บทที่ 1086.3 สูงกว่าสองขอบเขต

เด็กหนุ่มสะพายกระบี่ที่เหมือนจอมยุทธพเนจรยากจนชมความ ครึกครื้นจากงิ้วบนเวทีในงานวัดไปแล้ว จดจ ารูปร่างของอุปกรณ์ ประกอบฉากและวิธีการใช ้งานของข้าวของพวกนั้นได้แล้ว ทั้งยัง จดจาท่วงท่า การขับร ้อง และบทพูดที่แตกต่างกันของตัวละคร ประเภทต่างๆ ในงิ้ว เด็กหนุ่มคิดว่าอาจจะยังต้องดูงิ้วโรงใหญ่อีกสัก หลายๆ รอบถึงจะได้

รองเท้าสานคู่หนึ่งเหยียบลงบนถนน เดินเล่นไปจนถึงนอก พระราชวังของเมืองหลวงประตูใหญ่สีชาดสูงมาก หมุดหน้าประตูที่ เรียงแนวตั้งเก้าหมุดแนวนอนเก้าหมุด ที่เคาะประตูหัวสัตว์มองดูน่า เกรงขาม มีความหมายว่าดวงดาวคอยเฝ้ ายามอยู่หน้าประตู ตลอดเวลา ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายเด็กหนุ่มก็ยังไม่ได้เข้าไปดู ตาหนักจินหลวนที่ผู้คนเรียกขานกันนอกวังหลวงมีล าคลองอยู่เส้น หนึ่งซึ่งอันที่จริงถือว่าเป็ นสถานที่ที่ดีในการตกปลา

ในอาณาเขตของแคว้นชิงซิ่ง พรรคจินแชวที่เป็ นผู้นาจวนเซียน บนภูเขาของแคว้น ช่วงนี้ตลอดทั้งจวนเซียนที่ดเดิมทีมีกลิ่นอาย เซียนล่องลอย เหล่าผู้ฝึ กตนตั้งใจฝึ กตนกันอย่างสงบ กลับมี บรรยากาศปิติยินดีชื่นมื่นยิ่งกว่างานฉลองปีใหม่ของล่างภูเขา

เพราะว่ามีเรื่องดีเกิดขึ้นติดต่อกันหลายครั้งจริงๆ

ศึกที่ภูเขาเหอฮวาน สามารถรวบจัดการพวกภูตผีชั่วร ้ายที่ตัด แบ่งดินแดนไปตั้งตัวอย่างอิสระได้ ทาให้มลพิษสกปรกในพื้นที่รัศมี พันลี้สะอาดสะอ้านสดชื่น

อีกอย่างก็คือบรรพจารย์หญิงผู้บุกเบิกภูเขาของพรรคจินแชวที่ หลังจากเวลาผ่านมานานหลายปี นางที่เคยถูกอาจารย์ตัดชื่อออก จากทาเนียบ ขับไล่ออกจากภูเขา ในที่สุดก็ได้ฟื้นคืนสถานะบน ท าเนียบของอารามหลิงเฟยราชวงศ์ป๋ ายซวงเก่า ได้นับบรรพบุรุษ กลับเข้าตระกูลอีกครั้ง

แม้กระทั่งลูกศิษย์ของสายต่างๆ ที่มียอดเขาชิงจิ้ง ยอดเขาฉุยชิง ของอารามจินเซียน เป็ นหนึ่งในนั้น เจ้าประมุขอย่างเฉิงเฉียนและผู้ คุมกฏสิงจื่อเปิดการประชุม ไม่มีอะไรให้ต้องลุ้น ผู้ฝึกตนทาเนียบของ พรรคจินแชวจะได้เข้ามาอยู่ในท าเนียบหยกทองของสายอารามหลิง เฟยพร ้อมกันทั้งหมด ต้องรู ้ว่าอารามเต๋าที่เพิ่งเลื่อนขั้นเป็ นตาหนักห ลิงเฟย เจ้าต าหนักอย่างเฉาหรงคือลูกศิษย์ผู้สืบทอดของเจ้าลัทธิลู่ แห่งป๋ ายอวี้จิง นี่ก็หมายความว่าพรรคจินแชวที่ “ตกเป็ น” ภูเขาเบื้อง ล่างของตาหนักหลิงเฟยก็กลายเป็ นว่าหาที่พึ่งใหญ่เทียมฟ้ าสองแห่ง ซึ่งภูเขาอีกลูกสูงกว่าอีกลูกได้เจอในคราวเดียว

ตามกฎบนภูเขา นับแต่นี้ไปพรรคจินแชวจะสามารถกราบเจ้า ลัทธิลู่เฉินแห่งป๋ ายอวี้จิงเป็ นบรรพบุรุษได้อย่างผึ่งผาย และเทียนจวิน เฉาหรงแห่งต าหนักหลิงเฟยก็จะกลายเป็ นผู้น าของพวกเขา

