บทที่ 1101.1 หากไม่มีธุระอื่น

ฟ้ าดินสะอาดทั้งยังสว่างไสว ชาระล้างฝุ่นเก่าให้หมดสิ้นไป

เฉินผิงอันเหน็บร่มกระดาษน้ามันไว้ใต้รักแร ้ เดินเนิบช ้าไปยัง เรือนหลังเล็กที่เช่าไว้ แม้จะบาดเจ็บไม่เบา ทว่าเจ็บหนักที่ร่างกาย แต่ กลับเบาใจ

เดินอ้อมผ่านศาลหยาเสินที่คุ้นเคยแห่งนั้น เมื่อก่อนตอนที่เป็ น นักพรตมาตั้งแผงดูดวง เฉินผิงอันก็มักจะปืนก าแพงไปดูการปัดแข้ง ปัดขากลั่นแกล้งกันของเสมียนในที่ว่าการทั้งหลาย ศึกษากลยุทธ ์ใน การพูดของพวกเขา

ร่ายวิชามองลมปราณพบร่องรอยของกู้ซ่าน เฉินผิงอันจึงใช ้ เสียงในใจพูดคุยไปหนึ่งประโยค บอกที่อยู่ให้กู้ช่านรู ้นัดหมายไปพบ กันที่นั่น

แน่นอนว่าเซียนดินกับผู้ฝึ กตนห้าขอบเขตบนมักจะวิธีการใน การอ าพรางร่องรอย กู้ช่านจงใจทาเช่นนี้เพราะกังวลว่าเฉินผิงอันจะ หาเขาไม่พบ

เฉินผิงอันเดินเข้าไปในตรอกเถียนสุ่ยอย่างชินทาง ห่างออกไป ไกลมีคนเรียนวิชาการต่อสู้สามคนเดินมา คนหนึ่งในนั้นคือชาย ฉกรรจ์ร่างแข็งแกร่งกายาที่สองแขนยาวถึงหัวเข่าสะพายห่อผ้า สัมภาระเอียงๆ กาลังพูดคุยเสียงเบา ปลอบใจคนหนุ่มข้างกายที่รูป

่

โฉมงดงามดั่งหยก แต่สีหน้ากลับห่อเหี่ยวว่า “หงถู เจ้าไม่มีร่าง พรหมจรรย์แล้วอย่างไร แม้ว่าจะไม่อาจหลุดพ้นจากความสามัญ บรรลุสู่วิถีอันสูงส่งได้เฉกเช่นเซียนกระบี่ยุคโบราณ ใช ้กระบี่บินตัด หัวคนเอาอย่างบรรพบุรุษบุกเบิกขุนเขา ก็ต้องทาให้ได้ถึงขั้นที่ว่า เหนือโลกีย์ไร ้ศัตรูเทียมทาน สร ้างชื่อเสียงไว้ในยุทธภพจึงจะดี ไม่ ควรดูถูกตัวเอง เอาแต่หมดอาลัยตายอยาก สิ้นเปลืองเวลาและ พละก าลังไปเสียเปล่า”

คนหนุ่มพยักหน้าด้วยสีหน้าที่มชื่อ ไม่รู ้ว่าฟังเข้าหูหรือว่าเข้าหู ซ ้ายทะลุออกหูขวาไปแล้ว

