บทที่ 1100.3 ภาคภูมิใจ

เกาอี้จึงได้แต่คิดขึ้นมาในใจ ถือว่าเป็ นการก้มหัวยอมรับผิดกับ นาง พริบตานั้นรอบด้านก็พลันสว่างไสว ดวงจิตดวงนี้กลับคืนสู่อิสระ อีกครั้ง เขาทาตามสัญญา ไม่กล้าข้ามธรณีประตูเข้าไปในฟ้ าดินที่ ถูกนางเปลี่ยนให้กลายเป็ นพื้นที่ต้องห้ามแห่งนั้น เกาอี้นั่งขัดสมาธิ พูดกับตัวเองว่า “เจ้าบอกว่าสถานที่แห่งนี้ยังมีเส้นสายเวทกระบี่ หลงเหลืออีกหลายสาย ยังคงวนเวียนไม่ไปไหน เป็ นโชควาสนาของ ข้า อยู่ที่นี่ข้าถึงจะมีโอกาสได้กลับคืนไปยังหลิวเสียทวีป ช่วยช่วงชิง โชควาสนาใหญ่เทียมฟ้ าที่รอคอยอย่างยากลาบากมานานนับพันปี ให้กับเจ้าได้ ผลล่ะเป็ นเช่นไร ข้ายังไม่ได้ขึ้นไปบนหัวกาแพงก็ต้อง ได้รับความอัปยศอย่างใหญ่หลวงขนาดนี้แล้ว ปีนั้นเจ้าและข้าผูก พันธะสัญญาถึงได้ท าให้เจ้าหลุดพ้นหายนะมาได้ต่างก็พูดกันว่าเมื่อ เจ้านายได้รับความอัปยศ ขุนนางต้องตาย แต่เจ้ากลับแสร ้งท าเป็ น มองไม่เห็นหรือ?”

โลกมนุษย์ของใต้หล้าไพศาลในทุกวันนี้มีโชควาสนาผุดขึ้นจาก ทั่วสารทิศ เมื่อเทียบกับปีนั้นที่สองใต้หล้าอย่างไพศาลและเปลี่ยวร ้าง เชื่อมโยงถึงกัน เหตุการณ์ผิดปกติก็ยิ่งเกิดขึ้นเยอะมากกว่า

พูดถึงแค่หลิวเสียทวีป ช่วงนี้ก็มีถ้าสวรรค์ยุคโบราณแห่งหนึ่งที่ ถือกาเนิดขึ้นตามโชคชะตาปรากฏขึ้นมา หากไม่ใช่ขอบเขตหยก

ดิบก็อย่าหวังว่าจะเข้าแย่งชิง พวกเซียนดินกล้ามาลุยน้าขุ่นก็ยังไม่ พอให้ยัดซอกฟันด้วยซ้า

ว่ากันว่าชิงกงไท่เป่าจิงเฮาออกเดินทางไกลไปต่างทวีปในครั้งนี้ก็ เพื่อตามหากองหนุน ที่แข็งแกร่งอย่างลับๆ ถึงจะสามารถข่มอยู่เหนือ หัวของถ้าสวรรค์เทียนอวี๋ได้อย่างมั่นคง

ผู้ยิ่งใหญ่บนภูเขาของหนึ่งทวีปยอมลดสถานะของตัวเองสมคบ คิดกับผู้ฝึกตนบนยอดเขาของทวีปอื่น เห็นได้ชัดว่าจิงเฮาต้องการ ครอบครองซากปรักแห่งนี้มากแค่ไหน

