำงเขินอำยว่ำ “ข้ำหรือจะ กล้ำ”

อู๋โจวขยับแท่งไม้ไผ่ที่อยู่บนโต๊ะ ใช ้เสียงในใจพูดกลั้วหัวเรำะ เบำๆ ว่ำ “สิ่งที่เจำเกอแห่งแยนโจวต้องกำรก็หนีไม่พ้นให้โลกมนุษย์มี โอรสสวรรค์ที่แท้จริง นำงจะได้ผนึกพลังแห่งวิญญำณเข้ำกับพลัง แห่งฟ้ ำได้”

เฉำโจวหูพยักหน้ำ ในใจเข้ำใจได้อย่ำงกระจ่ำงแจ้ง

จูเสวียนกล่ำวอย่ำงปลงอนิจจัง “ช่ำงมีฝี มือเลิศล้ำค้ำฟ้ ำ เหลือเกิน จูเสวียนละอำยใจที่สู้ไม่ได้

อู๋โจวยิ้มเอ่ย “เจ้ำก็แค่อำยุยังน้อย ให้เวลำเจ้ำอีกหลำยพันปี ตั้งใจวำงแผนเรื่องหนึ่งให้ดีก็ไม่มีทำงด้อยไปกว่ำเจำเกอแน่นอน”

เฉำโจวหูถำม “ครั้งนี้ติดตำมฝ่ำบำทมำพบผู้อำวุโสที่ภูเขำจิ่วเฟิง ข้ำมีเรื่องอยำกจะขอคำชี้แนะจำกผู้อำวุโสเสียหน่อย”

อู๋โจวพยักหน้ำ “ไหนลองว่ำมำสิ”

เฉำโจวหูถำม “ป๋ ำยอวี้จิงไม่สำมำรถหลอมเทวบุตรมำรนอกโลก ทั้งหมดให้มีขนำดใหญ่เล็กเท่ำเมล็ดงำแล้วกักขังพวกมันไว้อย่ำง

แน่นหนำหรือ? หรือเป็ นเพรำะจิตมำรของผู้ฝึ กลมปรำณมักจะผุด ขึ้นมำอย่ำงต่อเนื่อง ผู้ฝึกลมปรำณทุกคนในโลกมนุษย์จึงกลำยเป็ น ต้นกำเนิดน้ำให้กับเทวบุตรมำรนอกโลก เป็ นเหตุให้อุดตันไม่สู้ปล่อย ให้ไหลลื่น?”

อู๋โจวย้อนถำม “ใหญ่เล็กเท่ำเมล็ดงำ? สรุปว่ำใหญ่หรือเล็ก?”

เฉำโจวหูอึ้งงันไปทันใด

อู๋โจวหลุดหัวเรำะพรืด “คนกินหัวไชเท้ำเค็มดันเป็ นกังวลแทนคน กินจืด” (เปรียบเปรยถึงคนที่ยุ่งเรื่องของคนอื่น)

ควรจะแก้ปัญหำเทวบุตรมำรนอกโลกที่อยู่ฟ้ ำนอกฟ้ ำจำก ต้นเหตุได้อย่ำงไร กลำยเป็ น “ผลสำเร็จที่ใหญ่ที่สุด” ที่เต้ำกวำนแต่ ละยุคสมัยของป๋ ำยอวี้จิงไขว่คว้ำตำมหำอย่ำงไม่รู ้จักเหน็ดเหนื่อย ไม่ มีหนึ่งใน

เป็ นเหตุให้มีข่ำวลือบอกว่ำ ใครที่สำมำรถแก้ไขปัญหำยำกใหญ่ เทียมฟ้ ำนี้ได้ คนผู้นั้นก็มีหวังจะรับช่วงต่อดูแลใต้หล้ำมืดสลัวไปจำก มือมรรคำจำรย์เต๋ำ อีกทั้งมรรคำจำรย์เต๋ำเองก็จะได้วำงใจออกเดิน ทำงไกลตำมหำมรรคำนอกมรรคำเสียที

ถึงขั้นที่ว่ำไม่เพียงแต่ป๋ ำยอวี้จิงเท่ำนั้น ผู้ฝึกตนใหญ่ของมณฑล ต่ำงๆ ก็ขบคิดเรื่องนี้กันอย่ำงหนัก สิ้นเปลืองจิตใจ เผำผลำญตบะกัน อย่ำงไม่เสียดำย หวังเพียงว่ำจะสำมำรถหำวิธีกำรแก้ปัญหำที่เหนื่อย ครั้งเดียวสบำยไปตลอดได้

น่ำเสียดำยที่หมื่นปีที่ผ่ำนมำ ไม่ว่ำจะเป็ นมรรคกถำ เวทกระบี่ ยันต์ วิชำอภินิหำร….ต่อให้เจ้ำจะเอำมำผสมรวมกันอย่ำงไร สร ้ำงเป็ น ค่ำยกลอะไร ก็ยังได้แค่วิธีกำรที่รักษำเพียงปลำยเหตุหำใช่ต้นเหตุไม่ ถึงขั้นที่ว่ำวิธีกำรบำงอย่ำงก็ได้ถูกเรื่องจริงพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่ำ ไม่ เพียงแต่ไม่อำจสยบก ำรำบเทวบุตรมำรนอกโลกได้ กลับกันยังเป็ น

กำรแบกฟืนไปดับไฟอีกด้วย

ในชีวิตกำรฝึ กตนของอู๋โจวมีเวลำว่ำงมำก ดังนั้นนำงเองก็ อยำกจะแก้ไขปัญหำยำกหมื่นปีที่มิอำจคลี่คลำยได้เสียทีนี้เหมือนกัน