เห็นว่าตรงหัวเลี้ยวของตรอกมีเงาร่างของคนชุดเขียว ชาย ฉกรรจ์ก็กวาดตามองผ่านเร็วๆ แล้วก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เพียงแค่กด เสียงให้เบาลงกว่าเดิม กาชับเด็กหนุ่มที่ชื่อว่าหงถูนั่นก่อน จากนั้น ค่อยหันไปมองหญิงสาวที่ประกบสองขากระโดดข้ามช่อง โครง กระดูกบริสุทธิ์จิตวิญญาณแจ่มใส รูปโฉมน่าหลงใหล เห็นสายตา มองประเมินของอาจารย์อาก็รีบท าตัวอยู่ในกฏในระเบียบทันที ชาย ฉกรรจ์ถึงได้หันมาพูดกับพวกเขาต่อว่า “ครั้งนี้เจ้าประมุขสั่งให้พวก เจ้าติดตามข้าลงจากภูเขา ออกไปหาประสบการณ์ในรัศมีล้านลี้ของ เจ็ดแคว้น ถึงจะกลับสานักได้ นั่นก็เพราะหวังว่าพวกเจ้าจะเข้าใจ หลักการเหตุผลที่ว่าเหนือภูเขายังมีภูเขา เหนือคนยังมีคน พึงรู ้ไว้ เถิดว่าคนมหัศจรรย์ภายใต้ฝุ่ นธุลีมีมากมายจนนับไม่ถ้วน ส่วนใหญ่ แล้วล้วนเป็ นเพราะวาสนายังไม่มาถึง เจินเหรินจึงยังไม่เผยกาย

่

หรือไม่ก็เดินสวนไหล่คลาดกันไปในตลาดจอแจ บ้างก็อยู่ตรงข้ามกัน แต่ไม่รู ้จักกัน”

บังเอิญยิ่งนัก สตรีผู้นั้นกลับเลิกคิ้วขึ้น หลุดขาอย่างอดไม่ไหว “อาจารย์อา ตรงหน้าก็มีคนสะพายกระบี่เดินผ่านมาพอดี เขาใช่ยอด ฝีมืออย่างที่อาจารย์อาพูดถึงหรือไม่?”

ค าพูดบางอย่างชายฉกรรจ์ไม่สะดวกจะเอ่ยออกมา ออกจาก สานักมาครั้งนี้เพื่อมาฝึกประสบการณ์ในโลกโลกีย์ หนึ่งก็เพื่อให้หง ถูออกมาผ่อนคลายอารมณ์ อย่าได้ห่อเหี่ยวทอดอาลัยเกินไป เอาแต่ รู ้สึกว่าไม่อาจฝึกวิชาคาถาเซียนได้แล้วก็เกิดสิ้นหวัง ต้องกระตุ้นให้ เขาทาเรื่องผดุงคุณธรรมในยุทธภพหลายๆ เรื่อง ช่วยให้เขากลับมา มีกาลังใจใหม่อีกครั้ง อีกอย่างก็คือให้ลูกศิษย์ผู้สืบทอดที่เจ้าประมุข เลือกตัวให้มาเป็ นผู้สืบทอดอย่างลับๆ ด้านหลังเขาคนนี้ได้เปิดหูเปิด ตาในยุทธภพให้มากหน่อย หลักๆ แล้วก็คือให้ช่วยหาโชควาสนา ตระกูลเซียนให้นางในอารามเต๋าบางแห่งของเมืองหลวงแคว้นอวี้เซ วียนแห่งนี้ ที่แท้ตรงหว่างคิ้วบริเวณหน้าผากของนางก็มีเส้นสีแดง สามเส้นติดตัวมาตั้งแต่เกิด ก็คือร่องรอยที่บอกว่าจะมีหายนะสังหาร รุนแรง เป็ นเหตุให้จ าต้องพานางมาขัดเกลาในโลกโลกีย์หลายปี ลบ เลือนกลิ่นอายดุร ้ายที่มีทั่วร่างทิ้งไป ต้องให้นางรู ้จักเก็บงาประกาย เฉียบคมจึงจะศึกษาวิชาตระกูลเซียนได้ สรุปก็คือต้องให้นางรู ้ว่าเมื่อ เทียบกับคนที่สูงกว่าแล้ว นางอยู่ไกลเกินกว่าจะเทียบได้ติด แล้วก็ ต้องให้หงถูรู ้สึกว่าเมื่อเทียบกับคนที่ต่ากว่าแล้ว เขามีฝีมือมากพอ