น้าเสียงเยียบเย็นดังแว่วขึ้นมา “การผูกพันธะยุคโบราณ แบ่ง คร่าวๆ ได้สามชนิด พวกเราไม่ได้มีสถานะเป็ นนายและบ่าว เจ้าและ ข้าคือเจ้าบ้านกับแขกที่มีสถานะเท่าเทียมกันตามความเห็นของข้า เนื้อหนังมังสาร่างนี้ของเจ้าก็คือเรือนพักหลังหนึ่ง ข้าช่วยให้เจ้า เปลี่ยนจากตัวประกันเชื้อพระวงศ์ที่ไร ้ชื่อเสียงคนหนึ่งมามีชีวิตอย่าง ในทุกวันนี้ภายในเวลาสั้นๆ ไม่ถึงหนึ่งร ้อยปีได้ ก็คือโชควาสนาที่ เมื่อก่อนเจ้าไม่กล้าแม้แต่จะคิดถึงหากจะพูดถึง ค่าเข้าพัก ข้าก็ได้ จ่ายเงินไปมากพอแล้ว เกาอี้ เจ้าไม่ควรได้คืบแล้วจะเอาศอก คาดหวังไปมากกว่านี้แล้ว”

เกาอี้วางสองหมัดไว้บนหัวเข่า สายตาฉายประกายเร่าร ้อน จู่ๆ ก็ ก่นด่าออกมา ด่าว่านังโสเภณีชั้นต่า สักวันหนึ่งข้าจะต้องได้นอนกับ เจ้า…

อีกฝ่ ายกลับยังคงไม่สะทกสะท้านเหมือนเดิม มองเสียงด่าเสียง สาปแช่งหยาบคายของเขาเป็ นเสียงนกเสียงแมลงในป่าเท่านั้น

เกาอี้กล่าว “ผู้ฝึกบาเพ็ญตนอย่างพวกเจ้าจะไม่มีเจ็ดอารมณ์หก ปรารถนาจริงๆ หรือ? หากบอกว่าการพิสูจน์มรรคาเลื่อนเป็ นเซียน ต้องใช ้สิ่งนี้มาเป็ นราคาที่ต้องจ่าย ความหมายของการเป็ นอมตะไม่ เสื่อมสลายจะอยู่ที่ไหน?” ความหมาย

น่าจะเป็ นเพราะคาพูดประโยคนี้ไปกระตุ้นความปรารถนาในการ พูดคุยของอีกฝ่ ายนอกกประตูจึงมีเรือนกายของสตรีสะพายกระบี่ สวมชุดกระโปรงสีขาวโปร่งบางผู้หนึ่งโผล่ออกมา ใบหน้าของนาง งดงามแต่เย็นชา นางก็คือ….ผีหญิงตนหนึ่งที่เกาอี้บังเอิญไปเจอตอน ที่ไปหาประสบการณ์ที่ภูเขาหวงเหมาตอนยังเป็ นเด็กหนุ่ม

ร่างทองสูงหกจังปรากฏเต็มความว่างเปล่า

รูปโฉมที่แสดงไร ้มลทินไร ้จุดด่างพร ้อย มีแต่สีทองบริสุทธิ์

รู ้แค่ว่านางแซ่เจิ้ง แต่ไม่รู ้ขอบเขตที่แน่ชัด ทว่าเวทกระบี่ของนาง กลับสูงมาก ยามที่เกาอี้ตกอยู่ในอันตรายหรืออาจถึงตายอยู่หลาย ครั้ง ล้วนเป็ นนางที่ยื่นมือมาช่วยเหลืออย่างลับๆ

ช่วงแรกเริ่มของการฝึกตน เกาอี้เข้าใจผิดคิดว่านางคือผีหญิง เซียนดินตนหนึ่ง รอกระทั่งเขาเลื่อนเป็ นเซียนดินจึงเดาออกว่านาง อาจจะเป็ นผีเซียนขอบเขตหยกดิบในต านาน ทุกวันนี้ตัวเกาอี้เองมี ขอบเขตเป็ นหยกดิบแล้ว จึงเดาได้ว่าอย่างน้อยนางน่าจะเป็ น

ขอบเขตเซียนเหริน เกาอี้ไม่รู ้ว่าในอนาคตเมื่อตนเลื่อนเป็ นเซียนเห ริน นางจะมีขอบเขตสูงกว่าตนอีกหรือไม่?