สุขภาพร่างกายของฮ่องเต้แคว้นชิงซิ่งไม่ค่อยจะดี จึงให้รัช ทายาทและเจ้ากรมพิธีการขึ้นเขามาร่วมอวยพรด้วยตัวเอง

หลายปีมานี้ฮ่องเต้สกุลหลิ่วถูกบนภูเขาเยาะเย้ยว่าเป็ นฮ่องเต้ กระดานเปล่า (เปรียบเปรยถึงฮ่องเต้ที่เป็ นเพียงหุ่นเชิด ครองบัลลังก ์ แต่ไร ้สิทธิ์สั่งการ) มาโดยตลอด เพื่อให้รัชทายาทองค์ปัจจุบันซึ่งเป็ น บุตรอนุภรรยาหาใช่ทายาทสายตรงได้หยัดยืนอย่างมั่นคง ก็เรียกได้ ว่าฮ่องเต้ผู้เฒ่าทุ่มเทความพยายามอย่างถึงที่สุดแล้วจริงๆ

บนภูเขาและล่างภูเขาของราชสานักแคว้นชิงซิ่งในทุกวันนี้ต่างก็ มีข่าวหนึ่งแพร่ออกไปบอกว่าในอาณาเขตของภูเขาเหอฮวานที่เต็ม ไปด้วยมลพิษสกปรกแห่งนั้น รัชทายาทนาทัพขึ้นเขาไปด้วยตัวเอง แล้วก็เจอหยกลัญจกรสามชิ้นที่หายสาบสูญไปนาน ได้ของที่หายไป กลับคืนมาอีกครั้ง ชิ้นหนึ่งในนั้นก็มีหยกลัญจกรโอรสสรรค์รูปมังกร ขดล้อมตัวสีทองที่ฮ่องเต้เอาไว้ใช ้สาหรับแต่งตั้งรัชทายาทโดยเฉพาะ รวมอยู่ด้วย เมื่อเป็ นเช่นนี้ ในที่สุดก็สามารถรวบรวมสิบสองสมบัติ แห่งโอสรสสวรรค์ของสกุลหลิ่วแคว้นชิงซิ่งได้ครบถ้วนแล้ว

พวกชาวบ้านต่างก็พูดกันว่านี่เป็ นบัญชาจากสวรรค์ รัชทายาท ที่มีสติปัญญาอันกล้าหาญวางแผนยาวไกล เก่งกาจทั้งบุ๋นและบู๊ ใน อนาคตจะต้องเป็ นจักรพรรดิผู้ปรีชาที่สวรรค์ลิขิตมาแล้วอย่าง แน่นอน

เด็กหนุ่มสะพายกระบี่คนหนึ่งที่อยู่ในโรงเตี้ยมตระกูลเซียนของ เมืองหลวงได้ส่งกระบี่บินแจ้งข่าวไปยังสกุลจางเขตเทียนเฉา คนที่รับ

จดหมายคือหงหยางโปแห่งหอชิงฝู คนส่งจดหมายคือเฉินแห่งร ้านผ้า ห่อบุญท่าเรือหนิวเจี่ยว

เพียงไม่นานจางฉงเจ้าประมุขผู้เฒ่าก็เขียนจดหมายตอบกลับ ด้วยตัวเอง บอกให้อาจารย์เฉินรอสักครู่ พวกเขาจะเดินทางไปเยือน เมืองหลวงแคว้นชิงซิ่งทันที

และวันนั้นจางฉงก็พาจางไฉ่ฉินและหงหยางโปมาถึงที่โรงเตี้ยมอ ย่างว่องไว แล้วยังพาจางอวี่เจี่ยวที่มีคาเรียกขานอย่างไพเราะว่าเซียน กระบี่เด็กหนุ่มมาด้วย

ผลคือจางอวี่เจี่ยวได้เห็น “เฉินเหริน” เด็กหนุ่มสวมรองเท้าสาน ตอนนั้นทั้งสองฝ่ ายเคยเจอหน้ากันตั้งแต่ตอนอยู่บนยอดเขาโพโม่ใน อาณาเขตของภูเขาเหอฮวานแล้ว

คนผู้นี้ก็คือ…เซียนกระบี่เฉินที่ได้แกะสลักตัวอักษรบนหัวกาแพง เมืองอย่างนั้นหรือ?!