่

เหลือแหล่ เรียกได้ว่าเจ้าประมุขวางแผนคิดอ่านอย่างรอบคอบเพื่อ พวกเขาจริงๆ

ยังเหลือระยะห่างจากคนชุดเขียวอีกค่อนข้างไกล ชายฉกรรจ์ ยังคงใช ้วิธีรวมเสียงให้กลายเป็ นเส้นที่สืบทอดมาอย่างลับๆ จากทาง สานักชี้แนะผู้เยาว์ทั้งสองว่า “เป่ าซู หงถู พวกเราท่องอยู่ในยุทธภพ พบเจอกับคนแปลกหน้าเป็ นครั้งแรก ต้องดูว่าตบะของอีกฝ่ ายสูงหรือ ต่า ฝีมือด้านวรยุทธตื้นหรือลึก คนที่เป็ นไม่ยาก คนที่ยากไม่เป็ น จา ไว้ว่าต้องคอยสังเกตลมหายใจและฝีเท้าของพวกเขามากเป็ นพิเศษ ยกตัวอย่างเช่นคนตรงหน้าผู้นี้ที่พอจะมีพื้นฐานวรยุทธอยู่หลายส่วน ก็จริง เพียงแต่ว่าหน้าค่อนข้างซีดขาว ลมหายใจติดขัด ลมปราณใส ขุ่นปะปนกัน ทุกเท้าที่เหยียบลงบนพื้นน้าหนักไม่สม่าเสมอ มองออ กว่าเดิมที่ปรากฐานมาได้ไม่เลว แต่เพียงแค่เพราะดื่มเหล้าเคล้านารี มากเกินไปถึงได้ดูอ่อนแอเช่นนี้”

เฉินผิงอันได้แต่แสร ้งทาเป็ นไม่ได้ยินคาวิจารณ์นี้

หญิงสาวที่ชื่อว่าเป่ าซูในกลุ่มของพวกเขาเหมาะสาหรับฝึกตน อย่างแท้จริง คือหยกดิบก้อนหนึ่งที่มีคุณสมบัติของเซียนดินจริงๆ

นี่ก็น่าจะถือเป็ นการถือกาเนิดขึ้นตามโชคชะตาอย่างหนึ่งกระมัง บุคคลประเภทนี้ ทุกวันนี้มีอยู่ทั่วทุกใต้หล้า สานักใหญ่ทั้งหลายมี เรื่องให้ต้องทากันง่วนแล้ว

่

จานกานหลางของกรมอาญาได้ส่งคนไปเพิ่มอย่างลับๆ นานแล้ว เพื่อไปตามหาตัวอ่อนในการฝึกตนด้านต่างๆ ที่แจกันสมบัติทวีปหรือ แม้กระทั่งใบถงทวีป

ราชสานักต้าหลีส่งผู้มีพรสวรรค์สิบหกคนไปที่ภูเขาลั่วพั่ว พวก เขาได้นั่งเรือของกองทัพออกเดินทางกันไปแล้ว อีกไม่นานก็จะไปถึง

ท่าเรือหนิวเจี่ยว

สตรีถาม “อาจารย์อาเกา ฟังอาจารย์ลุงเฮ้อบอกว่าบนโลกนี้มี ท่าเรือตระกูลเซียน โรงเตี้ยมและเรือข้ามฟากที่ขอแค่มีคนหาที่ตั้งที่ ถูกต้องได้เจอก็จะได้เห็นผู้ฝึ กบ าเพ็ญตนเห็นเทพเซียนที่หลอม ลมปราณละลานตาเต็มไปหมดอย่างนั้นหรือ?”

