บทที่ 1101.6 หากไม่มีธุระอื่น

เฉินผิงอันเงียบไม่ตอบ

เปิดปากพูดค่อนข้างจะเปลืองแรง

หลิวเถาจือคล้ายจะรู ้สึกว่าตัวเองอยู่ในจุดสูงพูดคุยกับเจ้าขุนเขา เฉินท่านนี้ออกจะไม่เหมาะสม ไม่ถูกหลักมารยาท จึงพลิ้วกายลงมา จากก้อนหินยักษ์

คนล้างมลทินกับคนเชื่อดาบมีความลี้ลับอย่างมาก อีกทั้งเมื่อ เทียบกับฝ่ ายหลังแล้ว ผู้ล้างมลทินท าอะไรจะแปลกประหลาด ไม่มี ใครรับรู ้ก็เหมือนนักฆ่าที่ป๋ ายเหย่เคยเขียนกลอนชื่นชม สามารถทา ได้ถึงขั้นที่ว่าสิบก้าวฆ่าคนพันลี้ไม่ละเว้นคน เป็ นเหตุให้แม้กระทั่งผู้ ฝึกตนใหญ่บนยอดเขาอย่างเจินเหรินผู้เฒ่าเหลียงส่วงเทียนซือใหญ่ ต่างแช่ของภูเขามังกรพยัคฆ์ก็ยังต้องไปสอบถามจ้าวเทียนไล่ถึงจะ พอรู ้เรื่องวงในบางอย่างได้ ยกตัวอย่างเช่นสามสายของผู้ล้างมลทิน แบ่งออกเป็ นซีซานเจี้ยนอิ่นที่มีสถานะเป็ นมือกระบี่ และยังมีอิงเถาชิง อีที่เป็ นนักฆ่าหญิงแทบทั้งหมด รวมไปถึงกลุ่มสุดท้ายที่เป็ นแม่ทัพปู่ ซึ่งมีตาแหน่งสูงกุมอานาจส าคัญอยู่ในราชส านักของแคว้นต่างๆ ใน แปดทวีปของไพศาล สายนี้เรียกรวมกันว่า “คนเลื่อยชาม’ อีกชื่อคือ ช่างเย็บปะ

ที่บอกว่าอวี๋ซินไม่ธรรมดาก็ถูกต้องแล้วจริงๆ

ก่อนหน้านี้เฉินผิงอันรู ้แค่แช่สกุลที่แท้จริงของ ‘อวี๋ซินแม่ครัว” แห่งจวนหม่าว่าคือกงซุน เคยเป็ นผู้ล้างมลทิน แต่กลับไม่ได้มาจาก สายของซีซานเจี้ยนอิ่น เนื่องจากทาผิดกฎนางจึงถูกตัดชื่อขับไล่ ออกจากส านัก สูญเสียสถานะผู้ล้างมลทินไป ถึงได้มีสัญญาหกสิบปี กับหม่าขู่เสวียน ถูกหลอกจนทุกวันนี้ต้องทางานหนักโดยไม่ได้ ค่าตอบแทนอยู่ในสถานที่แห่งนี้แล้วยังต้องถูกเซียวสิงที่เป็ นนักโทษ เหมือนกันก่อกวนอยู่เป็ นพักๆ ด้วย

นึกไม่ถึงว่านางยังเป็ นลูกศิษย์เอกของเซียวผู่ด้วย

ก่อนหน้านานยิ่งกว่านั้น ฉินปู้ อี๋เป็ นฝ่ ายมาหาเฉินผิงอันด้วย ตัวเอง บอกอย่างตรงไปตรงมาว่าตัวเองมาจากสายซีซานเจี้ยนอิ่นที่ ทั้งสถานะและการกระทาล้วนถูกปิดบังอาพรางไว้อย่างลึกล้า เคยคิด อยากจะเอาศูนย์ใหญ่มาตั้งไว้ที่แจกันสมบัติทวีป