นอกจากจางอวี่เจี่ยวจะเวียนหัวตาลายแล้ว ยิ่งรู ้สึกไม่รู ้จะเอาหน้า ไปไว้ที่ไหน ก่อนหน้านี้ระหว่างที่ลงมาจากยอดเขาโพโม่ ตนไม่รู ้ฟ้ า สูงแผ่นดินต่า ยังพูดคุยถึงอิ่นกวานหนุ่มกับจินหลั่วสหายที่ร่วมทาง มาด้วยกัน

เซียนกระบี่เด็กหนุ่มหรือจะคิดจินตนาการได้ว่า บนเส้นทางภูเขา ที่ห่างจากด้านหลังตัวเองไปเพียงไม่กี่ก้าวจะมีเจ้าตัวที่พวกเขากาลัง พูดถึงเดินตามมา

เฉินผิงอันยิ้มอธิบายว่า “ออกจากบ้านมาครั้งนี้แค่มาผ่อนคลาย อารมณ์เท่านั้น ก็เลยเปลี่ยนรูปโฉมและสถานะเสียใหม่”

จางไฉ่ฉินเข้าใจได้ทันที มิน่าเล่าศึกที่ภูเขาเหอฮวานที่เสียงฟ้ า ร ้องดังแต่ฝนกลับตกเบาก่อนหน้านี้ นับแต่ต้นจนจบถึงได้มีแต่ความ ลี้ลับที่ยากจะอธิบายได้แผ่ออกมาอยู่ตลอด

เฉินผิงอันถามเข้าประเด็นโดยตรง “เจ้าประมุขผู้เฒ่าจาง แม่นาง ไฉ่ฉิน ในความเห็นของพวกเจ้า รัชทายาทหลิ่วอวี้ของแคว้นชิงซิ่ง เป็ นคนอย่างไร?”

จางไฉ่ฉินสองจิตสองใจ บรรยากาศในห้องจึงเปลี่ยนมาเป็ น เคร่งเครียดในทันที

หยางหงโปจึงได้แต่เปิ ดปากพูดคลี่คลายสถานการณ์ว่า “รัช ทายาทหลิ่วอวี้มีทั้งความรู ้และความสามารถ อีกทั้งยังอยากทาเรื่องที่ จับต้องได้จริงให้กับแคว้นชิงซิ่งด้วย”

เฉินผิงอันยิ้มเอ่ย “เป็ นแบบนี้จริงๆ หรือ?”

หยางหงโปสะอึกอึ้งไปทันใด ไม่รู ้ว่าควรจะตอบอย่างไรดี

ถึงอย่างไรผู้ที่เชื้อเชิญให้อิ่นกวานหนุ่มออกจากภูเขามาเข้าร่วม พิธีสวมกวานของหลิ่วอวี้ก็เป็ นเขากับคุณหนูที่ช่วยกันเชิญอีกฝ่ าย มา แต่เจ้าขุนเขาเฉินกลับมาเยือนแคว้นชิงซิ่งและภูเขาเหอฮวาน ก่อนล่วงหน้า บอกว่ามาเที่ยวเล่น ใครเล่าจะเชื่อ?

หากภาพลักษณ์ของรัชทายาทหลิ่วอวี้ในใจเจ้าขุนเขาเฉินไม่ดี ถ้าอย่างนั้นวันนี้เจ้าขุนเขาเฉินก็คงต้องการจะซักไซ ้เอาผิดสกุลจาง เขตเทียนเฉาแล้ว อีกทั้งการกระทาเช่นนี้ก็สมเหตุสมผลดี เพราะถึง อย่างไรหลังจากหวนกลับมายังบ้านเกิด ครั้งแรกที่เข้าร่วมงานพิธี หากหลิ่วอวี้เป็ นพวกดีแต่เปลือกจริงๆ จะเข้าท่าหรือ?

แต่เจ้าประมุขจางฉงกลับมีนิสัยตรงไปตรงมา ยิ้มพูดอย่างผึ่งผาย ว่า “จะบอกว่าหลิ่วอจี้มีปณิธานยิ่งใหญ่แต่ความสามารถไม่ เอื้ออานวยก็ออกจะไม่น่าฟังเกินไปหน่อย ข้าเคยเจอเด็กคนนี้อยู่ หลายครั้ง เป็ นคนจิตใจดี แต่หากจะบอกว่ารัชทายาทที่เก็บตัวเงียบ คนนี้ห่วงใยประชาชนอีกทั้งยังเข้าใจจิตใจมนุษย์ได้ดีมากมายอะไร ข้ากลับชมไม่ออก เมื่อเทียบกับฮ่องเต้หลิ่วเหอแล้วก็ด้อยกว่ามากนัก ส่วนข้อเสียของหลิ่วอวี้ ข้าเองก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่ามีอะไรบ้าง แต่ สามารถรับประกันเรื่องหนึ่งได้ว่า หากเทียบกับลูกหลานเชื้อพระวงศ์ ของแคว้นเล็กคนอื่นๆ แล้ว ต่อให้เอารัชทายาทหลิ่วอวี้ไปวางไว้ใน หลายแคว้นรอบด้าน ตัวเขาเองก็ถือว่าดีมากแล้ว”

้