นางมองไปยังทิศทางหนึ่งในความว่างเปล่า สีหน้าเดี๋ยวมืดเดี๋ยว สว่างไม่แน่นอน “พวกเขาสี่คน เซียนกระบี่สองคนในนั้นขอบเขต เดียวกับข้า แต่หากจะลงมือกันจริงๆ เกรงว่าข้าคงได้แต่เอาชนะผู้ฝึก กระบี่หนุ่มโอสถทองคนนั้นเท่านั้น”

เกาอี้ทิ้งตัวนอนหงายไปด้านหลัง “ไม่รู ้ว่าเหตุใด เพียงแค่มอง สบตากับเขาก็เผาผลาญจิงชี่เสินของข้าไปหมด ชีวิตนี้ยังไม่เคยเจอ เรื่องประหลาดแบบนี้เลย” นางยิ้มบางๆ “ชีวิตนี้? เพิ่งจะกี่ปีเอง?

เกาอี้เงียบไม่ตอบ

นางยืนพิงอยู่หน้าประตู หันหลังให้กับเกาอี้ที่อยู่ในห้อง “ตอนนี้รู ้ แล้วหรือไม่ว่าท าไมเขาถึงต้องยุ่งเรื่องคนอื่น แล้วท าไมข้าถึงได้เลือก จะหลบเลี่ยงไม่ออกมาพบหน้าพวกเขา?”

เกาอี้เอ่ย “เจ้าบอกว่าเจ้าเคยหยุดเท้าอยู่ที่ภูเขาห้อยหัว…”

สีหน้าของนางเผยแววเสียใจ พึมพาว่า “เรื่องที่ผ่านไปแล้ว อย่าได้พูดถึงอีกเลย”

รอกระทั่งบรรพจารย์สามลัทธิสลายมรรคาแล้ว ผี เทพและเซียน โบราณทั้งหลายล้วนเหมือนหน่อไม้ฤดูใบไม้ผลิที่พากันแหวกหน้า ดินผุดออกมาหลังฝนตก

หลบหายนะได้ส าเร็จ ได้หลุดพ้นจากเคราะห์กรรม รอจังหวะลง มือ ในที่สุดเมื่อฝนผ่านพ้นท้องฟ้ าก็สดใส ได้กลับมาเห็นแสงตะวัน อีกครั้ง

เซียนกระบี่ผีหญิงแซ่เจิ้งที่ซ่อนตัวอยู่ในดวงจิตของเกาอี้เป็ น เพียงแค่คนหนึ่งในนั้น

นางเคยมีข้อตกลงร่วมกับคนในอดีตบางคน ไม่ต้องเอ่ยค า สาบานอะไรทั้งนั้น เป็ นแค่สัญญาของวิญญูชน

ผลคือเขากลับผิดค าสัญญา

แต่หากจะพูดให้ถูกต้องก็คือเป็ นนางที่ผิดคาสัญญาก่อน

ที่แท้ปีนั้นเขาอยู่ที่ภูเขาห้อยหัว ระหว่างที่คนทั้งสองกาลังจะจาก ลากัน เขาเคยเอ่ยเตือนนางมาก่อนว่าอย่าได้ทดลองผสานมรรคา นางอดทนอยู่นานหลายปี ในที่สุดก็ยังทนไม่ไหว บอกตัวเองอย่าง ภาคภูมิว่า “เชื่อในมรรคาไม่เชื่อในคากล่าวของอีกฝ่ าย” ผลคือ ผสานมรรคาล้มเหลว ทุกสิ่งที่ทามาต้องสูญเปล่าในครั้งเดียว ต้อง สูญเสียเรือนกายที่มีเนื้อหนังมังสาไป

นี่ก็น่าจะเป็ นดั่งคากล่าวที่ว่าหายนะยากจะหลบหนี ฟ้ าดินยากจะ แปรเปลี่ยน คาว่าภัยพิบัติใหญ่ เมื่อมาอยู่ในหายนะที่ว่านี้ ทุกคนต่าง ก็ต้องมีเคราะห์กรรมเป็ นของตัวเอง

เกาอี้กล่าว “ตอนนี้จะเอาอย่างไร?”

