บทที่ 1109.3 สหายเฉินปิดประตูต้อนรับแขก

ใต้ชายคามีเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวเล็กวางเรียงแถวกันอยู่

เหยาเสี่ยวแหยนถามเฒ่าหูหนวกอย่างใคร่รู ้ว่าปีนั้นใช ้สถานะ ของผู้ฝึกตนเปลี่ยวร ้างพกกระบี่ขึ้นไปบนหัวกาแพงเมืองเพียงลาพัง ป่ าวประกาศว่าจะท้าต่อสู้เขียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโสตัวต่อตัว ผลลัพธ ์ เป็ นเช่นไร ได้ประมือกับเซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโสหรือไม่?

ไม่ต้องให้เฒ่าหูหนวกพูดอะไร ป๋ ายเสวียนก็ช่วยตอบค าถามให้ ก่อนแล้ว “นังหนูโง่ถามแต่ค าถามโง่ๆ คุณสมบัติในการฝึกตนของ เฒ่าหูหนวกไม่ได้เรื่อง เป็ นเศษสวะคนหนึ่งเวทกระบี่น้อยนิดแค่นั้น ของเขา กระโดดแล้วก็ยังไม่ถึงหัวเข่าของเซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโส ด้วยซ้า ประมืออะไรกัน ต่อสู้ตัวต่อตัวอะไรกัน ถามกระบี่อะไรกัน ประ มือกับผายลมน่ะสิ”

“เซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโสแค่ยืนนิ่งไม่ขยับ ตวัดปลายรองเท้า แล้วกดลงไปก็ขยี้เฒ่าหูหนวกให้ตายได้แล้ว”

“รอแค่ให้พื้นรองเท้าของเซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโสสัมผัสพื้น เสียงแพร่ดดังทีหนึ่ง บนหัวก าแพงเมืองมีดอกไม้สีเลือดเบ่งบาน ก็ เท่ากับเป็ นการให้ค าตอบแก่เฒ่าหูหนวกแล้ว แต่ในเมื่อวันนี้เฒ่าหู หนวกมีชีวิตกระโดดโลดเต้นมาอยู่บนภูเขาลั่วพั่วของอาจารย์เฉินได้ นั่นหมายความว่าปีนั้นเซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโสออมฝีเท้าให้น่ะสิ”

เฒ่าหูหนวกหัวเราะร่วน ไม่ได้เอ่ยอะไร

น่าหลันอวี้เตี๋ยก็ถามคาถามที่นางคิดแล้วไม่เข้าใจ “ตามคา กล่าวนี้ เฒ่าหูหนวกก็คงไม่ถึงขั้นที่ว่าไม่ได้ต่อสู้แม้แต่ครั้งเดียวก็เป็ น ฝ่ายเรียกร ้องขออยู่ต่อที่กาแพงเมืองปราณกระบี่หรอกกระมัง?”

เฒ่าหูหนวกยิ้มตาหยี ไม่อยากจะบอกความจริง จะบอกว่าเขา อยากทะนุถนอมเก็บไว้กับตัวเองก็ดี หรือมีความสุขที่จะให้เป็ นเช่นนี้ ก็ช่าง ต่อให้เป็ นลูกศิษย์ของตัวเอง เขาก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้

สุราดีกานี้ ตัดใจดื่มไม่ลง

หน้าประตูกระท่อมหลังหนึ่งมีหยวนฮว่าจิ้งที่ถูกป๋ ายเสวียนเรียก ขานค าแล้วค าเล่าว่าเซียนกระบี่หยวน หยวนจวี้ไฉ (จวี่ไฉหมายถึง บุคคลผู้เป็ นยอดคน มากด้วยความสามารถ) ยืนอยู่

