บทที่ 1100.2 ภาคภูมิใจ

เซี่ยโก่วสอบถามผู้ถวายงานทั่วไปอีกครั้ง “สหายหลงเซิง ฟัง เข้าใจหรือไม่?”

เดิมทีเฒ่าหูหนวกอยากพูดหลักการเหตุผลที่ล้าลึกแต่เข้าใจง่าย สักประโยคว่าท าไมจะฟังไม่เข้าใจเล่า เพียงแต่ติดขัดที่บารมีของ “ป๋ า ยจิ่งแห่งยุคบรรพกาล” ซึ่งสะสมมาเนิ่นนาน คาพูดมาถึงที่ปากแล้ว เฒ่าหูหนวกถึงได้เปลี่ยนใหม่ว่า “ฟังไม่ค่อยเข้าใจ แค่รู ้สึกว่าเป็ น เหตุผลที่ยอดเยี่ยมอย่างมาก”

เซี่ยโก๋วตบไหล่ของเฒ่าหูหนวก สายตาฉายแววเวทนา “ความสามารถในการท าความเข้าใจแย่ไปสักหน่อย มิน่าเล่าถึงได้ ขอบเขตถดถอย”

เฉินผิงอันถามถึงต้นสายปลายเหตุระหว่างนางกับเกาอี้จนพอจะ เข้าใจคร่าวๆ แล้วก็เอ่ยว่า “จากลากันตรงนี้”

แม้ว่าเหวยอวี้เตี้ยนอยากจะพูดคุยให้มากกว่านี้สักหน่อย แต่เขา ออกคาสั่งไล่แขกแล้วนางจึงได้แต่เอ่ยขอตัวลา แต่จู่ๆ ก็นึกเรื่องหนึ่ง ขึ้นได้จึงถามว่า “เกาอี้ผู้นั้น?”

เฉินผิงอันยิ้มเอ่ย “น่าจะถูกผู้อาวุโสหลงเซิงท าให้ตกใจถอยหนี ไปแล้ว”

เฒ่าหูหนวกรู ้สึกอ่อนใจเป็ นทบทวี

เหวยอวี้เตี้ยนเดินมาถึงหน้าประตูร ้านเหล้าของตัวเองแล้วก็อดไม่ ไหวหันกลับไปมองอีกรอบ

อยู่ดีๆ นางก็นึกถึงบทกวีบทหนึ่งที่อาจารย์มักจะท่องเป็ นประจา มิตรภาพในปัจจุบันดุจกระแสน้าไหลเชี่ยว เพียงชั่วพริบตาก็ กลายเป็ นฝุ่ นคละคลุ้ง มิตรภาพในยุคโบราณดุจทองค าแท้ หลอม ร ้อยรอบสีสันก็ไม่แปรเปลี่ยน

อิ่นกวานหนุ่มท่านนี้มีมาดของวิญญูชนผู้กล้าดั่งจอมยุทธ พเนจรในยุคโบราณจริงๆ

คงเป็ นเพราะยังมีเวลาเหลืออีกเกือบครึ่งก้านธูป มาถึงมุมกาแพง แล้ว เฉินผิงอันมองเซียนกระบี่พสุธาที่รู ้สึกเหมือนโครงกระดูกในร่าง จะแยกออกจากกัน จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะตื่น อริยะปราชญ์ ของศาลบุ๋นที่นั่งพิทักษ์สถานที่แห่งนี้ก็ไม่ได้เผยตัวมา “ห้ามไม่ให้คน ทะเลาะกัน” ปล่อยเจ้าสานักหนุ่มไว้อยู่อย่างนี้ ขอบเขตหยกดิบคน หนึ่งที่อายุขัยการฝึ กตนแค่สองเจี่ยจื่อ (หนึ่งเจี่ยจื่อเท่ากับหกสิบปี สองเจี่ยจื่อเท่ากับหนึ่งร ้อยยี่สิบปี) แล้วยังเป็ นผู้ฝึกกระบี่ด้วย อายุน้อย แค่นี้ก็เปิดสานักก่อตั้งพรรคได้แล้ว อย่าว่าแต่อยู่ในหลิวเสียทวีปเลย ต่อให้มองไปทั่วทั้งใต้หล้าไพศาลก็ถือเป็ นบุคคลที่เก่งกาจมากแล้ว