นางถอนหายใจเบาๆ “หากเจ้าได้รับการยอมรับจากสายกระบี่ บางสายจากที่นี่ ข้าก็จะช่วยเจ้าช่วงชิงโอกาสรอดชีวิตเสี้ยวหนึ่งบน มหามรรคามา พวกคนอย่างจิงเฮาแห่งหลิวเสียทวีป ครองต าแหน่ง โดยไม่ทาอะไรสักอย่าง ควรจะยกตาแหน่งให้คนอื่นได้แล้ว”

เกาอี้ถาม “แล้วเจ้าล่ะ?”

นางกล่าว “รอให้เจ้าสะสมคุณูปการได้มากพอ สามารถยกเรือน บินทะยานตอนกลางวันได้แล้วค่อยแยกย้ายกันไปทางใครทางมัน”

เกี่ยวกับซากปรักถ้าสวรรค์ที่เป็ นพื้นฐานแห่งความสาเร็จบน มรรคาแห่งนั้น ขอแค่เฉินชิงหลิวไม่ลงมือ อันที่จริงโอกาสชนะของ นางก็มีไม่น้อย

เพียงแต่ว่าเรื่องประเภทนี้ไม่มีความจาเป็ นต้องบอกกับเกาอี้ หลีกเลี่ยงไม่ให้เขามองไม่เห็นใครอยู่ในสายตา ประมาทเลินเล่อ กลับ กลายเป็ นว่าจะทาให้เสียเรื่อง

และเวลานี้เอง

กระบี่หนึ่งก็พลันฟันเปิดพันธนาการของฟ้ าดินสองแห่งในเสี้ยว วินาที

แสงกระบี่เส้นนี้กลับไม่ได้เหมือนฟันจากข้างนอกมาข้างใน แต่ เหมือนฟันจากข้างในเปิดประตูออกไปข้างนอกอย่างไรอย่างนั้น

มีบุรุษสวมชุดเขียวสะพายกระบี่คนหนึ่งเดินออกมาจากประตู บานนั้น เขาเอ่ยเย้ยหยันตัวเองว่า “ไม่ได้เป็ นอิ่นกวานแล้ว แต่กลับ ทาเรื่องที่สิงกวานจะทา”

ในที่สุดเฉินผิงอันก็เข้าใจแล้วว่าทาไมหลี่เซิ่งถึงได้ให้ตนมาที่นี่

ถือเป็ นการช่วยศาลบุ๋นเตือนนางว่าวันหน้าจะทาอะไรอย่าได้ล้า เส้น?

ผีหญิงสะพายกระบี่สวมชุดกระโปรงสีขาวขมวดคิ้วน้อยๆ

เกาอี้ตะลึงพรึงเพริดสุดขีด รีบลุกขึ้นยืนอย่างลนลาน

ข้างกายของเฉินผิงอันมีบุคคลผู้หนึ่งที่อาพรางตัวอยู่ที่นี่มานาน แล้ว คือสาวงามรูปโฉมงามพิลาส เรือนกายสูงเพรียวคนหนึ่ง โฉม หน้าของนางถึงกับไม่เป็ นรองสตรีกระโปรงขาวผู้นั้นเลยแม้แต่น้อย

พรสวรรค์ที่น่ากลัวของป๋ ายจิ่งไม่ได้อยู่แค่วิถีแห่งการหลอมกระบี่ เท่านั้น แต่เป็ นความวิปริต ไร ้เหตุผล…ในทุกด้าน ตามค ากล่าวของ เฒ่าตาบอด หากไม่เป็ นเพราะสวรรค์ริษยาป่ านนี้นางก็คงได้ผสาน มรรคาไปนานแล้ว