ต่อให้หยวนฮว่าจิ้งจะไม่สนเรื่องของคนอื่นมากแค่ไหน นิสัย แปลกแยกเย่อหยิ่งเท่าไรทุกครั้งที่เจอกับการ “คุยเล่น” ของหนึ่งคน แก่กับเด็กน้อยหลายคนพวกนี้ก็ยังอดไม่ไหวหยุดฟังอยู่ข้างๆ

เพียงแต่หยวนฮว่าจิ้งก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าผู้ฝึกกระบี่อาวุโสขอบเขต บินทะยานคนหนึ่ง ถูกพวกเด็กน้อยสบประมาทเช่นนี้ ทาไมถึงไม่ โกรธเลยแม้แต่น้อย? เป็ นเพราะผู้อาวุโสขอบเขตสูงแล้วก็เลยใจกว้าง อย่างนั้นหรือ?

เด็กที่ชื่อป๋ ายเสวียนผู้นั้นมีคุณสมบัติดีจริงๆ ทุกวันนี้เป็ นผู้ฝึ ก กระบี่ขอบเขตชมมหาสมุทรแล้ว แต่กลับปากเสียอย่างมาก

ผู้อาวุโสกานถังที่มีฉายาว่าหลงเซิงคือขอบเขตบินทะยาน ทั้งยัง เป็ นผู้ฝึกกระบี่!

ไม่ว่าจะอยู่ในใต้หล้าแห่งใด ก็ไม่ใช่ว่าเดินไปที่ไหนก็ได้รับความ เคารพอย่างนอบน้อม จากที่นั่นหรอกหรือ?

ในทะเลสาบหัวใจของเฒ่าหูหนวกมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา “ผู้ถวาย งานทั่วไป รีบไปที่ภูเขาเที่ยวอวี๋ ช่วยถ่ายทอดมรรคาให้กับเด็กๆ กลุ่ม นั้นแทนข้าที ผู้ถวายงานรองจะไปร่วมวงความครึกครื้นที่ยอดเขาจี๋ห ลิงสักหน่อย”

เฒ่าหูหนวกมีสีหน้าอมทุกข์ รีบลุกขึ้นยืน ทว่าเสียงในใจกลับ ลิงโลด “ได้เลย ผู้อาวุโสป๋ ายจิ่ง ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ วางใจเถอะ ไม่เกิด เรื่องอะไรแน่”

รอกระทั่งเฒ่าหูหนวกหดย่อพื้นที่ไปถึงภูเขาเที่ยวอวี๋ หยวนฮ ว่าจิ้งที่ลังเลอยู่เล็กน้อยก็ไปนั่งแทนที่ตาแหน่งเขา

ป๋ ายเสวียนหิ้วกาน้าชาจื่อซาใบหนึ่งมาด้วยความเคยชิน กาใบนี้ เป็ นกาทรงที่มีหูหิ้วด้านบน ด้านในก็คือชาโกวฉี่

ป๋ ายเสวียนเงยหน้าดื่มน้าชาหนึ่งอีกแล้วส่งเสียงเรอ ก่อนจะพูด เหมือนคนแก่ว่า “เซียนกระบี่หยวน มีเรื่องอยากจะถามหรือ? ไม่ เป็ นไรเลย เจ้าและข้ามีความสัมพันธ ์ที่ไม่แย่หากข้าผู้แซ่ป๋ ายรู ้จะต้อง ตอบอย่างแน่นอน”

ก่อนหน้านี้เผยเฉียนมาที่หอบูชากระบี่รอบหนึ่ง ป๋ ายเสวียนอึ้งงัน เป็ นไก่ไม้ทันที ไม่เสีย แรงที่เป็ นลูกพี่ใหญ่ในกลุ่มเด็กเก้าคนที่มาจาก บ้านเกิดเดียวกัน เขามีสติปัญญาที่เฉียบไว อย่างมาก บอกไปว่า ตัวเองไม่ฝึกหมัดแล้ว

เผยเฉียนทาสีหน้าประหลาดใจและเสียดาย ตบหัวของเขา ยิ้ม ถามเขาว่า “คุณสมบัติในการเรียนหมัดดีขนาดนี้ ละทิ้งไปกลางคัน ไม่รู ้สึกว่าน่าเสียดายหรือ?”