เซี่ยโก่วถามอย่างใคร่รู ้ “ทาไม่ไม่เรียกเหวยอวี้เตี้ยนมา ให้นาง มาพูดกับเซียนกระบี่ที่ยังนอนหลับกรนครอกๆ ผู้นี้ต่อหน้าให้ชัดเจน กันไปเลย?”

เฉินผิงอันกล่าว “สมมติว่าเกาอี้คือคนที่มาทวงหนี้เหวยอวี้เตี้ยน จริงๆ มีพวกเราอยู่ด้วย ส่วนลึกในใจของเหวยอวี้เตี้ยนย่อมอดที่จะ รู ้สึกว่ามีที่พึ่งก็ไม่ต้องกลัวอะไรไม่ได้ ผู้ฝึ กบ าเพ็ญตน ตราบใดที่ พละกาลังยังไม่สิ้นสุดลงก็ไม่สามารถอาศัยกาลังภายนอกมาช่วยให้ หลุดพ้นจากหายนะได้ เรื่องนี้จะขัดต่อการฝึกตน”

เฒ่าหูหนวกพยักหน้า “คือหลักการเหตุผลข้อนี้”

เฉินผิงอันยิ้มถาม “ลงมือรุนแรงขนาดนี้เลยหรือ?”

เซี่ยโก่วหัวเราะฮ่าๆ “นี่ข้าช่วยชีวิตเขาหรอกนะ”

เฒ่าหูหนวกยังคงพยักหน้าเอ่ยคล้อยตาม ผู้อาวุโสป๋ ายจิ่งพูดถูก แล้ว

หากเปลี่ยนไปเป็ นฉีถิงจี้ตอนที่ยังเป็ นหนุ่ม หากเขาได้ยินคาพูด ในใจประโยคนั้นเหมือนกัน คาดว่าไอ้หมอนี่คงได้ออกเดินทางแล้ว

เซี่ยโก่วเหล่ตามองเฒ่าหูหนวก แล้วก็เริ่มใช ้สถานะของผู้ถวาย งานอันดับรองออกค าสั่งต่อผู้ถวายงานทั่วไปว่า “ปลุกเขาให้ตื่นสิ”

อยู่บนภูเขาลั่วพั่ว ขอบเขตไม่มีประโยชน์ กว่าจะคว้าจับคนที่เข้า มาอยู่บนภูเขาลั่วพั่วช ้ากว่านางได้ไม่ใช่เรื่องง่าย อีกทั้งอีกฝ่ายยังเป็ น

ผู้ฝึกตนเผ่าปีศาจที่เป็ นตัวรองรับโทสะของคนอื่นมาจนชินแล้ว นางก็

ไม่ควรจะคว้ากระชากแรงๆ สักหน่อยหรือ? สมองของเฒ่าหูหนวกไม่ได้ขาดเส้นประสาทไปสักหน่อย มีหรือ

จะท าตาม เฉินผิงอันกล่าว “ปลุกเขาให้ตื่น ทาเวลารีบพูดคุยกับเขาสัก

หน่อย เดี๋ยวข้าต้องกลับแจกันสมบัติทวีปแล้ว”

เฒ่าหูหนวกถึงได้ลงมือ ทรุดตัวลงนั่งยอง ยื่นมือไปกดไหล่เขา เขย่าสองสามที ท าให้จิตวิญญาณ เส้นเอ็นกระดูกและลมปราณของ เซียนกระบี่หนุ่มกลับเข้าที่ทั้งหมด