ภายหลังหากอิงตามคากล่าวที่ช่วยอธิบายเสริมของชุยตงชาน ปี นั้นผู้ล้างมลทินของสายหลิวเถาจือ ภายนอกได้เกิดความขัดแย้งที่ไม่ ถึงขั้นมีคนตายกับผู้ถวายงานของกรมอาญาต้าหลี

ทั้งสองฝ่ ายต่างยืนกรานในความเห็นของตัวเอง ความหมายของ ทางฝั่งกรมอาญาต้าหลีนั้นเรียบง่ายมาก ควรจะฆ่าหรือไม่ จะฆ่า เมื่อไหร่ ต้องให้ราชสานักต้าหลีเป็ นผู้ตัดสินใจ

สืบสาวราวเรื่องกันแล้วก็ยังเป็ นเพราะแนวคิดในการปกครอง บ้านเมืองของหลิวเถาจีอกับชุยฉานไม่เหมือนกัน

ฉินปู้ อี๋อยู่ที่ใบถงทวีปเคยเป็ นฝ่ ายเชื้อเชิญให้เฉินผิงอันไป รับหน้าที่เป็ นเค่อชิงอันดับหนึ่งของสายซีซานเจี้ยนอิ่น ถึงขั้นที่ว่า ยินดีจะแนะนากับศิษย์พี่หลิวเถาจือให้เฉินผิงอันได้เป็ นไท่ช่างเค่อชิง ของ ‘ศูนย์ใหญ่” สายผู้ล้างมลทิน

และศิษย์น้องหญิงที่ฉินปู้ อี๋พูดถึงก็คือเชียวผู้ตรงหน้าผู้นี้ ศีรษะ ฮ่องเต้องค์ก่อนของราชวงศ์สกุลอวี๋ใบถงทวีปก็ถูกนางตัดเองกับมือ

อันที่จริงประโยคที่มีน้าหนักที่สุดของฉินปู้ อี๋ในปีนั้นก็คือ “ยังมี นักรบพลีชีพอยู่ในใต้หล้าแห่งอื่น

นี่หมายความว่าใต้หล้าทั้งหลายอย่างเปลี่ยวร ้าง มืดสลัวและห้าสี จะต้องยังมีหมากลับสามสายของผู้ล้างมลทินซ่อนตัวอยู่ เพียงแต่ว่า เบาะแสที่ถูกฝังไว้พวกนั้นมีสั้นมียาวต่างกันก็เท่านั้น

ทว่าต่อให้เป็ นเช่นนี้ เฉินผิงอันก็ยังแสร ้งทาเป็ นฟังความนัย นอกเหนือจากค าพูดของฉินปู้ อี๋ไม่ออก

ฉินปู้ อี๋เองก็เป็ นคนเปิดเผยตรงไปตรงมา เห็นท่าทางแบบนั้นของ เขาก็ไม่พูดอะไรมากอีกแม้แต่ครึ่งคา

เซียวผู่ไม่มีอะไรจะพูด เฉินผิงอันเองก็ไม่อยากพูดอะไร

แต่หลิวเถาจือกลับมีสถานะที่พิเศษ เขาจาเป็ นต้องคิดใคร่ ครวญหาคาพูดที่เหมาะๆ ไม่อาจใช ้ถ้อยคาตามแต่ใจได้มากเกินไป นัก

บรรยากาศจึงค่อนข้างจะน่าอึดอัดอยู่บ้าง

ยังคงเป็ นเฉินผิงอันที่ทาลายความเงียบขึ้นมาก่อน “ในบรรดาข้า รับใช ้กระบี่หญิงที่หม่าเยว่เหมยแห่งจวนสกุลหม่าปลูกฝังมา มีคนผู้ หนึ่งชื่อว่าชุนเวิน ใช่คนที่ผู้อาวุโสเซียวหมายตาหรือไม่?”

เซียวผู่มีสีหน้าสดใส ไม่เสียแรงที่เป็ นอิ่นกวานหนุ่มที่เห็นเพียง เล็กน้อยก็อนุมานไปได้มากมาย นางพยักหน้าเอ่ยว่า “อาจารย์เฉิน คาดเดาได้ถูกต้องแล้ว นางคือหนึ่งในตัวสารองจริงๆ”

เฉินผิงอันถามต่ออีกว่า “ผู้ถวายงานอวี๋ซิน นางเคยเป็ นหนึ่งใน อิงเถาชิงอีใช่ไหม?”