ป๋ ายเสวียนทาคอย่น บอกว่าช่วงนี้ตนต้องตั้งใจฝึกกระบี่ หาไม่ แล้วจะถูกไฉอู่ทิ้งระยะห่างมากเกินไป ผ่านไปอีกพักหนึ่งค่อยกลับมา ฝึกวิชาหมัดเท้าใหม่

พอคิดถึงเรื่องน่าอายนี้ ความฮึกเหิมของป๋ ายเสวียนก็ลดน้อยลง ไปทันที

แต่ได้ยินเฉินหลิงจวินเล่าให้ฟังว่าทุกวันนี้มีคนผู้หนึ่งมาขอถาม หมัดแต่แพ้ให้กับเผยเฉียน แซ่เวินอะไรสักอย่าง ขอบเขตในการ เรียนวรยุทธพอใช ้ได้ มาถึงที่นี่ก็ถือว่ายิ่งพ่ายแพ้ยิ่งกล้าหาญ นี่ก็เลย มาถามหมัดถึงบ้านเลยไม่ใช่หรือ

พอป๋ ายเสวียนได้ยินเรื่องนี้ก็คึกคักขึ้นมาทันใด ลูกผู้ชายที่น่า เลื่อมใส วิชาหมัดไม่สูงแต่มีความองอาจกล้าหาญ! ป๋ ายเสวียนก็เลย อยากจะแอบไปหา พอเจอหน้ากันแล้วจะให้อีกฝ่ ายบันทึกชื่อ ร่วม สร ้างวีรกรรมยิ่งใหญ่ไปด้วยกัน

แต่ก็น่าประหลาดนัก เผยเฉียนที่เป็ นคนไร ้คุณธรรมด้านการ ต่อสู้ บอกว่าจะกดขอบเขตกี่ขั้นก็ล้วนหลอกลวงกันทั้งนั้นผู้นี้ พอไป เจอกับกวอจู๋จิ่วที่เห็นๆ กันอยู่ว่าเป็ นแค่ศิษย์น้องหญิงของนาง กลับ เป็ นคนพูดง่ายอย่างมาก

หยวนฮว่าจิ้งยิ้มถาม “ป๋ ายเสวียน ข้ามีคาถามข้อหนึ่งที่คิดแล้วก็ ไม่เข้าใจ ในเมื่อผู้อาวุโสกานถังเป็ นขอบเขตบินทะยาน ทาไมอยู่ที่ กาแพงเมืองปราณกระบี่ชื่อเสียงถึงไม่โด่งดัง ลาดับรายชื่อก็ไม่สูง?”

อันดับรายชื่อของสิบเซียนกระบี่บนยอดเขาของกาแพงเมือง ปราณกระบี่ เฒ่าหูหนวกอยู่ค่อนไปช่วงท้ายจริงๆ ล าดับอยู่ใกล้เคียง กับน่าหลันเซาเหว่ยและลู่จือ

ป๋ ายเสวียนส่ายหน้า “เซียนกระบี่หยวนอ่า เวลาปกติเจ้าก็หัวไวดี หรอกนะ ที่แท้ก็แกล้งทาได้สมจริงนี่เอง คาถามนี้ช่างถามได้อย่างไร ้ เหตุผลนัก ก็เพราะเฒ่าหูหนวกเป็ นคนนอกอย่างไรล่ะ เรียกร้องเขา มากเกินไปจะไม่เท่ากับกาแพงเมืองปราณกระบี่ของพวกเราไม่มี ความสามารถหรอกหรือ? กาแพงเมืองปราณกระบี่ของพวกเราก็ ไม่ได้ขาดการยอมอ่อนข้อให้ขอบเขตสองขอบเขตของเฒ่าหูหนวก เสียหน่อย”

น่าหลันอวี้เตี้ยพยักหน้า “บัญชีนี้คิดได้ไม่มีข้อบกพร่อง”

เหยาเสี่ยวแหยนเอ่ยเสียงเบา “ป๋ ายเสวียน ทุกวันนี้เจ้าเป็ นคอ ขวดขอบเขตชมมหาสมุทรแล้วหรือ?”

