บทที่ 1073.3 น้ำใสภูเขำเขียวบุปผำบำนสะพรั่ง

เหยำชิงมักจะถูกนครชิงชุ่ยเชิญให้ไปถกมรรคำถ่ำยทอด บทเรียนอยู่เป็ นประจ ำ ส่วนเจ้ำลัทธิลู่ที่ถูกเรียกขำนว่ำ “เหยำชิงน้อยแห่งป๋ ำยอวี้จิง” ก็ จะต้องไปช่วยให้กำรสนับสนุนทุกครั้ง หำกไม่ตบมือแรงๆ ก็ร ้อง ตะโกนให้ก ำลังใจเสียงดัง กำรกระทำที่สร ้ำงชื่อเสียงเลื่องลือไปทั้งใต้หล้ำที่สุดของเหยำชิง แน่นอนว่ำไม่ใช่ยศเสนำบดีรูปงำม แต่เป็ นกำรสังหำรสำมอสุภะบน เส้นทำงกำรฝึกตนของตัวเขำเอง อีกทั้งยังไม่ใช่กำรสังหำรสำมอสุภะ มำเพื่อซ่อมแซมแก้ไขให้จิตแห่งมรรคำสมบูรณ์แบบ แต่เป็ นกำรผ่ำเปิดจิตแห่งมรรคำที่บริสุทธิ์ดวงหนึ่งสร ้ำงเขียนสละ ศพสำมตนได้ส ำเร็จ เป็ นเหตุให้เซียนสละศพทุกตน นอกจำกแค่มิ อำจหลอมจิตหยำงกำยนอกกำยได้แล้ว กลับมีจิตหยินทุกคน เซียนสละศพทั้งสำมที่ “เป็ นตัวของตัวเอง” อย่ำงสมบูรณ์แบบ ภำยในเวลำร ้อยปีต่ำงก็กลำยเป็ นผู้ฝึกลมปรำณห้ำขอบเขตบน บวก กับที่มีจิตหยินจึงเท่ำกับว่ำเหยำชิงมี “ร่ำงจ ำแลง” หกร่ำง บวกกับจิตหยินและจิตหยำงนอกเหนือจำกร่ำงจริงของตัวเหยำ ชิงเองก็เท่ำกับว่ำเขำได้ครอบครอง ‘ร่ำงแยก’ ถึงแปดร่ำงว่ำกันว่ำเหยำชิงยังมียันต์ใหญ่อยู่ในกำรครอบครองอีกสองแผ่น แผ่นหนึ่งคือยันต์ที่มรรคำจำรย์เต๋ำมอบให้ด้วยมือตัวเอง และยังมี ยันต์สำมภูเขำอีกแผ่นหนึ่งที่เจ้ำลัทธิใหญ่แห่งป๋ ำยอวี้จึงเป็ นผู้สร ้ำง ขึ้นมำ เหยำชิงได้รับผลประโยชน์มหำศำล มีควำมชำนำญอย่ำงยิ่ง เหยำชิงหยิบ “ซู่เวิ่น” เล่มที่สองซึ่งพิมพ์อย่ำงหยำบๆ ขึ้นมำ ตำรำเล่มนี้เขำซื้อมำตอนที่ไปขอศึกษำต่อเมื่อครั้งยังเยำว์ ปี นั้น จ่ำยเงินสำมเฉียนเพื่อซื้อตำรำเล่มนี้มำ และยังเป็ นเงินที่เหยำชิงเก็บ ออมอย่ำงประหยัด อ่ำนหนังสืออยู่พักหนึ่ง เหยำชิงก็เลิกเปลือกตำขึ้นมองไปยังทิศ ไกล ด้ำนนอกค่ำยกลใหญ่คือเทือกเขำที่ทอดยำวติดกันเป็ นสำยสี เขียวขจี ลำคลองใหญ่สำยหนึ่งเลื้อยลดคด เคี้ยวประหนึ่งด้ำยที่ร ้อย ผ่ำนเข็ม ดึงสำยตำกลับมำแล้วเหยำชิงก็หยิบตะเกียบขึ้น เริ่มดื่มเหล้ำกิน อำหำร ไม่รู ้ว่ำโลกมนุษย์ในอนำคตจะมีใครที่โอบกอดฟ้ ำครำมกลม กว้ำง สิบสี่มณฑลของมืดสลัว ถึงอย่ำงไรจวนเซียนลัทธิเต๋ำที่เป็ นใหญ่ เพียงหนึ่งเดียวในมณฑลแห่งหนึ่งก็มีจำนวนน้อยมำก สถำนกำรณ์ ส่วนใหญ่คือจวนเซียนสองแห่งคุมเชิงกันหรือไม่ก็เป็ นพื้นที่ประกอบพิธีกรรมอันดับหนึ่งมีมำกมำยก่ำยกอง ทว่ำแต่ละแห่งล้วนไม่ได้อยู่ใน อันดับสุดยอด ยกตัวอย่ำงเช่นจู้โจวที่มีนักพรตอยู่มำกมำยซึ่งมีภูเขำไฉ่โซวและ ตำหนักชิงสือหนึ่งในศำลบรรพจำรย์สำยยันต์ของลัทธิเต๋ำอยู่พร ้อม กัน โยวโจวมีต ำหนักหัวหยำงภูเขำตี้เฝ่ ยถ่วงดุลอ ำนำจอยู่กับสกุลห ยำงหงหนงและหอโส่วซำน หย่งโจวมีพรรคเซียนจั้งกับภูเขำปิงเจี่ย ไม่ว่ำใครก็อยำกจะกด หัวของอีกฝ่ำยเอำไว้ และเนื่องจำกช่วงนี้ภูเขำปิงเจี่ยมีปรมำจำรย์ใหญ่สองคนที่เลื่อน ขั้นติดอันดับสิบคนด้ำนวรยุทธปรำกฏตัวขึ้นมำพร ้อมกัน กำลังอยู่ ในช่วงมีหน้ำมีตำ จึงถูกคนมีใจยกเรื่องเก่ำมำพูดอีกครั้ง เพรำะเรื่อง เดียวที่ภูเขำปิงเจี่ยถูกคนประนำมก็คือปีนั้นพวกเขำคือสำนักใหญ่ เพียงหนึ่งเดียวที่เป็ นพันธมิตรกับซ่งเหมำหลูผู้น ำของ “โจรขโมย ข้ำว” และก่อนที่ “เรื่องรำวจะถูกเปิดโปง” ก็ถึงกับฉีกสัญญำกะทันหัน เลือกที่จะนิ่งดูดำยมองเต้ำกวำนมำกมำยของสำยโจรขโมยข้ำว ถูกป๋ ำยอวี้จิงที่ยกกองกำลังไปเอำผิดซึ่งหำกโทษแรงหน่อยก็ถูก สังหำร โทษเบำหน่อยก็ถูกจับขังหรือไม่ก็ถูกตัดชื่อออก มิอำจเป็ น เต้ำกวำนที่ถูกดึงตัวมำใช ้งำนได้อีกตลอดกำล ต้องรู ้ว่ำในหย่งโจวที่อำณำบริเวณกว้ำงขวำง โชคชะตำน้ำเป็ น ใหญ่เพียงหนึ่งเดียว มีค ำเล่ำลือกันว่ำยำมที่สำยโจรขโมยข้ำวรุ่งเรือง ที่สุดก็มีนักพรตที่ได้รับธรรมโองกำรส่วนตัวมำกถึงหนึ่งล้ำนคน!แยนโจวในอดีต สำนักต้ำเฉำและภูเขำเหลี่ยงจิงคือศัตรูคู่แค้น กัน แน่นอนว่ำทุกวันนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว เรียกได้ว่ำฟ้ ำ เปลี่ยนสีไปแล้ว แยนโจวในทุกวันนี้ ถึงขั้นพูดได้ว่ำเป็ นใหญ่เพียงหนึ่งเดียวตำม ควำมหมำยที่เข้มงวดยิ่งกว่ำมณฑลแห่งใดทั้งสิ้น ระหว่ำงที่เจ้ำสำนักสวีเจวี้ยนจับมือกับคนรักเจำเกอปิดด่ำนไป พร ้อมกัน อันที่จริงทั้งสำนักต้ำเฉำและภูเขำเหลี่ยงจิงต่ำงก็สร ้ำง สำนักเบื้องล่ำงกันแล้ว ก็แค่ว่ำยังไม่ได้แขวนภำพเหมือนของบรรพ จำรย์ ยังไม่ได้ส่งเทียบเชิญไปให้ใคร เหยำชิงหัวเรำะ หันหน้ำไปมองทำงหน้ำประตูใหญ่ของถ้ำ กำรกระทำนี้ของเจำเกอเป็ นทั้งกำรตัดชุดแต่งงำนให้ผู้อื่น แล้วก็ ถือว่ำเป็ นกำรตัดชุดแต่งงำนให้ตัวเองด้วยหรือไม่? แผนกำรทั้งหมดที่นำงวำงเอำไว้ก็ล้วนเพื่อช่วยให้คนรักอย่ำงสวี เจวี้ยนชิงน ำไปก่อนหนึ่งก้ำว แย่งชิงตำแหน่งหนึ่งไว้ล่วงหน้ำเพรำะถึงอย่ำงไรที่ใต้หล้ำไพศำลแห่งนั้นก็มีวิญญูชนจงขุยโผล่ มำที่ใบถงทวีปน้อยครั้งนักที่เหยำชิงจะเลื่อมใสใคร แต่สหำยฟูคำนผู้นี้ทำให้ เหยำชิงต้องหันมำมองนำงเสียใหม่จริงๆ ฝึกตนอย่ำงยำกล ำบำกจน ได้ขอบเขตบินทะยำนขั้นสูงสุด แต่พอคิดจะทิ้งก็ทิ้งไปได้ง่ำยๆและนี่ก็เป็ นเหตุผลเพียงหนึ่งเดียวที่เหยำชิงยอมแหกกฎมำช่วย เฝ้ ำด่ำนให้ผู้อื่นหำไม่แล้วกำรที่เขำเข้ำมำข้องเกี่ยวเรื่องของแยนโจวเช่นนี้ จะต้องถูกวังอวี้ชิงของป๋ ำยอวี้จิงจดลงบัญชีอย่ำงแน่นอนนี่เป็ นเรื่องใหญ่ที่จะส่งผลกระทบลึกล้ำยำวไกลบำงทีอำจเกี่ยวพันไปถึงกำรถือกำเนิดของผู้ฝึกตนขอบเขตสิบสี่ คนหนึ่งในอนำคตวันนี้คู่รักที่อำยุต่ำงกันมำก ขอบเขตก็ยิ่งต่ำงกันจับมือกันเดิน ออกจำกด่ำนนักพรตหญิงเจำเกอที่มีฉำยำว่ำ “ฟู่ คำน” หน้ำซีดขำวเล็กน้อย นำงยอบกำยคำรวะ “รบกวนเสนำบดีรูปงำมแล้ว”นำงขอบเขตถดถอยอีกครั้ง ตอนนี้ถึงกับเป็ นแค่ผี…ขอบเขต โอสถทองเท่ำนั้นแล้วย้อนกลับมำมองสวีเจวี้ยน กลับเป็ นขอบเขตบินทะยำนขั้น สมบูรณ์แบบ มีควำมเป็ นไปได้อย่ำงยิ่งว่ำยังยืนอยู่ตรงธรณีประตูของ มหำมรรคำเส้นนั้นแล้วด้วยเหยำชิงลุกขึ้นยืน ยิ้มบำงๆ เอ่ยว่ำ “ไม่มีอะไรหรอก ภูเขำไม่ เคลื่อนไหวสำยน้ำไหลรินช่วยคนอื่นก็เหมือนช่วยตัวเอง”กำรปกป้ องด่ำนในครั้งนี้ อันที่จริงกลับผ่อนคลำยอย่ำงมำก แน่นอนว่ำกำรปกป้ องด่ำนครั้งนี้มีเหยำชิงเป็ นแกนหลักที่สำคัญทว่ำนอกจำกนี้แล้ว บรรพจำรย์สองคนที่รับผิดชอบเรื่องกำร สร ้ำงสำนักเบื้องล่ำง ผู้ฝึกตนห้ำขอบเขตบนทุกคนของสองส ำนักต่ำง ก็พำกันมำรวมตัวอยู่ที่ภูเขำแต่ละแห่งของสำนักต้ำเฉำกันแล้วค่ำยกลใหญ่ทับซ ้อนเป็ นชั้นๆ ล้วนถูกเปิดออกทั้งหมดเงินเทพเซียนที่ต้องเผำผลำญไปเพรำะเรื่องนี้จะนับเป็ นอะไรได้ ปรำณวิญญำณฟ้ ำดินที่ถูกถ้ำแห่งหนึ่งสูบเอำไปอย่ำงบ้ำคลั่งล่ะจะ นับเป็ นอะไรเหยำชิงกล่ำว “นอกจำกเจ้ำลัทธิลู่ที่เหลือบมองมำทำงนี้สองสำม ครั้งแล้วก็ไม่มีควำมผิดปกติอื่นใดอีก”ก่อนหน้ำนี้เหยำชิงสัมผัสได้ถึงลำงของกำรลอบมองบำงอย่ำง แล้วก็จริงดังคำด เป็ นเจ้ำลัทธิลู่แห่งป๋ ำยอวี้จิงผู้นั้นจริงๆตอนนั้นหลังจำกที่ถูกเหยำชิงจับได้ เจ้ำลัทธิลู่ยังมีหน้ำมำเอ่ยว่ำ คนมหัศจรรย์ในใต้หล้ำมีมำกมำยขนำดนั้น หรือว่ำมีแค่ผินเต้ำคน เดียวที่จะกินอิ่มว่ำงงำน?!”เจำเกอขมวดคิ้วน้อยๆสวีเจวี้ยนกลับยิ้มเอ่ยว่ำ “มีเสนำบดีรูปงำมช่วยปกป้ องด่ำนให้ ทั้งยังมีเจ้ำลัทธิลุ่มองมำที่นี่ก็ไม่มีข้อผิดพลำดอะไรแล้วจริงๆ”เหยำชิงพยักหน้ำนี่ก็คือเอกลักษณ์เฉพำะตัวของสวีเจวี้ยนแล้ว คำพูดคำจำของ คนผู้นี้ล้วนเป็ นคำพูดจำกใจจริงคนผู้หนึ่งเป็ นเจ้ำสำนักของสำนักสี่แห่งต้องถือเป็ นวีรกรรมที่ไม่ เคยมีใครท ำได้มำก่อนแต่ในอนำคตจะไม่มีใครท ำได้อีกหรือไม่ ตอนนี้ยังบอกได้ยำกเหยำชิงกล่ำว “ถ้ำอย่ำงนั้นข้ำก็จะกลับจวนแล้ว”