เห็นว่าเกาอี้ฟื้นแล้ว เฉินผิงอันก็กล่าวว่า “บุญคุณความแค้น ส่วนตัวระหว่างเจ้ากับเหวยอวี้เตี้ยน ข้าฟังมาคร่าวๆ แล้ว ราชวงศ์ที่ สกุลเหวยอยู่คือสถานที่ที่ไร ้เหตุผลไร ้คุณธรรมจริงๆ ไม่ควรท าลาย สัญญา เจ้าบุกเดี่ยวมาหาเหวยอวี้เตี้ยนถึงที่นี่เพราะคิดจะทวงหนี้ กลับไปพร ้อมต้นพร ้อมดอก นี่ไม่มีปัญหาใดๆ ข้าไม่สนใจความรัก ความแค้นประเภทนี้ การที่เซี่ยโก่วลงมือกับเจ้าเพราะเจ้าไม่ควร พูดจา…หยาบโลนที่นี่”

เกาอี้เอนหลังพิงกาแพง แหงนหน้าจ้องเขม็งไปที่บุรุษชุดเขียวซึ่ง ยืนอยู่ตรงกลาง ก่อนจะใช ้หางตาเหลือบมองเด็กสาวสวมหมวกขน เตียว หัวเราะหยันเอ่ยว่า “ฝีมือดี ได้รับการสั่งสอนแล้ว กล้าบอกชื่อ แซ่หรือไม่”

เซี่ยโก่วทนกับเจ้าทิ่มที่ไม่รู ้จักมองสถานการณ์ให้ชัดเจนประเภท นี้ไม่ไหวจริงๆ จึงยกเท้าถีบออกไป ส้นเท้าเหยียบลงบนหน้าผากของ เซียนกระบี่หนุ่ม ท้ายทอยของอีกฝ่ ายกระแทกผนัง เป็ นเหตุให้เขา หมดสติไปอีกครั้ง

เฒ่าหูหนวกจึงได้แต่ทรุดตัวลงนั่งยอง ปลุกเซียนกระบี่หนุ่มผู้นั้น

ให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

เกาอี้ไม่กล้าเอ่ยคาอาฆาตอะไรอีกแล้ว เพียงแค่ก้มหน้าลง ยื่นนิ้ว ออกมาเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก

เฉินผิงอันกล่าวต่ออีกว่า “ยามที่เหวยอวี้เตี้ยนเปิดร ้านขายเหล้า อยู่ที่นี่ เจ้าอย่าได้มารบกวนนางอีก แต่ขอแค่นางกลับไปยังใต้หล้า ไพศาล เจ้าจะเฝ้ าตอรอกระต่ายอยู่บนทะเลก็ดีหรือจะตามทวงหนี้ที่ หลิวเสียทวีปก็ช่าง แต่ละคนอาศัยความสามารถของตัวเอง ผลลัพธ ์ที่ ตามมาก็ต้องแบกรับกันไว้เอง”

เกาอี้ยกสองแขนกอดอก เงียบงันไม่เอ่ยคาใด

เหมือนเด็กหนุ่มบ้านรวยที่ชอบทาตัวกร่างในหมู่ชาวบ้าน แพ้ที่ ตัวคนไม่แพ้ที่มาด ต่อให้ถูกตีจนสมองเปิด เลือดกลบเต็มปากจนเปิด ปากพูดไม่ได้แล้วก็จะยังใช ้สายตาพูดจา วันนี้ขอแค่เจ้าไม่ฆ่าข้าให้ ตาย สักวันหนึ่งข้าก็ต้องฆ่าเจ้าให้ตายให้จงได้

เฒ่าหูหนวกหนวดคลึงปลายคาง ประหลาดใจนัก ก่อนหน้านี้ถูก ผู้อาวุโสป๋ ายจิ่งตบจนกระเด็น ไฉนเจ้าเด็กนี่ถึงยังไม่รู ้หนักเบา ยังจะ แสดงความฉุนเฉียวเกรี้ยวกราดออกมาทางสีหน้าเช่นนี้อีก?

้

์