ป๋ ายเสวียนเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “เสี่ยวแหยนอ่า นี่ก็เป็ นเพราะ เจ้าอายุน้อยไม่รู ้ความ ข้าเป็ นแค่ขอบเขตชมมหาสมุทร ไม่ใช่ ขอบเขตหยกดิบเสียหน่อย คู่ควรให้ต้องตกอกตกใจเช่นนี้หรือ? ด่า คนโดยที่ไม่มีคาหยาบใช่ไหม ไปเรียนรู ้มาจากใครกัน?”

กวอจู๋จิ่วที่ไปนอนกลางวันมายืนอยู่ตรงหน้าประตูเรือน นาง มองป๋ ายเสวียนที่สวมรอยทาตัวเป็ นนายท่านใหญ่แวบหนึ่ง

ป๋ ายเสวียนรีบเปลี่ยนคาพูดทันที “เสี่ยวแหยน ทุกวันนี้เจ้ามี อาจารย์ที่ดีแล้วก็ควรต้องตั้งใจฝึ กกระบี่ให้ดี ทั้งไม่ควรเกียจคร ้าน แล้วก็ไม่ควรใจร ้อน ปักหลักอย่างมั่นคงก็พอแล้ว อาจารย์เฉินฝาก ความหวังไว้ให้เจ้าไม่น้อย วันหน้าเจ้าต้องแข็งแกร่งกว่าข้าแน่นอน”

ไม่ได้กลัวกวอจู๋จิ่วหรอกนะ ก็แค่เคารพนางเท่านั้น

หยวนฮว่าจิ้งยิ้มเอ่ย “เหยาเสี่ยวแหยนมีคุณสมบัติดีเยี่ยมแน่อยู่ แล้ว ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีทางได้ครอบครองกระบี่บินสามเล่มในเวลา เดียวกัน เพียงแต่ท าไมเจ้าถึงได้รู้สึกว่านางจะต้องมีผลส าเร็จสูงกว่า เจ้าแน่นอนล่ะ?”

เขากลับรู ้สึกว่าขอบเขตวิถีกระบี่ของป๋ ายเสวียนในวันนี้คู่ควรให้ ภูเขาสั่วทั่วรอคอยมากที่สุด

ป๋ ายเสวียนใช ้คาพูดที่เบาสบายอย่างมากบอกกับหยวนฮว่าจิ้ง “ระดับขั้นของกระบี่บินข้าต่าเกินไป อยู่ที่กาแพงเมืองปราณกระบี่ต้อง ไม่มีทางอยู่รอดเกินอายุยี่สิบแน่นอน แต่มาอยู่ที่นี่กลับพอจะคิดถึงวัน

พรุ่งนี้ได้บ้างแล้ว ส่วนวันมะรืนนั้นก็ช่างเถอะ ไม่มีความจาเป็ นต้อง คิดถึงเรื่องที่อยู่ไกลตัวเกินไป หากไม่ได้ติดตามใต้เท้าอิ่นกวานมาที่นี่ แต่ไปอยู่นครบินทะยานแทน ก็ต้องมีเวลาที่ต้องออกไปหา ประสบการณ์และเสี่ยงอันตราย ถ้าอย่างนั้นเรื่องอย่าง “วันพรุ่งนี้” ข้า ก็ไม่ต้องคิดถึงแล้ว ได้แต่คิดถึงเรื่องในวันนี้อย่างเดียวเท่านั้น”