เซียวผู่กล่าว “ชื่อจริงของนางคือกงซุนหลิงหลิง เคยถูกฝาก ความหวังไว้มาก แต่เพียงแค่เราะมีการประลองครั้งหนึ่ง นางไม่ แบ่งแยกเรื่องส่วนรวมกับส่วนตัว สังหารคนพร่าเพื่อระบายความ โกรธแค้น ทาให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องต้องเดือดร ้อนไปด้วย ละเมิดข้อ ห้าม ถึงได้ถูกหอจู๋หลันขับไล่ออกไป”

ผู้ชาระมลทินแบ่งออกเป็ นสามสาย นอกจากเจ้าหอสามท่านที่ ต่างก็มีภาระหน้าที่ของตัวเองแล้ว ศูนย์ใหญ่ยังมีผู้นาสองคนที่ระดับ เท่าเทียมกัน สถานะและอานาจไม่มีแบ่งสูงต่าแบ่งออกเป็ นผู้ถือคัน ฉ่องและผู้ถือตะเกียง

อาจารย์ลุงเฉิงที่หลิวเถาจือกับเซียวผู่พูดถึงก็คืออย่างหลัง เคย เป็ น ก่อนที่ฮว่อหลงเจินเหรินจะลุกผงาดขึ้นมา บุคคลอันดับหนึ่งด้าน เวทอัคคีของใต้หล้าไพศาลก็คือคนผู้นี้

ที่แท้พวกเขามีข้อพิถีพิถันในการลอบฆ่าช่วงกลางวันกับ กลางคืน หนึ่งคือการฆ่าคนต่อหน้าผู้คนมากมายยามกลางวันแสกๆ ช่วยแก้แค้นให้กับผู้อ่อนแอ ช าระล้างมลทินได้อย่างสะอาดเอี่ยมอ่อง ได้กลับมาเห็นแสงตะวันอีกครั้ง

อีกประเภทหนึ่งคือการลอบสังหารตอนกลางคืน ฆ่าคนอย่าง เงียบเชียบ ต่อให้ม่านกลางราตรีจะหนาหนัก แต่สัจธรรมแห่งฟ้ ากลับ สว่างกระจ่างแจ้ง

เฉินผิงอันมองไปทางหลิวเถาจือ ยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “ไม่แสวงหา ชื่อเสียง ไม่แสวงหาผลประโยชน์ วนเวียนอยู่ท่ามกลางธุลีแดง แสวงหาผู้คนเพื่อช่วยให้พ้นทุกข์ พยุงผู้ตกอยู่ในอันตรายช่วยเหลือ ผู้ที่ยากลาบาก ผดุงคุณธรรมแทนสวรรค์ น่าเคารพเลื่อมใสจริงๆ”

หลิวเถาจือคลี่ยิ้ม เอ่ยว่า “ภาระหน้าที่หนักหน่วงยาวไกล”

เซียวผู่กลับรู ้สึกว่าค าพูดของเฉินผิงอันมีความหมายบางอย่าง ซ่อนอยู่ ไม่เหมือนค าชมสักเท่าไร?

ในเรื่องแบบนี้ อิ่นกวานหนุ่มมีชื่อเสียงเลื่องลืออย่างมาก

เฉินผิงอันถาม “ว่ากันว่าสายซีซานเจี้ยนอิ่น ปีนั้นได้ถูกศิษย์พี่ ของข้าส่งออกไปนอกอาณาเขตหรือ?”

พูดประชด?

หากไม่ใช่ว่าข้าผู้อาวุโสยอมรับในการกระท าของพวกเจ้าจากใจ จริงจะยินดีมายืนคุยกับพวกเจ้าตั้งเยอะแยะแบบนี้หรือ?