ชายฉกรรจ์ยิ้มเอ่ย “พูดน่ะง่าย ไหนเลยจะได้เจอกันง่ายขนาด นั้น อาจารย์ลุงเฮ้อของเจ้า ปีนั้นก็แค่จับผลัดจับผลถึงได้บังเอิญเจอ กับผู้หลอมลมปราณกลุ่มหนึ่งในอารามที่ถูกทิ้งร้างบนภูเขา”

“ฟังเจ้าประมุขเล่าว่านับแต่อดีตมา พวกเทพเซียนพสุธาที่เป็ น มังกรเทพเห็นหัวไม่เห็นหาง ช่วงเริ่มต้นที่พวกเขาฝึ กบาเพ็ญตน จะต้องทาตามคาสั่งและกฎระเบียบมากมายของทางส านัก จะต้องให้ พวกเขาเอ่ยคาสาบานว่าจะไม่สาแดงอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ออกมาต่อ หน้ามนุษย์ธรรมดาง่ายๆ ไม่อาจร่ายวิชาเซียนอยู่นอกภูเขาตามแต่ใจ ไม่ควรสร ้างชื่อเสียงจอมปลอมอยู่ในโลกโลกีย์นอกภูเขา ละโมบใน ชื่อเสียงและความร่ารวยทางโลก หลีกเลี่ยงไม่ให้ท าผิดต่อลูกหลาน

่

ของคนอื่น ทาให้พวกเขาเข้าใจผิดคิดว่าการหลอมลมปราณฝึ ก บาเพ็ญตนคือเส้นทางที่กว้างขวาง คือเส้นทางลัด”

“พูดถึงแค่บรรพจารย์เปิดขุนเขาของพรรคพวกเรา แม้ว่าจะมี พรสวรรค์เลิศล้าก็ยังต้องผ่านการฝึกประสบการณ์ที่ยากลาบากนับ พันนับหมื่น ช่วงเวลาที่กาลังจะสร ้างคุณูปการบุญกุศลสมบูรณ์พร้อม ในที่สุดก็หลอมกระบี่บินเล่มหนึ่งได้สาเร็จ ในระยะร ้อยจั้งมีแสงสีเขียว สว่างจ้าพร่างตา ตัดหัวของโจรขโมยได้ตามแต่ใจ ประหนึ่งยื่นมือไป หยิบของในถุง ง่ายดั่งพลิกฝ่ ามือ นี่ก็คือขอบเขตของเซียนกระบี่ยุค โบราณแล้ว”

เป็ นปฏิทินเหลืองเก่าแก่ที่เกิดขึ้นเมื่อสองร ้อยกว่าปี ก่อนแล้ว จวนเซียนบนภูเขาดีๆ แห่งหนึ่งที่ทิ้งเรื่องราวมากมายไว้ใน อักขรานุกรมท้องถิ่นกลับค่อยๆ กลายมาเป็ นพรรคในยุทธภพที่สืบ ทอดแค่วิชาหมัดเท้าอย่างเดียวเท่านั้น

คัมภีร ์เต๋าทั้งหลายที่บรรพจารย์ทิ้งไว้ให้ นอกจากเจ้าประมุขคน ปัจจุบันแล้วก็ไม่มีใครสามารถศึกษาได้อีก

ชนชั้นสูงที่ร่ารวยก็ดี การสืบทอดในภูเขาก็ช่าง กลัวก็แต่ว่าจะ กลายเป็ นเพียงขนบธรรมเนียมเก่าแก่อย่างหนึ่ง

สตรีพูดด้วยสีหน้าเพ้อฝัน “อาจารย์อาเกา ได้ยินมาว่าในเมือง หลวงมีนักพรตแซ่อู๋คนหนึ่งที่เชี่ยวชาญการดูดวง ทานายชะตาได้

่

แม่นยามาก มีชื่อเสียงที่ดีงามว่าปากเหล็กแม่นย าราวเทพพยากรณ์ แผงดูดวงก็อยู่ใกล้ๆ นี่แหละ พวกเราแวะไปดูกันหน่อยดีไหม?”

่

์

่