หลิวเถาจือไม่ปิดบังเรื่องนี้แม้แต่น้อย ยอมรับความผิดพลาดของ ตัวเองโดยสมัครใจ“ข้ากับชุยฉานเคยมีการถกเถียงกันในเรื่อง เกี่ยวกับการปกครองบ้านเมือง น่าเสียดายที่ปณิธานเหมือนแต่ เส้นทางแตกต่าง สุดท้ายเป็ นเพราะชุยฉานยังเห็นแก่มิตรภาพเก่าแก่ ระหว่างข้ากับคนบางคน ถึงได้ไม่ลงมือสังหารสายซีซานเจี้ยนอิ่นของ พวกเราจนหมดสิ้น และความจริงก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าชุยฉานคิด ถูก”

เฉินผิงอันลังเลอยู่เล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยังไม่ได้พูดอะไรออกไป

คนที่ถูกผู้อาวุโสชุยมองเป็ นสหายได้นั้น มีอยู่ไม่มาก

หลิวเถาจือกล่าว “เคยได้เจอบัณฑิตแซ่ชุยคนหนึ่งในทวีปแดน เทพแผ่นดินกลาง ไม่รู้ว่าเหตุใดเดี่ยวๆ เขาก็มีสติ เดี๋ยวๆ เขาก็เลอะ เลือน แต่พวกเรากลับพูดคุยกันถูกคอ นิสัยเข้ากันได้ดี เคยเดิน ทางผ่านภูเขาสายน้าร่วมกันระยะทางหนึ่ง จับคู่ออกเดินทางไป ด้วยกันอยู่หลายเดือน ระหว่างทางดื่มเหล้ากันไปไม่น้อย พวกเราต่าง ก็ไม่ได้ถามถึงสถานะของอีกฝ่ ายยิ่งไม่สืบเสาะอย่างอยากรู ้อย่างเห็น ยามที่จากลากันก็ยังรู ้แค่แซ่ของอีกฝ่ายเท่านั้น”

กล่าวมาถึงตรงนี้ หลิวเถาจือก็เผยสีหน้าเสียใจออกมา “ปีนั้นข้า แค่สงสัยในเรื่องหนึ่งในฐานะบัณฑิตที่มีความรู ้ยิ่งใหญ่ ไฉนวิชาหมัด ของอาจารย์ชุยถึงสูงยิ่งกว่า”

หวนนึกถึงอดีตอันห่างไกล หิมะเต็มฟ้ าดิน พกกระบี่ออกเดินทาง เพียงลาพัง พบเจอกันอย่างผิวเผิน แค่เจอหน้าก็เหมือนคนที่รู ้จักกัน มานาน อยากถามเรื่องในใจ พากันไปขึ้นเหลาสุรา

เฉินผิงอันช่วยแก้ไขให้ถูกต้อง “วิชาหมัดของผู้อาวุโสชุยสูงมาก แต่กลับไม่ยิ่งใหญ่ไปกว่าความรู ้ของเขา”

หลิวเถาจือพยักหน้า “การที่พูดเรื่องนี้กับอาจารย์เฉินไม่ได้มี ความหมายว่าใช ้หลักการเหตุผลไม่ได้ ก็เลยต้องใช ้ความรู ้สึกให้ คล้อยตามแทนอย่างแน่นอน”

เฉินผิงอันยิ้มเอ่ย “ผู้อาวุโสคิดมากเกินไปแล้ว”

หลิวเถาจือถึงได้กล่าวต่ออีกว่า “แม้ว่าศิษย์น้องหญิงฉินจะไม่ สามารถโน้มน้าวอาจารย์เฉินได้ แต่ข้าก็ยังไม่ยอมถอดใจ บอกตาม ตรง ต่อให้วันนี้อาจารย์เฉินไม่มา อีกไม่นานข้าก็

จะต้องไปเยือนภูเขาลั่วพั่วอยู่ดี”

เฉินผิงอันส่ายหน้า “น้าใจของผู้อาวุโสข้ารับไว้แล้ว แต่จะให้ข้า ไป “เป็ นขุนนาง” ก็อย่าเลยดีกว่า”

หลิวเถาจือท าท่าจะพูดแต่ไม่พูด

้